06. Notulen van de vergadering van 31 maart 2026

TRANSCRIPT VAN DE RAADSVERGADERING VAN GEMEENTE OLDENZAAL d.d. 31 maart 2026

1.

Opening De voorzitter: Goedenavond allemaal, ik open de vergadering van de gemeenteraad van Oldenzaal, 31 maart 2026. Alle te verwachten raadsleden zijn aanwezig. Dat is mooi. Dat betekent dat we met 23 raadsleden zijn. De publieke tribune is mooi gevuld, allemaal van harte welkom. Mooi dat u bij deze laatste vergadering van deze raad aanwezig bent. Mooi dat ook de jeugdraad weer vertegenwoordigd is. Ik zag jullie op de tribune zitten. Mooi dat jullie er weer zijn, kerels. Ik zie alleen geen dames. Dat komt nog. Heel goed. Maar mooi dat jullie er zijn, want het is een speciale avond, het is de avond van de afscheidsraad. Het is natuurlijk in het teken van terugkijken, maar we hebben ook nog wel wat formeels te doen. Want we willen vooruitkijken, maar daarvoor moet je ook eerst terugkijken. Dat vooruitkijken doen we bij de oordeelsvorming van de rechtmatigheid van de verkiezingen en natuurlijk het onderzoek naar de geloofsbrieven. Met name dat eerste stuk, dat blijkt wel uit Gorinchem, is niet vanzelfsprekend. In dat opzicht is het goed dat we dat doen en dat we dat moment ook in deze raad voorbij laten komen. Dat was wat mij betreft de opening.

2.

Vaststellen agenda De voorzitter: Ik kijk even rond of er nog andere meldingen zijn? Want dan kom ik meteen bij het vaststellen van de agenda. Vooraf heeft zich niemand gemeld. Ik ga ervan uit dat dat akkoord is. Dan tik ik die meteen ook af.

3.

Vaststellen notulen van de vergaderingen van 2 maart 2026 a.

Transcriptverslag van de openbare vergadering van 2 maart 2026

De voorzitter: Dan komen we bij het vaststellen van de notulen van de vergadering van 2 maart 2026. Er heeft zich, ik zou bijna zeggen, dat is mijn standaardzin, vooraf niemand gemeld bij het verslag. Maar toch kijk ik even rond of er opmerkingen zijn bij het verslag van 2 maart ’26? Niet het geval. Dan wordt die bij deze goedgekeurd. Daar zat natuurlijk ook nog een verslag bij van het besloten deel, maar ook daarvoor heeft zich niemand gemeld. Dat is mooi. 4.

Oordeelsvorming omtrent de rechtmatigheid van de verkiezingen, alsmede onderzoek geloofsbrieven van de nieuwbenoemde raadsleden De voorzitter: Dan kom ik bij agendapunt 4. Daarvoor geef ik graag de heer Kramer uit uw midden de gelegenheid om naar voren te komen. Hij is voorzitter van de commissie geloofsbrieven. Een commissie die naast hem ook bestaat uit de heren Maartens en Mekelenkamp. De commissie heeft gisteravond haar werk verricht. We zijn uiteraard zeer benieuwd naar het verslag en daarmee de bevindingen van de commissie. Mijnheer Kramer, aan u is het woord. De heer Kramer: Dank u wel, voorzitter. De commissie uit de raad van de gemeente Oldenzaal in wier handen werd gesteld het proces-verbaal van de zitting van het Centraal Stembureau tot het vaststellen van de uitslag van de verkiezing van de gemeenteraad van Oldenzaal en de geloofsbrieven en verdere bij de Kieswet gevorderde stukken van de 23 kandidaat-raadsleden die op 26 maart 2026 door het Centraal Stembureau zijn

benoemd, rapporteert de gemeenteraad dat uit onderzoek van de commissie is gebleken dat de verkiezingen rechtmatig zijn verlopen en dat er geen geschillen zijn geweest ten aanzien van de stemming of het vaststellen van de uitslag. Gebleken is dat alle benoemden voldoen aan de vereisten voor het raadslidmaatschap van de gemeenteraad van Oldenzaal. Naast de vereisten uit de Gemeentewet en de Kieswet dient de commissie de geloofsbrieven volgens ons Reglement van Orde ook te toetsen aan de gedragscode voor raadsleden van de gemeenteraad van Oldenzaal. Gebleken is, is dat twee van de kandidaat-raadsleden nevenfuncties hebben gemeld die strijdig zijn met deze gedragscode. Inmiddels heeft één kandidaat aangegeven de nevenfunctie te hebben beëindigd. Voor de andere gemelde nevenfuncties verzoekt de commissie de voorzitter van de gemeenteraad om dit mee te nemen in het kennismakingsgesprek dat hij gaat voeren met de nieuwe raadsleden. Het nu niet voldoen aan de gedragscode is echter geen belemmering om toegelaten te kunnen worden als raadslid van de gemeente Oldenzaal. Dit gemeld hebbende, adviseert de commissie de raad vast te stellen dat de verkiezingen op een rechtmatige wijze hebben plaatsgevonden en dat de uitslag juist is vastgesteld.

En toe te laten als lid van de raad van de gemeente Oldenzaal mevrouw Ruby Berger, de heer Rutger Bouwman, de heer Mischa Brons, de heer Rob Christenhusz, de heer Engin Demir, de heer Gert-Jan Egberink, de heer René Grouve, de heer Alexander Hommels, de heer Erwin Iepma, mevrouw Barbara Kamphuis-Ankone, mevrouw Carien Kielstra-Hulsman, de heer Nick Kramer, de heer Yalmar Mekelenkamp, mevrouw Noes Nevels-ter Brake, de heer Ton Olde Weghuis, mevrouw Natascha Oorthuis, mevrouw Marloes Ottenhof-van Lindert, de heer Rob Oude Bekke, mevrouw Petra Oude Engberink-Weideveld, mevrouw Maaike Rödel, mevrouw Chantal ter Mors, de heer Wout Willemsen en tot slot de heer Mevlid Yildirim. Dank u wel, voorzitter. De voorzitter: Dank u wel. Een mooi uitgebreid verslag. De voorzitter van de raad, dat kan ik bij deze toezeggen, zal het advies van de commissie wat betrekking heeft op hen ter harte nemen en meenemen in het gesprek wat nog gaat volgen. Ik kijk even rond of er vanuit de vergadering nog vragen of opmerkingen zijn? Als dat niet het geval is, dan hoop ik dat u per accumulatie met het voorstel zoals voorligt kunt instemmen. Dan mag u klappen. Mooi dat we die stap gezet hebben. Dat betekent dat we ook morgen met de nieuwe raadsleden of eigenlijk vanaf morgen met de nieuwe raadsleden aan de slag kunnen. Dat pakken we op. 5.

