afscheidswoorden Bas Lont.pdf

Afscheid 11 december Inleiding Gedicht “Collegetour” van Nelleke den Boer - Strien (vm stadsdichter) bij installatie in 2018 Laatste stukje: “Verrijk uw geest met mensenverhalen Wees nieuwsgierig, laat u verbazen Raak ontroerd, enthousiast, in extase En laat me het nog een keer herhalen: Wat er ook gebeurt onderweg Vals geklepper, geruzie om bomen Vastgoeddromen die er niet van komen Blijft u alstublieft zitten, tot ik het zeg”

Een mooi gedicht wat actueel blijft, zowel in de oproep om je open te stellen, als de inhoudelijke onderwerpen. Dus ja, mag ik weg van u? Ik neem aan van wel want er zit weer een volledig gevuld college. Ik wil u graag nog wat verrijken met mensenverhalen van vroeger en nu. Bij het afscheid hoort loslaten. In het college zeiden ze dat toen ik vertelde dat ik wegging, ik de volgende keer lichter, vrolijker was. Ook al heb ik het wethouderschap niet als last ervaren, het scheelt blijkbaar dus wel als je niet meer hoeft te tillen. Ik verdwijn straks weer lekker anoniem in een ambtelijke organisatie met een directeur boven me om het gedoe op te vangen en wethouders die alles aan de buitenwereld mogen uitleggen ☺. Ongemerkt drukken verantwoordelijkheid en een soort plichtsbesef dan toch. Ik kan wel tegen bijvoorbeeld ambtenaren vertellen dat niet alles perfect hoeft; dat goed ook goed genoeg is, maar voor jezelf is dat blijkbaar toch lastig. En dat als ervaren gelovige, die toch gewend zou moeten zijn te leven uit vergeving... Ik moest toch aan psalm 146 denken (berijmd vers 2): “ zalig hij die in dit leven, Jacobs Gods tot helper heeft”. Overigens is dat een interessante psalm om thuis nog eens na te lezen, het tweede deel leest als een politieke handleiding over het opkomen voor kwetsbaren in de samenleving.

En dan sta je hier met afscheidswoorden. Loslaten is dus ook loslaten dat dit praatje perfect moet zijn, maar ik heb natuurlijk een preek in drie punten voor u. Het thema is Besturen is de balans tussen bezielen en begrenzen. Dat schoot me een paar jaar geleden te binnen en ik dacht: die schrijf ik even op voor later. En nu komt het van pas. Mijn drie punten van vandaag zijn: 1. Wees jezelf 2. Trust the proces 3. Ga weg Voor dhr Honkoop verwijs ik alvast even naar de Ethica Nicomachea van Aristoteles, want sinds afgelopen begroting weet ik dat hij dol is op grote denkers. De verdiepingstof over het juiste midden.

1, Wees jezelf (bezielen) Ik vond het fijn dat ik er een maand of twee over mocht doen om aan het idee van afscheid te wennen. De meeste wethouders is dat niet gegund. En ik dank de Onafhankelijken en de raad voor ongewone oplossing dat ik Vincent een maand een warme overdracht kon geven. Dat hielp met het loslaten, want het was geen laten vallen, maar doorgeven in vertrouwde handen. In afwachting van Rene zijn we volgens mij heel verantwoordelijk omgegaan met onze CU-meerderheid in het college ☺. Dank voor jullie vertrouwen. Dank voor jullie geduld, voor ruimte. Dank voor jullie tips en lessen. Dat ik mocht leren. Dank voor een snuf vergevingsgezindheid. Dat is in de politiek een schaars goed. Dank dat ik steeds mezelf heb kunnen en durven zijn. Iedereen is een beetje gek, iedereen heeft wel iets. Het is de kunst dat als kracht te zien bij de ander. En je hoeft niet elke mening even zwaar te wegen, maar op die manier komt wel alles op tafel. Een belangrijk onderdeel van de vergadering is het drankje na afloop. Dan kun je elkaar nog eens anders leren kennen. “Verrijk uw geest met mensenverhalen. Wees nieuwsgierig, laat u verbazen.”, zoals het gedicht zegt. En eventueel herstellen met elkaar wat in de vergadering is beschadigd. Daarom moet er meer aandacht zijn voor borrel na de vergadering.

