3. 20220222 - Mevrouw Jenniskens - Vaststellen bestemmingsplan Veersepad, 13 Kessel.docx

Beste leden van de gemeenteraad Veersepad 13: Onze toekomst? Sinds mijn man de diagnose Parkinson kreeg, beseffen wij dat onze toekomst minder makkelijk zal zijn dan gemiddeld. Daarom zijn wij blij dat dit vernieuwende project op ons pad kwam. Mijn man was meteen enthousiast over het idee wat al jaren bestond, voor mij lag het anders. Ik was toch pas 54 en het ging immers toch nog best goed? We wonen als 3e generatie in een prachtige woning, levensloopbestendig, op een mooie locatie in Kessel. Kan en wil ik nu al afscheid nemen van ons familiehuis? Maar wie doet straks die grote tuin en dat vele onderhoud van onze oude woning? Het heeft me vele slapeloze nachten gekost, maar nu ben ik blij dat we hier in zo’n vroeg stadium over nagedacht hebben. Er komt misschien een moment dat zelfstandig wonen niet meer mogelijk is. Dat kan iedereen overkomen en dan heb je weinig keuze. De fase die daaraan vooraf gaat is in mijn ogen waar het om gaat. Ik ben ervan overtuigd dat dit soort projecten die fase voor veel mensen aanzienlijk zou kunnen verlengen. Parkinson is een progressieve hersenziekte, wat betekent dat ondanks de medicijnen en de zware hersenoperatie van afgelopen jaar, de ziekte niet stopt. Alle behandeling berust op symptoombestrijding en op een bepaald moment is de gereedschapskist leeg.

Boos en verdrietig wordt ik dan ook van opmerkingen van tegenstanders, bv in weekbladen en op social media. De twijfel en minachtende opmerkingen over het zorgaspect. Uit vragen die ik persoonlijk kreeg van tegenstanders blijkt dat zij niet willen begrijpen om welk zorgconcept het gaat. Je hebt toch kinderen? Inderdaad. En die doen alles voor ons wat mogelijk is, maar ze wonen op afstand. Ook familie, vrienden en buren willen ons met plezier helpen als dat nodig is. Maar geloof me, hoe simpel het ook lijkt, hulp vragen is niet makkelijk. En wat maakt het dan anders in het beoogde zorgwonengebouw? In mijn ogen veel. Je hebt met elkaar afgesproken, zelfs vastgelegd, dat je naar elkaar omkijkt. De drempel om hulp te vragen is daardoor een stuk lager en in bepaalde gevallen waarschijnlijk niet eens nodig. Je woont in een gebouw en ziet elkaar vaak. De ander ziet hoe het met je gaat. Het moeilijkste moment afgelopen tijd voor mij was de vraag van mijn man of hij misschien beter naar een dagopvang kon gaan, zodat ik meer rust zou krijgen. Er is onder andere sprake van gedragsverandering en vergeetachtigheid, wat voor ons allebei nog zwaarder is dan de lichamelijke

ongemakken. Wat zou het fijn zijn, zo'n gemeenschappelijke ruimte waar iedereen een kopje koffie kan drinken of een hobby kan uitoefenen. Voor mijn man een fijne afleiding, voor mij een zorg minder, want er is een vangnet als ik bv aan het werk ben. Dat is maar één voorbeeld van de kern van dit project. En als het moment komt dat iemand door ziekte of "gewoon" ouderdom niet meer mobiel is, dan is er altijd nog dat mooie uitzicht over de Maas, zo'n klein geluksmoment kan dan het verschil maken. Mijn twijfel is overgegaan in verlangen: Samen wonen, samen zorgen, samen leven. En het belangrijkste, samen met mijn man. Zo wens ik me onze toekomst!