Afscheid raadsleden De voorzitter: Dat betekent dat ik nu bij agendapunt 5 kom. Daarvoor ga ik even van plek verwisselen, want ik ga daar staan, dat lijkt me wel zo geschikt. Want dan kan ik u allemaal beter zien en u mij. Dames en heren, raadsleden, forumleden, die moeten we zeker niet vergeten, collegeleden, griffie en aanwezigen, vanavond nemen we afscheid van een gemeenteraad. Niet van de gemeenteraad, want die komt na de verkiezingen immers altijd weer terug. Maar wel van de mensen die de afgelopen vier jaar het gezicht hebben gevormd van de lokale democratie hier in Oldenzaal. Op 16 maart 2022 werden jullie gekozen, althans, een groot deel van jullie, met een mandaat van de inwoners van onze stad. Dat is en was, kan ik me goed voorstellen, geen kleine opdracht. Want raadslid zijn betekent dat je naast je werk, naast thuis, naast alles wat het leven verder vraagt verantwoordelijkheid neemt voor het bestuur van onze stad. En dat vaak op maandagavond, terwijl de rest van Nederland dan denkt, laten we rustig op de bank gaan zitten. Dat jullie dat vier jaar lang hebben gedaan, verdient respect. Dat geldt niet alleen voor de raadsleden, want vanavond nemen we ook afscheid van de forumleden. Mensen die misschien niet altijd op de voorste rij van de politieke aandacht zitten, maar wel een onmisbare rol spelen in het voorbereidende werk van onze besluitvorming.

Want wie ooit een politiek forum heeft meegemaakt weet, daar wordt soms net zo stevig gediscussieerd als in de raadszaal en soms zelfs wel iets langer. Als we terugkijken op deze raadsperiode, dan zien we een periode waarin veel onderwerpen voorbij zijn gekomen. Er waren discussies over woningbouw, over de vraag hoe we voldoende betaalbare

woningen kunnen realiseren voor starters en senioren. Een onderwerp dat niet alleen Oldenzaal bezighoudt, maar ook in andere gemeenten van Nederland speelt. Er waren gesprekken over bezuinigingen en investeringen, want ook Oldenzaal ontkomt en ontkwam niet aan de financiële realiteit dat keuzes moeten worden gemaakt. Soms betekent dat investeren, soms betekent dat schrappen en vaak betekent het allebei tegelijk. Er waren debatten, ik kan me het nog goed heugen, over de verbouwing van het stadhuis. Waarbij de raad terecht veel vragen stelde en om extra informatie vroeg voordat het besluit genomen kon worden. En er waren discussies over hoe we inwoners beter kunnen betrekken bij plannen en ontwikkelingen in onze stad. Want participatie is inmiddels een vast onderdeel geworden hoe we beleid maken. Kortom, het waren vier jaar waarin deze raad zich over veel belangrijke onderwerpen heeft gebogen. In de media werd gezegd dat de politiek in Oldenzaal wel wat meer mag schuren, dat het misschien soms wat te vriendelijk gaat in de raadszaal. Het is niet aan mij om daar een oordeel over te hebben. Ik heb echter wel veel waardering voor de manier waarop hier in Oldenzaal politiek wordt bedreven. Want democratie is niet alleen hard tegen hard, democratie is ook luisteren, overleggen, soms water bij de wijn doen en uiteindelijk besluiten nemen waar een meerderheid achter kan staan.

Dat vraagt iets van raadsleden. Dat vroeg iets van u. Niet alleen politieke overtuiging, maar ook bestuurlijke verantwoordelijkheid. Daar wil ik vanavond nog kort bij stilstaan. We leven in een tijd waarin het vertrouwen in politiek en overheid niet altijd vanzelfsprekend is. In onderzoeken geven inwoners soms een kritisch oordeel over de gemeentepolitiek. Maar juist daarom is lokale democratie zo belangrijk, want hier in deze zaal, in deze raadszaal wordt het dichtst bij de inwoners besloten. Hier gaat het niet over abstracte onderwerpen, maar over dingen die mensen elke dag raken. De straat waarin ze wonen, de school van hun kinderen, de woning die ze hopen te vinden, de sportvereniging waar ze lid van zijn. En daarom is het werk van de gemeenteraad zo waardevol. Wie alleen naar de raadsvergadering kijkt, ziet misschien een debat van een paar uur. Maar daarachter zit een wereld van stapels stukken lezen, fractievergaderingen, gesprekken met inwoners en ondernemers, werkbezoeken en soms eindeloze discussies over een woord in een motie. Sommige mensen zeggen weleens dat de gemeenteraad vooral over stoeptegels praat, maar wie goed kijkt ziet dat achter die stoeptegel vaak een heel verhaal zit. Daarom wil ik vanavond dank zeggen.

