20210608 05 02 - Dhr. Schilder - Regionale Energiestrategie RES 1.0 - Van Groenvisie naar Tunnelvisie.pdf

Van Groenvisie naar Tunnelvisie Ik ben Frank Schilder en woon in Grashoek. Graag maak ik gebruik van mijn inspreektijd om een punt te maken in de discussie rondom de energietransitie, zeer actueel vanwege de op tafel liggende RES. Vergeten we namelijk niet een aantal belangrijke zaken in dit hele proces? U weet, de natuur heeft ons rijkelijk bedeeld met oneindige energiebronnen, zomaar voor het oprapen. Jarenlang vroegen we ons echter niet af of er misschien ook een keerzijde aan deze gouden medaille zou kunnen zitten. Want wat kan er nou schadelijk zijn aan een windmolen, een watermolen of het opvangen van de energie van de zon? We zijn er al eeuwen mee vergroeid, we zijn er letterlijk groot en wereldwijd bekend mee geworden en we zagen dat het goed was... Door dat succes is wind- en waterenergie misschien wel onderdeel geworden van ons collectieve referentiekader en daarmee zowel het uitgangspunt als de rode draad voor de weg uit ons klimaatprobleem. Prima natuurlijk, maar waar ik me zorgen over maak is dat er in het publieke debat zo weinig ruimte lijkt te zijn voor kritische geluiden. Juist belangrijk nu dat de megawindturbines in niets meer lijken op de mooie windmolens van weleer. Nu dat zonnepanelen in hectares worden gemeten in plaats van in daken.

Hoe vriendelijk en onschuldig de benamingen “Windpark”, ”Zonneweide” of “Energielandschap” ook mogen klinken, ik hoor ik bij het bepalen van de transitiedoelstellingen niets substantieels over de risico’s van die zogenaamde parken en weides op de gezondheid en de leefbaarheid hier in de (volgens uw ambitie) Gezondste Regio van Limburg. Waar ik serieus bang voor ben is het beeld van verdwenen landschappen bij prachtige natuurgebieden, de vernietigde of onbruikbare landbouwgronden, mensen die ziek worden van het laagfrequente geluid, mensen die het wèl hoorbare woesj woesj niet meer kunnen verdragen. Ik ben bang voor tweespalt. Dat inwoners van de dorpen ruzie gaan maken over de te verdelen inconveniëntenvergoeding. Vriendjespolitiek. Wij en Zij. Ik zie potten met schaars gemeenschapsgeld verdwijnen in de zakken van projectontwikkelaars en, vooral, buitenlandse investeerders. De omgeving, mens en milieu, moet het maar slikken, want dit is schijnbaar de enige waarheid. Dé juiste weg naar de energietransitie, dé Grote Groenvisie.

Zien ze in Den Haag niet wat er gebeurt? In Maastricht? Of hier in Peel en Maas? Is die Groenvisie eigenlijk niet gewoon een Tunnelvisie geworden in de loop der tijd? Zijn er geen betere wegen? Misschien iets langzamere, maar wèl betere? In bijvoorbeeld Duitsland, Denemarken en Polen is het gevaar voor medische schade door hoorbaar èn onhoorbaar geluid onderkend en zelfs al in wetgeving vervat. In Nederland niet. Hier gelden alleen normen voor hoorbaar geluid waardoor een windturbine op een afstand van 500 meter van een woning “acceptabel” kan zijn. Ook in onze gemeente! Jan de Laat, klinisch fysicus/audioloog van het Leids Universitair Medisch Centrum, stelt dat een afstand van 10x de tiphoogte van de windturbine nodig is om het risico op significante fysieke hinder van windturbines te voorkomen. Voor het plan A67 bij Grashoek betekent dit een afstand van 2.500 meter. Dus als we de studieresultaten van De Laat volgen betekent dit dat bij het plan A67 onzorgvuldig, misschien wel achteloos, wordt omgegaan met de gezondheid van de inwoners van de kernen Helenaveen, Grashoek en Koningslust èn de tussenliggende buitengebieden, óók die van Sevenum en Evertsoord waar door de ondernemers de laatste jaren zeer succesvol werd ingezet op horeca en recreatie.

Over die impact op de naaste omgeving hoor je de “Groene” windmolenlobby niet, maar het is exact waar onze waarnemend gouverneur vorige week dinsdagavond op doelde tijdens de vergadering van Statencommissie over de Regionale Energiestrategie 1.0. Tenslotte, om het enigszins binnen de tijd te houden: waarom wordt er in dit hele verhaal nauwelijks rekening gehouden met de mensen die de mega-plannen op hun bordje krijgen? De omwonenden van het plan A67 bij Grashoek, opgevoed met zelfsturing, werden pas in 2019 geïnformeerd terwijl al in 2016 afspraken waren gemaakt met en tussen grondeigenaren en ontwikkelaars! Waarom toen pas? De gemeente zat daar nota bene bij! En waarom werden deze omwonenden slechts geïnformeerd, en niet betrokken? Als je zelfsturing écht serieus neemt is draagvlak normaalgesproken ook geen probleem. Al die vragen en geen antwoorden. En de trein dendert maar verder, zonder oog voor de omwonenden en voor hun zorgen. Zonder oog voor alternatieven. Zonder oor voor de kritische geluiden van medisch onderzoekers en zonder op transparante wijze de voordelen tegen de nadelen af te wegen. Gaat u daar zomaar in mee? Stapt u zomaar in het diepe? Ik vraag u: Stuur waar u sturen kunt. Dank voor uw tijd!