inspreektekst MAG de Neeve forum oudewater 11 maart 2025.pdf

Ik heb drie belangrijke bezwaren tegen de plannen voor windturbines zoals die nu voorliggen: Allereerst procedureel. Deze bijeenkomst vanavond lijkt me nutteloos. Hier kunnen we inspreken, maar waartoe dient dat? Al op 4 maart viel er een brief van de provincie op de mat dat de turbines er definitief zullen komen en dat we op 31 maart mogen meedenken over de precieze plaats, de hoogte en de hoeveelheid. Inderdaad: de kerstkalkoen mag meepraten hoe hij straks bereid en opgediend gaat worden. En dat terwijl de gemeente een goed plan had voor een zonnepark waartegen de bewoners geen bezwaar hadden en wat de door de provincie gevraagde hoeveelheid energie zou opleveren. Daarover is 3,5 jaar gepraat. Over de nieuwe windturbineplannen van de Provincie mogen we nog geen twee maanden meepraten en moeten we nu tekenen bij het kruisje. Is dit volksraadpleging of volksverlakkerij? Mijn tweede bezwaar: Er is nog geen wetenschappelijk onderbouwde duidelijkheid over de gezondheidsrisico’s door bijvoorbeeld slaapverstoring vanwege het geluid van de windturbines. Daarom wordt nu juist door het RIVM op dat punt nieuw onderzoek gedaan. Maar op de uitkomsten kan het provinciebestuur klaarblijkelijk niet wachten. Zelfs op de nieuwe normen van de rijksoverheid over de minimumafstand tussen turbine en woningen wil of kan het provinciebestuur niet wachten.

Het provinciebestuur stelt haar eigen afstands- ofwel gezondheidsnormen op. En wat als straks de normen van de rijksoverheid strenger zijn dan die van de provincie – wat de provincie verwacht blijkens haar brochure – dus als de afstand tussen turbine en woningen groter zal moeten zijn dan nu voorzien in de plannen? Dan is het niet zo dat de provincie haar normen bijstelt. Ja, voor windturbines waarvoor nog een vergunning moet worden afgegeven, maar niet voor turbines waarvoor dat inmiddels al is gebeurd. Dat valt terug te lezen in het antwoord van de provincie op de zogenaamde inspraakronde van 12 februari op het provinciehuis. Een typisch gevalletje van jammer dan voor de bewoners. Of ze moeten hun geluk beproeven bij de raad van state. Normaliter moet immers een provinciebestuur zich aan de rijkswetten houden. Mijn derde argument is een financieel argument. Dit worden hele dure turbines. De veengrond is niet geschikt voor zulke zware en hoge turbines tenzij er tientallen meters diepe massieve betonnen bunkercomplexen en versterkte wegen naar de bouwplaats worden aangelegd. Extra kosten, maar die zijn gelukkig voor de vergunninghouders, niet voor de provincie. Maar er is meer. TNO heeft al in 2022 berekend dat de waardedaling tot 2030 van huizen in de directe omgeving van de windturbines (tot op een afstand van 2,5 km) 15,5 miljard of meer gaat bedragen.

Delen we dit bedrag door het aantal provincies dan bedraagt de schade voor eigenaren en bedrijven in de provincie Utrecht bijna 1,3 miljard. Nergens op de provinciale begroting wordt hiermee rekening gehouden. Logisch als we de prachtige brochure die we hebben gekregen erop naslaan. Daar staat op p.7 dat je bij waardevermindering ‘wellicht in aanmerking komt voor nadeelcompensatie: te betalen door ‘de initiatiefnemers van het windproject’. Wie zouden dat zijn? De provincie? Of laat die het dan over aan Eneco, Vattenfall, of de NAM. Die heeft in Groningen geleerd hoe je gedupeerde bewoners aan het lijntje houdt. Als dit onzalige plan van de provincie doorgaat, mogen we van haar toch minstens verwachten dat ze zorgt voor een fatsoenlijke schaderegeling voor haar inwoners. Het zou getuigen van goed bestuur als het provinciebestuur tenminste de nieuwe rijksnormen en de uitkomsten van het RIVM-onderzoek afwacht. Dan is een verantwoorde besluitvorming mogelijk en komen er hopelijk geen windturbines. En blijft het groene hart de plek waar mensen kunnen wonen en recreëren.