Dank aan de raadsleden die afscheid nemen, dank aan de forumleden die de afgelopen jaren hun tijd en energie hebben ingezet, dank ook aan de griffie die ervoor zorgt dat de democratische machine blijft draaien en dank aan jullie allemaal voor de betrokkenheid bij onze stad. De gemeenteraad is in mijn optiek het hart van onze lokale democratie. Het is de plek waar ideeën botsen, waar plannen worden gemaakt en waar uiteindelijk besluiten worden genomen die onze stad vormgeven. Vanavond nemen we afscheid van een groep mensen die dat de afgelopen vier jaar met inzet, overtuiging en betrokkenheid hebben gedaan. En wie weet zien we sommigen van jullie over vier jaar gewoon weer terug. Want de geschiedenis van de lokale politiek leert één ding, een raadslid dat afscheid neemt, blijft vaak nog lang politiek geïnteresseerd. Nogmaals heel veel dank voor jullie alle 23 en uiteraard voor de forumleden. We nemen afscheid van een raadsperiode van 23 raadsleden. Maar van die 23 raadsleden, en dat ziet u ook aan de boeketten die voor de raadsleden staan, zijn er zes raadsleden van wie we weten dat de periode is afgelopen, maar waar er ook weer een nieuw periode zit aan te komen. Dat zullen we morgen gaan zien. Waar het dan om gaat, dat zijn de dames Berger, Nevels-ter Brake en de heren Bouwman, Kramer, Mekelenkamp en Yildirim.

Jullie krijgen ook van ons, van de voorzitter en van de griffie het boek, ‘Twente vanuit de wolken’, die we ook aan de anderen gaan geven. Want ook voor jullie is dit natuurlijk een afsluiting van een periode. Kijk, ze worden al uitgedeeld. Heel goed. Het is echt een mooi boek. Ook Oldenzaal, hoe kan het ook anders, staat erin. Wat ook wel mooi is om er meteen bij te vermelden, want er zit ook een envelop bij. Precies, want bij aanvang van de vorige raadsperiode hebben de toen aanwezige raadsleden, en daar zijn er een paar gestopt, een brief aan zichzelf geschreven. Die krijgt u vanavond weer van ons terug. Wij hebben hem niet opengemaakt zoals u ziet, want u heeft de brief aan uzelf geschreven. U mag hem natuurlijk wel openmaken, maar we doen netjes aan het briefgeheim. Je mag hem uitpakken, uiteraard. Eens even kijken of ik de orde weer terug kan krijgen. Wij gaan afscheid van de andere

raadsleden nemen, de zeventien. We doen dat in kleine groepjes. U mag gewoon blijven zitten, maar ik zal steeds in een groepje van vier, vijf raadsleden u toespreken en ook u een cadeau namens de griffie en de voorzitter geven. Ik begin bij Gerda de Gunst. Gerda, soms zeggen we dat geschiedenis zich herhaalt. Bij jou is dat bijna letterlijk zichtbaar. In 1994 werd je voor het eerst raadslid. Op 21 maart 1996 sprak je voor het eerst over de positie van vrouwen. Een onderwerp dat opnieuw vandaag helaas actueel moet zijn. Dat zegt iets over de thema's die jij belangrijk vindt, maar ook over jouw vasthoudendheid. Je was jarenlang raadslid, vervolgens een aantal jaren niet en vanaf 26 mei vorig jaar weer terug hier in ons midden. En altijd aanwezig binnen de fractie, betrokken, trouw en met oog voor de ander. Jij krijgt van ons het boek van Mélissa Da Costa, ‘Al het blauw van de hemel’. Dat gaat over ruimte, over leven en over het genieten van wat er is. Gerda, dank je wel. De voorzitter: Dan kom ik bij de volgende en dan kijk ik naar jou, Trees. Er is natuurlijk al eerder uitgebreid, ik was daar zelf niet bij, maar dat heb ik begrepen, in De Bond afscheid van jou genomen. Je zou kunnen zeggen, als er iemand bestuurder is pur sang, dan ben jij dat wel. Raadslid, wethouder, raadslid en opnieuw wethouder. Dat doe je niet zomaar.

Afscheid van de actieve politiek heb je al eerder genomen, dat zei ik al. Althans, dat dachten we. Maar de afgelopen periode riep de plicht om verantwoordelijkheid te nemen je weer, chapeau. Jouw maidenspeech hebben we helaas niet meer terug kunnen vinden, maar misschien past dat ook wel een beetje bij jou. Minder woorden op papier, maar vooral doen in de praktijk. Je combineert bestuurlijke scherpte met het vermogen om ook te genieten. Want na het werk is er nog altijd het terras en uiteraard een goed glas wijn. Daarom denken wij, krijg je een boek dat precies bij jou past, ‘Wijnroutes door Europa. Trees, dank je wel. De voorzitter: Dan kom ik bij de buurman. Beste Jan, je startte je politieke loopbaan in 2010. Je allereerste bijdrage ging over de Evertsenstraat, over verkeer en bereikbaarheid. Praktisch, inhoudelijk en met oog voor de stad. In de jaren daarna ben je uitgegroeid tot wat we gerust het anker van de partij WG mogen noemen, coach, kennisbank, vraagbaak en voor velen een vaste waarde. Je wordt wel eens, dat zijn geen woorden van mij, maar van anderen, het opaatje van de groep genoemd. Naast je rol in de fractie van de WG ben je ook lid van de technische dienst, de TD. En eerlijk is eerlijk, als er iets gemaakt moet worden of moest worden, wist men jou eigenlijk altijd te vinden. Dat zal in de toekomst wel niet anders zijn.

Jij krijgt van ons een boek met 75 leuke wandelroutes door Nederland, want soms is vooruitgang gewoon stap voor stap. Jan, dank je wel. De voorzitter: Van links ga ik voor de voorzitter naar rechts. Want nu kom ik, heel goed, bij Maarten van der Waal. Beste Maarten, in maart 2023 nam jij het stokje over van Mari Ailo-Zaia. Je begon meteen scherp, een motie bij leerlingenvervoer. Een duidelijk standpunt en een bijdrage waarin je liet zien dat je je dossiers kende. Desondanks werd je motie verworpen. Jouw moment kwam echter een paar jaar later tijdens het debat over parkeren en je werd vervolgens overladen met complimenten. Maar naast de raad is er voor jou nog een ander leven. Als fietsdocent, dansdocent en voormalig zeilinstructeur heb jij waarschijnlijk meer mensen in beweging gekregen dan menig sportvereniging hier in Oldenzaal. Misschien was dat ook wel de reden waarom je vaak met een wilde haarbos de raadszaal binnenkwam. Dit hebben wij niet met elkaar afgestemd, maar ik heb je nu opgeschreven. Jouw rode draad, maar dat had ook wellicht kunnen zijn, jouw rode trui is mensen in beweging brengen. Daarom krijg jij van ons ‘Let’s Bike!’ een boek met de mooiste fietsroutes van Europa. Want vooruitkomen kan op veel manieren. Niet alleen zoals bij Jan stap voor stap, maar dat kan ook op de fiets of zelfs met een zeilboot. Maarten, dank je wel.

