Inspreektekst Linda Markus Vendrig (verordening leerlingenvervoer 26012025).pdf

Oudewater, 26 januari 2026 Beste forumleden, Ik spreek hier vanavond als ouder en ervaringsdeskundige. Als ouder die dagelijks te maken heeft met de praktijk van het leerlingenvervoer. En laten we één ding vooropstellen: ouders laten hun kinderen niet voor hun plezier naar speciaal onderwijs gaan, maar omdat dat noodzakelijk is. In het raadsvoorstel wordt gesteld dat de vernieuwde verordening inzet op zelfstandigheid, zelfredzaamheid en het verlagen van de druk op het aangepast vervoer. Dat klinkt prachtig. Maar mijns inziens is deze verordening in de kern een verkapte bezuinigingsmaatregel, waarbij de gevolgen vooral terechtkomen bij kinderen met een zorgvraag en hun gezinnen. In de stukken wordt gesproken over een kostenbesparing van ongeveer 4.500 euro per leerling per jaar t.o.v. het aangepast vervoer wat nu 6.000 euro kost, tegenover ongeveer 1.500 euro per jaar wat het gaat kosten als kinderen zelfstandig gaan reizen. Deze vergelijking is gebaseerd op een theoretisch en zeer beperkte situatie, namelijk korte en relatief eenvoudige routes, zoals van Oudewater naar het SBO in Woerden. Dat is niet representatief voor een groot deel van de doelgroep waar deze verordening over gaat. De realiteit is dat veel kinderen in het speciaal onderwijs helemaal niet in Woerden terechtkunnen.

Zij vallen onder de verschillende clusters van het speciaal onderwijs, die regionaal of zelfs landelijk zijn georganiseerd. Ik wil deze clusters daarom expliciet benoemen, omdat dit essentieel is. Tonen dia 1. Om uw een beeld te geven hoe de reis naar het (V)SO in Rotterdam, Houten en Utrecht eruit zou zien, heb ik dat visueel voor u gemaakt via de reisplanner van 9292OV. Daarnaast ziet u wat de kosten zijn voor kinderen vanaf 12 jaar, die niet meer gebruik kunnen maken van een Railrunner en buiten de daluren reizen. Tonen dia 2-3-4 Dit betekent in de praktijk dat kinderen dagelijks lange afstanden moeten gaan afleggen, vaak met meerdere overstappen, druk openbaar vervoer en een hoge mate van prikkels. Voor een aanzienlijk deel van onze kinderen is zelfstandig reizen geen ontwikkeldoel, maar een risico. Tonen dia 5 Dan het argument dat de druk op het aangepast vervoer verminderd zal worden. Ook dat is in de praktijk zeer twijfelachtig. Als we concreet kijken naar Oudewater, met 49 kinderen in het leerlingenvervoer, gaat het om zeer beperkt aantallen kinderen die daadwerkelijk kunnen overstappen op zelfstandig reizen. Dat zijn aantallen die geen structurele verlichting geven in het aangepast vervoer. De taxibus wordt hierdoor niet ineens leger, de routes niet korter en de personeelskrapte bij vervoerders niet opgelost.

Wat deze verordening wél doet, is de verantwoordelijkheid verschuiven naar ouders en kinderen. Er wordt gesproken over maatwerk, maar dat maatwerk bestaat uit een stapeling van extra handelingen voor zowel de consulenten leerlingenvervoer van de gemeente als voor ouders: het opstellen van leerlingenvervoer-ontwikkelplannen, het uitvoeren van vervoerstrainingen door vrijwilligers en ouders, jaarlijkse evaluaties met consulenten, ouders en mogelijke deskundigen. En dan stel ik u de vraag die wat mij betreft centraal zou moeten staan: heiligt het doel hier de middelen? Wees eerlijk over het financiële motief achter deze verordening. Erken dat de beloofde besparing grotendeels is gebaseerd op uitzonderingen, niet op de kern van de doelgroep. En zorg ervoor dat het vergroten van de zelfstandigheid een mogelijkheid blijft waar het kan, dat juich ik toe, maar nooit een verplichting wordt waar het niet verantwoord is. Dank u wel voor uw aandacht.