Je hoeft niet bij elkaar op verjaardag te komen, maar ritueel glaasje drinken hoort erbij. Daarom deze keer na afloop extra lekkere hapjes ☺. Dus, wees jezelf. Maar dat is niet absoluut. Beter nog is: sta anderen toe iets van zichzelf te laten zien. Op die manier kun je het beste “hartelijk van mening verschillen”.

2, Trust the proces (begrenzen) En dan kom ik het op tweede punt: trust the proces. Mijn dochter was bezig met het voorbereiden van haar toets wiskunde. En ik mocht helpen. Het ging over grafieken die bol en hol liepen. En we zaten te puzzelen en ik snapte het niet: de grafiek ging omlaag, terwijl de formule eruit zag dat die omhoog moest lopen. Wat bleek, een bolle grafiek loopt nadat die omhoog gaat…natuurlijk ook weer omlaag… en in de opgave ging het om dat stukje grafiek. En toen zei mijn dochter: oh, het is dus gewoon “trust the proces”. Dus naast al die wijsgeren kun je ook gewoon leren van je kinderen. Met verhalen over mijn kinderen heb ik jullie ook vaak lastig gevallen. Democratie is net als wiskunde een proces. Omgeven met regels en procedures. En die hebben nut. Ze zorgen dat iedereen aan bod komt, maar dat het ook een keer afgelopen is. En tussen december en maart in de aanloop naar lokale verkiezingen worden er geen inwoners teleurgesteld door politici. Maar soms moet dat wel gebeuren, ook in die maanden. Dus: trust the proces, maar dat is niet absoluut. “ computer says no”. Na het proces kun je gerust nog een keer de uitkomst wegen of er ongelukken zijn gebeurt.

3, Ga weg Weggaan is een kunst. In het vroege keizerrijk van de Romeinen vertelden men elkaar verhalen over deugden uit de vroege republiek. Rome was in oorlog met de Aequi. Dat ging niet zo lekker en de Romeinen wilden een dictator benoemen: Lucius Quinctius Cincinnatus. Dat was altijd voor zes maanden. Maar ja, laat je dan ook de macht weer los… Ze trokken hem achter zijn ploeg vandaan. Binnen 16 dagen had hij de boel weer op de rit. En… hij ging gewoon weer achter de ploeg. Maar ja, als je al acht keer een begroting hebt gedaan, als je van beginner gegroeid bent naar iemand die nu bijna te veel gezaghebbende woorden spreekt. Dan kun je het debat ook in de weg staan, in plaats van te bevorderen. Het kenmerkende punt van democratie zijn niet zozeer verkiezingen, maar dat bestuurders gewoon weggaan, zodat je slingerend op koers kan blijven. Beziel ik u nog, of begrens ik u? Ik wil u nog een keer bezielen om een grens wat op te rekken. De grens wie echt bij Oudewater hoort. De geelbuik—geboorte-definitie is me te eng. Hoeveel van u zetten u bij dag en bij nacht in voor Oudewater, maar zijn hier ook echt geboren? De eerste vraag die ik kreeg van mensen die hoorden dat ik wegging als wethouder zeiden: ga je dan ook verhuizen. - Dank trouwens dat jullie mij al acht keer een jaar de tijd hebben gegeven om hier te komen wonen. - Waarop ik moest bekennen dat ik niet in

Oudewater woonde, maar ongeveer dezelfde reistijd kreeg, maar dan aan de andere kant van mijn woonplaats Utrecht. Weet nog dat ik hier zat, in 2018, in deze oude zaal, onder de kroonluchters, als een stipje in de geschiedenis van Oudewater. Een stipje, maar wel onderdeel van de geschiedenis van Oudewater. Ik betrap me er op dat ik OudeWAter zeg ipv OUdewater. En als je je plaatsnaam verkeerd uitspreekt, dan hoor je er thuis! Ik wil u een gedicht Ingmar Heytze voorhouden (vm stadsdichter van Utrecht). Dat staat op een gevel die ik altijd zie als ik uit het provinciehuis naar huis fiets als daar weer een vergadering is geweest. “Hoe vaak je ook ging Evenvaak kwam je aan Ieder spoor blijft bestaan Waar je was legt je vast

Geen stap die je zet wordt ooit over gedaan Je bent hier nog niet weg Of je komt ervandaan

Dus als laatste: ik ga weg, maar dat is niet absoluut. Ik ga weg, maar dan kom ik er ook vandaan! Dank u wel.