De voorzitter: Dat had ik net niet gezegd, maar dat klopt natuurlijk wel. We doen het per groepje dat u dan de gelegenheid krijgt als afscheidnemend raadslid om, als u dat wilt, nog een paar stichtelijke woorden aan uw voormalig raadsleden mee te geven of wellicht aan de nieuwe raad mee te geven. Dat is aan u. Maar ik kijk

even rond wie vanuit uw vieren het woord wil voeren? Ik zie in ieder geval de heer Van der Waal al aanstalten maken. Ga uw gang. Mag vanaf uw plek, maar u mag ook hier. Misschien is het wel mooi om dat hier te doen. De heer Van der Waal: Wat een heerlijke automatisering vandaag, veel beter dan die kaartjes waarbij je iedere keer weer op een andere plaats moet gaan zitten. Voorzitter, excuus dat ik uw plaats overneem. U krijgt de plaats vast terug zo dadelijk. U hebt zojuist de vier jongsten van de oude raad toegesproken. Het is hen aan te zien. Deze vier jongsten hebben drie jaar of korter deel uitgemaakt van deze raad. Ondanks de genoemde korte raadsleeftijd hoop ik dat wij alle vier trots kunnen zijn. Individueel trots kunnen zijn hoe wij ons in de raad hebben gemanifesteerd in het belang van de Oldenzaalse inwoner. Ik ben het in ieder geval. Ik heb drie jaar geleden als vertegenwoordiger van de D66-kiezer het stokje overgenomen van Mari Ailo-Zaia, zoals al gezegd. Mari groeide de taak in deze raad in combinatie met haar fulltimebaan en haar gezin boven het hoofd. Ik kon me dat toen voorstellen en kan dat nu uit eigen ervaring nog veel meer. Het serieus voorbereiden van een raadsvergadering is een interessante maar zware klus, voor een eenmansfractie zeker. Mari heeft zich in haar vijf jaar totaal raadslidmaatschap buitengewoon voor de inwoners van Oldenzaal ingezet.

Dank daarvoor en hulde, in ieder geval wat mij betreft. Andere leden van de raad raadden mij aan keuzes te maken in de onderwerpen. Ik koos voor de inwoners van Oldenzaal. In vrijwel elk te bespreken raadsstuk zit wel een onderdeel wat de bewoners van Oldenzaal aangaat en waar D66 zich sterk voor wil maken, dus steeds weer aan de bak. Binnen het D66-programma van de afgelopen jaren heb ik vooral gekozen voor de mensen die om wat voor reden dan ook niet aan de bak konden komen. De armen binnen Oldenzaal, de woonwagenbewoners en vluchtelingen. Deze mensen kunnen zich dan wel slecht organiseren of worden in Oldenzaal niet voldoende gehoord, althans in mijn ogen. D66 wil geen mens laten vallen en ik heb mijn best voor hen gedaan. Ik wil mijn dank uitspreken voor de hulp die ik heb gehad van Steven. Enigszins verborgen achter een hoofd wat ik daar zie. Ik zie wel een hand bewegen. Het forumlid in onze fractie. Met name op het financiële vlak en ook bij veel andere onderwerpen hebben we veel aan hem gehad. Steven, bedankt. Ik ben heel blij dat in de loop van de afgelopen drie jaren de mogelijkheid van politieke discussie in de forumvergaderingen mogelijk is geworden. Dat was alleen iets tussen detail en politiek in, maar het mocht geen detail zijn en het mocht geen politiek zijn en daartussen was een iets te smalle lijn.

Die is gelukkig in de richting van het politiek debat breder geworden. Het debat zou in de raad moeten worden gehouden en dat wordt het ook, maar op dat moment is het feitelijk te laat om op basis van het debat de mening van een totale fractie nog te veranderen. Daar zit de fractiediscipline in de weg. Het is goed om eerder in het proces de meningsvorming te beïnvloeden. Ik hoop dat de discussies in de forumvergaderingen en in de raad zich op de inhoud blijven concentreren en dat die ook heftig zijn en dat er flink geschuurd wordt, met fijnstof, grondstof en wat dan ook. Voorzitter, ik ben de trotse houder van de eerste en enige lang van stof woord oorkonde. Ik zou deze prijs hier waar kunnen maken, maar ik hou het verder kort. Ik hoop van harte dat het niet nodig zal zijn om een nieuwe oorkonde in het leven te moeten roepen met de naam, het korte lontje. Ik wens de nieuwe raad en de nieuwe D66-fractie daarbinnen een vruchtbare periode met goede samenwerking, inhoudelijke discussies en goede besluiten in het belang van de Oldenzaalse inwoners. Het ga u goed. De voorzitter: Dank. Dan kom ik bij de volgende groep. Dan begin ik bij Erdal. Beste Erdal, vandaag eindigen jouw vier jaar als raadslid van Oldenzaal. Je bracht een ander perspectief in de raad vanuit jouw achtergrond, jouw verhaal en jouw blik op de samenleving.

