Spreker 1 Ron Butter Communicatie Participatie.pdf

Geachte voorzitter, leden van de raad, Dank u wel dat ik hier vandaag mag spreken. De afgelopen maanden werden we overspoeld met beloftes over ‘echte participatie’ en ‘beter luisteren’. Vandaag is het aan u om te laten zien dat die woorden ook werkelijk iets betekenen. Ik spreek hier namens bewoners van de Haagbeukhof. Bewoners die zich niet gehoord voelen. Zelf woon ik hier al 43 jaar. Onze straat is ons thuis — een plek waar mensen samenleven, herinneringen opbouwen en hun kinderen zien opgroeien. Wij hebben netjes onze bezwaren ingediend tegen het voorlopig ontwerp. Maar omdat het om een voorlopig ontwerp gaat, werden die bezwaren niet inhoudelijk behandeld. En juist dát voelt wrang. Want wanneer kunnen bewoners dan wél echt invloed uitoefenen? Dus ik vraag u: hebben wij voor niets aan die gesprekstafels gezeten? Was participatie bedoeld als meedenken, of slechts als informeren? Wij willen geen participatie voor de vorm. Wij willen een proces waarin bewoners serieus worden meegenomen en waarin zichtbaar wordt wat er met onze inbreng gebeurt. Uit de beantwoording van de artikel 40-vragen blijkt dat de gemeente vooral inzet op bijeenkomsten, een projectmagazine en online tekeningen. Maar veel bewoners konden die informatie nauwelijks volgen of hebben die simpelweg nooit ontvangen. Ouderen en minder mobiele bewoners zijn hierdoor deels buitengesloten geraakt.

Wat ons vooral raakt, is de houding die wij soms ervaren. Alsof bewoners lastig zijn zodra zij zorgen uiten over parkeerdruk, verkeersveiligheid of leefbaarheid. Maar dat zijn geen kleine details. Dat zijn dagelijkse realiteiten voor mensen die hier wonen. Tijdens een bewonersbijeenkomst werd gesproken over een “mentaliteitsprobleem”. Dat voelde pijnlijk en onterecht. Er werd gesuggereerd dat bewoners elkaar moeten aanspreken op parkeer- en “huftergedrag”. Maar dit zijn bredere maatschappelijke vraagstukken die niet door een herinrichting of door bewoners alleen kunnen worden opgelost. Het is niet eerlijk om het probleem uitsluitend bij burgers neer te leggen. Vanuit mijn werk als BOA heb ik bovendien gezien hoe snel conflicten tussen burgers onderling kunnen escaleren wanneer verantwoordelijkheden bij bewoners worden neergelegd. Daarnaast ervaren bewoners dat vragen en klachten steeds minder als serieuze signalen worden behandeld, terwijl ondertussen keuzes worden gemaakt die nadelig uitpakken voor de leefbaarheid in de wijk. En laten we eerlijk zijn: de bijeenkomsten hebben weinig vertrouwen gewekt. Informatie was vaak tegenstrijdig of onduidelijk en al snel ontstond het gevoel dat er toch nauwelijks iets aangepast zou worden.

Dan vragen bewoners zich terecht af: wordt hier écht gekeken naar de leefbaarheid van de mensen die er wonen? Ik heb als BOA gezien dat herinrichtingen zonder draagvlak juist meer spanningen in wijken kunnen veroorzaken. Daarom is het zo belangrijk dat bewoners serieus worden genomen vóórdat besluiten vaststaan. Wat daarnaast ontbreekt, is duidelijkheid. Bewoners horen dat de gemeente “in overleg blijft”, maar hoe, waar en wanneer blijft onduidelijk. Suggesties die tijdens bijeenkomsten zijn gedaan, lijken in het proces te verdwijnen. Dat vergroot het gevoel dat participatie vooral een formaliteit is geworden. Daarom stel ik u vandaag een simpele maar belangrijke vraag: Hoe kunt u instemmen met een proces waarbij bewoners pas ná de besluitvorming kunnen zien wat er met hun zorgen is gedaan?

Want op dit moment voelen veel bewoners zich buitenspel gezet. Bij het voorlopig ontwerp konden wij formeel weinig. En straks, bij het definitieve ontwerp, is het eigenlijk te laat. Daarom vragen wij u formeel: druk op de pauzeknop. Neem een tussenstap. Geef bewoners inzicht in wat er met hun inbreng gebeurt en ga opnieuw het gesprek aan — niet alleen op papier, maar daadwerkelijk in de straat. Maak hierover duidelijke afspraken met ons als bewoners. Kom kijken. Loop met bewoners mee. Zie wat wij dagelijks zien. Want dit gaat niet alleen over stenen, parkeerplaatsen of groen. Dit gaat over vertrouwen. Over leefbaarheid. Over ons thuis. Dank u wel.