In je bijdrage over personeelscapaciteit liet je zien dat je niet alleen kijkt naar wat er gebeurt, maar ook naar hoe systemen werken. Maar boven alles, je bent trots. Trots op je gezin en op je kinderen en dat straal je ook uit. Jullie waren ook altijd, en ik weet het uit eigen ervaring, aanwezig bij de intocht van onze goedheiligman. Dat weet je dan. Jij krijgt van ons het boek van Kristin, ik mag hopen dat ik het goed uitspreek, Hannah, ‘Als de wolven huilen’. Dat gaat over veerkracht en verbondenheid en dat vonden we wel op jou van toepassing. En uiteraard de brief die je aan jezelf hebt geschreven. Erdal,

dank je wel. Dan kom ik nu bij Arnoud. Ik had eigenlijk op willen schrijven, ik zie jouw vrouw vaker dan jij, maar dat kwam een beetje gek, zou dat overgekomen. Dat merk je nu ook al. Vandaar dat ik dat maar niet heb opgeschreven. Maar goed, het kwam nu toch in mij op, ik denk van ja. Zijn vrouw is bestuurssecretaris bij de omgevingsdienst, dan mag ik daar voorzitter van zijn en zo komen we elkaar … Maar ik gauw van start. In jouw eerste bijdrage in de gemeenteraad, je zou kunnen zeggen jouw maidenspeech, sprak je over de binnenstad, over samenwerking, over vertrouwen en over de StadsNoabers. Wat daarin opviel, was jouw overtuiging dat je dingen samen moet doen. Dank u. Dat beleid niet alleen van bovenaf komt, maar juist ontstaat in verbinding. Dat heb je vier jaar lang volgehouden. In je bijdrage klonk altijd een duidelijke overtuiging door, je doet het niet alleen. Of het nu ging om de StadsNoabers of om samenwerking tussen ondernemers, inwoners en gemeenten, je zocht altijd naar de verbinding. Niet vanuit de theorie, maar vanuit de praktijk. En ook buiten de raad ben je iemand die midden in de samenleving staat, werkzaam bij Achmea en actief in het onderwijs via de medezeggenschapsraad. Ik dacht van De Drie Eenheid, een school. Daarmee laat je zien dat betrokkenheid niet ophoudt bij deze raadszaal alleen.

Geen man van grote woorden, maar van samen leren, samen doen en samen verder komen. Je bent een bestuurder die gelooft dat de kracht van Oldenzaal zit in de mensen zelf. Ook jij krijgt van ons het boek van Kristin Hannah, ‘Als de wolven huilen’. Het boek, ik zei het net al, wat niet alleen gaat over wat ik net noemde, maar ook over keuzes, over relaties en over hoe kan het ook anders, samen verdergaan. En natuurlijk jouw brief die je aan het begin van deze periode hebt geschreven. Arnoud, dank je wel. Dan kom ik bij José. José, voor jou begon in 2010 een politiek leven hier in Oldenzaal. Maar daarvoor was je al op verschillende andere plekken en rollen politiek actief en ook bestuurlijk. Soms zit de kracht niet in grote woorden, maar in betrouwbaarheid, in doen wat nodig is op een moment dat het nodig is. Je bent een tijdje, en ik denk dat dat in het begin van jouw raadsperiode is geweest, voorzitter van de commissie geloofsbrieven geweest, net zoals dat nu de heer Kramer is. Je zorgde ervoor dat alles zorgvuldig verliep. Dat is misschien niet altijd zichtbaar, maar wel essentieel. Daarnaast heb je zowel binnen als buiten de gemeenteraad aandacht gevraagd voor de problematiek van het goederenvervoer over het spoor. En wat waarschijnlijk niet veel mensen weten, is dat je je een behoorlijke periode hebt ingezet voor de PI, Penitentiaire Inrichting, in Zutphen.

Ook voor jou geldt, er is een leven naast of buiten de politiek. Voor jou is dat ruimte, dieren, schapen en rust. Je krijgt een boek dat volgens ons daar goed bij past. Het boek is van Mélissa Da Costa, ‘Al het blauw van de hemel’. Immers, ook daar zie je schaapjes. Dank je wel, José. Dan kom ik bij de laatste van deze ronde en dan kom ik bij mijn compagnon in het Duits, bij Yuri. Yuri, jouw eerste bijdrage dateert uit een tijd waarin we nog in guldens rekenden. Jaja, weet je het nog? Weet je trouwens nog de datum van toen? Zal ik je een beetje helpen, 9 juli 1998. Dat alleen al zegt iets over jouw lange betrokkenheid bij de politiek en bij de democratie hier in Oldenzaal. Je bijdrage had betrekking op het ondernemingsplan van Habion. Nooit meer volgens mij van, althans, ik heb er nooit eerder van gehoord, maar dat ging over een nieuw te vormen stichting voor kunst en cultuur. Ik wilde bijna zo doen, maar ... Je hebt verschillende rollen gehad, waaronder wethouder, raadslid en wat ik zelf een hele belangrijke rol vind, lid van de EUREGIO. Heel mooi. En altijd volgens mij, wat tweelingen eigen is, met nieuwsgierigheid en, hoe kan het ook anders, betrokkenheid. Tweeling, dat hebben wij ook gemeen. Je bent nog een stapje verdergegaan, je bent er niet alleen een, maar je hebt er ook volgens mij ook een, twee. Ik wilde bijna zeggen een eenling, maar je hebt een tweeling.

Helemaal bijzonder. Dat zegt volgens mij iets over balans en over spiegeling. Daar moet je even over nadenken. Daarnaast, ik zei het net al een paar keer, een liefhebber van Duitsland, van taal en van spel. Toen ik met deze tekst bezig was, er kwam ineens een openbaring. Klinkt wat gek van een burgemeester, maar toch is dat zo. Ik moest denken aan een gedicht van Goethe wat volgens mij goed bij jou past. ‘Es ist nicht genug zu wissen, man muss auch anwenden; es ist nicht genug zu wollen, man muss auch tun’. Yuri, dank je wel. … genoemd, maar we hebben voor jou een boek wat volgens mij heel toepasselijk is, ‘Mijn broer’ van Karin Smirnoff. En natuurlijk de brief die je toen hebt geschreven. Volgens mij is die net

gevallen. Ik kijk even rond, wie van de vier zou nog wat stichtelijke woorden willen? Ik zie in ieder geval Erdal. Erdal, mag ik jou uitnodigen? Dan maak ik plaats. De heer Erdal: Bedankt, voorzitter. Beste burgemeester, griffie, college, raadsleden, beste inwoners, mensen op de tribune en last but not least, WG Oldenzaal. Dank je wel, allen, voor een waardevolle en leerzame raadsperiode. Wil ik alleen het laatste stuk nog even iets persoonlijks maken. In wat voor stad wil ik leven en wonen? Dat was even niet makkelijk, maar ik dacht, past wel bij mij. Een stad zonder armoede, een veilige omgeving voor iedereen, een stad waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, een stad waar iedereen gelijke kansen moet krijgen, naar elkaar omkijken, een stad waar iedereen waardevol is en een betekenis heeft om zijn of haar bijdrage te leveren en een stad waar je voor thuiskomt. En tot slot, in het bijzonder wil ik natuurlijk WG Oldenzaal bedanken. Bedankt voor de mooie momenten, die zal ik gaan missen. Dat was het. De voorzitter: Dank je wel. Mooi. Dan ben ik bij de volgende groep aangekomen. Dan kom ik bij de buurman, Ronald. Ronald Wienk. Beste Ronald, in tegenstelling tot de vorige groep afscheid nemende raadsleden startte jouw raadsperiode in de zomer van 2021. Jouw bijdrage ging over de binnenstad en die was ambitieus.

Je zocht naar een goede mix tussen wonen, werken en winkelen in de binnenstad. Voor jou dient een binnenstad groen, levendig en aantrekkelijk te zijn. Maar naast de inhoud was er ook altijd jouw stijl met een kwinkslag, met energie en met plezier. In jouw omgeving, dat kan ik als voorzitter bevestigen, was en is het nooit stil. En buiten de raad, hoe kan het ook anders, gaat het in jouw leven om snelheid, beweging, cabrio, brommen en een kart. Ik weet niet of dat ook de volgorde is, maar het is in ieder geval wel wat … O, andersom. Daarom krijg jij van ons een boek over dromen en reizen, want stilzitten is duidelijk niet jouw grootste talent. Het is een boek van de Lonely Planet en het gaat over droomreizen. Ronald, dank je wel. Marijke, ik kom bij jou. Beste Marijke, jouw politieke carrière startte op 23 september 2019. Vrijwel direct mocht je van het startblok duiken. De revitalisering van Vondersweijde, dat was jouw onderwerp. Onderwijs, sport en betrokkenheid, dat zijn woorden die volgens mij goed bij jou passen. Je was in het verleden, hoe kan het ook anders, sportvrouw van het jaar. Het zijn er niet veel die dat weten, maar ik inmiddels wel. Je zet je daarnaast ook nog eens keer, naast wat je al deed hier in de raadszaal, in voor Klas op Wielen en je bent, volgens mij is dat het allerbelangrijkste wat je doet, oma.

Wie jou kent, weet, je doet alles met hart op de goede plek. Je krijgt een boek om op pad te gaan, want blijven bewegen dat zit in jou. Ik denk zelf nog met dierbare gevoelens terug aan onze wandeling in het Hulsbeek. Dank je wel daarvoor. Dat was tijdens een voor jullie intense tijd. Het boek dat ik je geef is van Stichting Wandelnetwerk en bevat 75 leuke wandelroutes door Nederland. Marijke, dank je wel. Dan kom ik bij Harry. Ga er maar eens even goed voor zitten. Toen ik hiermee bezig was, toen pas kwam ik tot de ontdekking dat wij ongeveer tegelijkertijd van start zijn gegaan. Jij als lid van de gemeenteraad en ik als voorzitter. De volgende gedachte komen bij mij naar boven als ik aan jou denk. De mens is niet zonder tegenstrijdigheden, juist daarin toont zij haar menselijkheid. Wie de natuur liefheeft, mag haar ook voelen. Zelfs met 100 kilometer per uur op een motor. Dat klopt volgens mij. Je begon met klimaat, met bewustwording, maar vooral met de stap daarna, doen. Je riep op om mensen in beweging te krijgen en dat is misschien wel precies wat nodig is. Je bracht als coach de jeugdraad, mooi dat ze er zijn, in beweging. En je ging mee naar de Internationale Hanzedagen. Ondertussen kijk jij ook vooruit naar technologie, naar AI, naar hoe de wereld verandert. Je krijgt van ons een boek dat daarbij past, over samen slimmer worden.

Het is een boek van Alexander Klöpping en Ethan Mollick, ‘CO-intelligentie: slimmer werken met AI’. En natuurlijk jouw brief, Harry. Dank je wel. Dan ga ik weer naar de overkant, want dan kom ik bij Geert Nijland. Beste Geert, ook jij was coach van de jeugdraad. Jij startte acht jaar geleden. Je eerste bijdrage ging over zorgvuldigheid, over luisteren, over in gesprek gaan met omwonenden. Ik weet niet of jij het nog weet waar het over ging? Dan heb ik het natuurlijk over het bestemmingsplan Prins Bernhardstraat 2, oftewel Villa Rozenhof. Geert, als VVD'er breng je een nuchtere blik mee. Met oog voor kwaliteit en draagvlak, vrijheid, verantwoordelijkheid en vooral

eerst goed nadenken voordat je iets vastlegt. Dat zie je eigenlijk ook bij jou thuis terug, want met kippen in de tuin weet je als geen ander wat vrije uitloop is. Al moet zelfs een liberaal zoals jij soms accepteren dat niet alles zich laat sturen. Na een avond vergaderen is er gelukkig nog altijd het goede leven. Een goed glas wijn, zorgvuldig gekozen natuurlijk, want ook daarin zit kwaliteit. En even geen moties, maar gewoon rust. Misschien is dat wel de kracht van Geert, overdag het debat en 's avonds de relativering. Met een glas wijn in de hand en kippen die zich nergens iets van aantrekken. Kortom, een raadslid met oog voor detail, gevoel voor balans en het vermogen om het leven en de politiek in perspectief te blijven zien. Je krijgt van ons een boek waarvan wij denken dat het goed bij jou past, ‘Wijnroutes in Europa’. Geert, dank je wel. Dan de laatste in dit rijtje. Ik moet altijd weer nadenken hoe ik precies de achternaam uitspreek, maar ik doe het maar gewoon zoals ik denk dat het moet, Luc Gelevert. Beste Luc, net als Geert heb je de acht jaar volgemaakt. Jouw bijdragen waren altijd eerlijk. Ze gingen over twijfel, over gevoel en over vertrouwen. Dat maakt politiek soms lastig, maar ook echt. Daarnaast heb je je ingezet voor de financiën van de stad. Wie jou kent, weet dat Tennisclub Ready een belangrijke plek in je leven inneemt.

Daar draait het om spel, om inzet en soms ook een beetje doorzetten als het even tegenzit. Eigenschappen die we ook in de raadszaal bij je terug hebben gezien. En dan is er nog een ander dossier waar jouw naam voor altijd aan verbonden blijft, Twents. De wereld van afval, afvalverwerking en energie. Niet per se het meest glamoureuze onderwerp of sexy zeg ik ook wel eens, maar wel eentje waar het uiteindelijk om draait, namelijk wat doen we met wat overblijft? Misschien zit daar wel een mooie overeenkomst. Bij Ready sla je de ballen die soms net buiten de lijn vallen, maar die je altijd weer terug het spel inbrengt en bij Twents gaat het om wat overblijft en toch weer iets waardevols met zich mee kan brengen. Ergens daartussenin beweegt Luc. Iemand die weet dat niet alles perfect hoeft te zijn, maar dat je er wel het beste van moet maken. Kortom, een betrokken raadslid met een stevige service, een goed gevoel voor het spel en de kunst om ook van restmateriaal nog iets moois te maken. Je krijgt daarom van ons het boek ‘Binnen’ en dat is van Boris Becker. Een autobiografie die gaat over doorzetten en reflectie. Luc, dank je wel. Ik kijk even of we van de personen waar we net afscheid van hebben genomen of daar nog iemand bij … In ieder geval Marijke. Mevrouw Egbers: Mooi.

Ik wil toch even van de gelegenheid gebruikmaken om mijn collega-raadsleden te bedanken voor een mooie periode die we hier hebben gehad. College wil ik bedanken en de burgemeester natuurlijk. En mijn lieve collega 's van de WG, bedankt dat ik deel van jullie mocht uitmaken om iets moois te maken van deze mooie stad. Dan wens ik natuurlijk de nieuwe raad en het nieuwe college heel veel succes toe. En vooral mijn oud-leerlingen, Ruby en Yalmar, jullie wil ik nog even noemen. De heer Snijders: Cadeautjes. Ik ben als het een bokaal zou zijn voor de kortste bijdrage, dan zou ik die waarschijnlijk winnen. En ik herinner mij een heel leuk compliment wat ik kreeg van Gijs. Die zei na afloop van een raad waarin ik niks gezegd had, omdat ik vond dat ik niks had bij te dragen, dat was weer een foutloze bijdrage. Ik wilde zeggen, het waren zes fantastische jaren, maar ik heb zeven jaren in de raad gezeten. Maar ik zat er op een gegeven moment wel een beetje door. Ik hou ontzettend van humor en creativiteit en iets bereiken en op een gegeven moment kwam daar een beetje na zeven jaar de klad in. Maar het leuke is, als je in de raad zit, kom je ook af en toe in de krant. En dan schrijven ze iets over dat je weggaat bij de raad, maar dan halen ze één dingetje eruit wat niet over de raad gaat en dat is een onderbroekenlijn.

Normaal zou ik dat niet gezegd hebben, maar van het een komt het ander. Het werd opgepikt door een collectiebeheerster van het Textielmuseum in Enschede. Bij een tentoonstelling over zelfmaakmode mocht ik een praatje houden over hoe ik daarin zat. En nu heeft ze, omdat mijn broers vonden het eigenlijk belachelijk dat ik in de krant stond met zelfgemaakte onderbroeken, vier onderbroeken gekocht voor honderd euro. Ik denk dat ik een kledinglijn begin. Belangstelling, dan volg de website, zou ik zeggen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken, college, de raad en ook de jeugdraad en de leuke ‘…’(00:49:20) uitjes. Ik wil iets meegeven aan de

volgende raad. Ik heb me altijd heel veilig gevonden in de raad. Het was een veilige omgeving en ik hoop dat dat zo blijft. Hoewel ik daar met één zit en dan heb je eigenlijk geen steun, dat is altijd lastig. Maar ik heb wel steun gehad van mijn tegen ideaal partij, want we zaten toch een beetje anders in de wedstrijd. Maar het voelde toch als goed en daarom heb ik iets voor jullie meegebracht. Grip op Oldenzaal, daar heb je gereedschap bij nodig. Hier kun je mee grijpen en knopen doorknippen. En Ruby had altijd honger en misschien kom je hier de eerste vergaderingen mee door. Dank je wel. De voorzitter: Dan kom ik bij de laatste groep en die heb ik als titel gegeven, de drie musketiers met d’Artagnan. Ik laat aan u over wie de drie musketiers zijn en wie d’Artagnan is. Edgar, daar begin ik mee. Drie raadsperioden heb jij op je naam staan. Je hield in april 2014 tijdens je maidenspeech een pleidooi voor de revitalisering van oude bedrijfsterreinen. Ik zie jou knikken, in tegenstelling tot Geert weet jij het nog. Je bent een raadslid dat je niet snel over het hoofd ziet. Dat ligt niet alleen aan je af en toe stevige bijdrage in het debat, maar ook aan de manier waarop je die brengt. Je bent een raadslid die ergens voor staat. Duidelijk, soms scherp, maar altijd betrokken bij de zaak. Een raadslid die het debat niet uit de weg gaat. Sterker nog, die het debat juist opzoekt.

In de afgelopen jaren was je bovendien druk als lid van de werkgeverscommissie, een rol waarin zorgvuldigheid en verantwoordelijkheid nemen samenkomen. En laten we eerlijk zijn, daar komt soms net zoveel spanning bij kijken als bij een belangrijke voetbalwedstrijd, met uitzondering van de wedstrijden van Feyenoord. Edgar en Feyenoord, dat is geen hobby, dat is een levenshouding. Passie, strijd en soms, misschien wel vaker dan hij graag zou willen, een beetje lijden met een lange ij. Maar Edgar, je bent meer dan alleen de stevige ‘…’(00:52:32), je bent ook iemand die houdt van een ludieke actie. Ik heb al, daar was ik al wel bang voor, voor een ludieke actie. Iemand die weet dat politiek niet alleen altijd serieus hoeft te zijn, maar ook af en toe, en dat past wel bij Oldenzaal, een glimlach mag oproepen. Zelfs hier in de raadszaal. Misschien is dat ook wel je kracht, scherp waar het moet, luchtig waar het kan. Of om met Feyenoord-termen te zeggen, geen speler die alleen maar op de bank zit, maar eentje die het veld opgaat, het spel maakt en soms ook gewoon een verrassende actie in petto heeft. Kortom, een betrokken raadslid met een duidelijke mening, een goed gevoel voor timing en altijd bereid om het verschil te maken. En Edgar, zoals ze in Rotterdam zeggen, je hoeft niet altijd kampioen te worden om toch een onvergetelijke wedstrijd te spelen.

Wees gerust, want het boek wat we voor jou hebben gaat niet over 020 maar ‘101 dingen die je weten moet over Feyenoord’ van Iwan van Duren. Dan ga ik weer diagonaal. Dan kom ik bij Hennie Maartens. Beste Hennie, in 2011 voor het eerst raadslid in Oldenzaal. Jouw eerste speech liet direct zien dat je oog hebt voor continuïteit, voor het logisch voortbouwen op wat er al is. Het ging over, ik weet niet of je het zelf nog weet, het Stationspark Oldenzaal Centraal. Maar Hennie, voor velen ben jij niet met de politiek en deze raadszaal verbonden, maar volgens mij ben je voor velen onlosmakelijk verbonden met Berghuizen. Niet alleen als inwoner, maar vooral als iemand die zich jarenlang heeft ingezet voor de wijk en haar bewoners. Als voormalig voorzitter van FC Berghuizen, als drijvende kracht achter initiatieven zoals Kansrijk Berghuizen. Achter de schermen heb je veel voor elkaar gekregen. Altijd oog voor mensen die het nodig hadden en hebben. Met aandacht voor samenhang in de buurt en met het geloof dat betrokkenheid het verschil maakt. Berghuizen is voor jou niet zomaar een wijk, het is voor jou een gemeenschap waarin je je thuisvoelt en waar je je met hart en ziel voor inzet. Toch krijg je van ons een boek dat uitnodigt om verder te kijken, namelijk ‘Droomreizen’ van de Lonely Planet. Hennie, dank je wel. 'Ai d'r bint, dan moj d'r ween'n. Henk Winkelhuis.

Henk Winkelhuis is zo'n naam waarbij je eigenlijk meteen aan Oldenzaal denkt en andersom waarschijnlijk ook. Hij is iemand die de stad niet alleen kent, maar vooral voelt. Dat hoor je in zijn liefde voor de Twentse Sproak. Geen taal uit een boekje, maar gewoon zoals het klinkt, eigen, warm en dichtbij. Wie Henk zegt, zegt natuurlijk ook Quick’20 en Black & White, de supportersverenigingen. Daar is hij niet zomaar supporter, maar onderdeel van het geheel. Een club waar het niet alleen om voetbal gaat, maar ook om samenkomen. ‘…’(00:56:49) hoe gaat het nu ook alweer? Ik ben de draad bijna kwijt, maar om verhalen en om gezelligheid. Volgens mij, Henk, precies waar jij je ook

thuisvoelt. Eigenlijk Henk ben jij een beetje zoals Oldenzaal zelf, nuchter, betrokken en altijd in voor een goed gesprek. En als het even kan natuurlijk in onze moedersproake. Net als Trees heb je heel wat rollen in dit huis vervuld. Eerst vanaf 1998 raadslid, vervolgens wethouder, toen weer raadslid, nog een keer wethouder en de laatste jaren als raadslid. Jouw eerste bijdrage, ik weet niet of jij dat nog weet, maar we hebben het opgezocht, dat ging over samenwerking. Over verschillen tussen wijken, maar ook vooral wat mensen verbindt. Wat verbindt voor jou? Dat is onderwijs, fietsen, ik zei het al, de Twentse taal, gezelligheid, bij jou komt alles tezamen. Voorlopig zit je niet stil, want je bent ook, dat hebben we op Facebook kunnen zien en lezen, lid van de TD, je bent betrokken bij Klas op Wielen en Kans voor een Kind. Daarnaast heb je nog kamperen, fietsen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Je krijgt een boek waarvan wij denken dat dat goed bij jou past, namelijk ontdekken en onderweg zijn. En hoe kan het ook anders, dan gaat het over droomreizen. Henk, dank je wel. En last but not least Leon Lulofs. Beste Leon, de nestor van de gemeenteraad. Je begon kritisch met vragen, met scherpte en met oog voor details. In de gemeenteraad probeerde je alles een beetje in balans te houden.

Dat is ook niet zo gek, want als je bij de Belastingdienst werkt, weet je precies wat er binnenkomt en wat eruit gaat. Als nestor van de raad ben je onze levende jaarrekening. Betrouwbaar, overzichtelijk en altijd voorzien van een toelichting, gevraagd of ongevraagd. Als voorzitter van de werkgeverscommissie zorg je ervoor dat iedereen netjes binnen de lijnen bleef. Je zou kunnen zeggen, Leon int niet alleen de belastingen, maar ook verantwoordelijkheden. Dan is er nog zijn liefde voor Turkije. Want na al dat rekenen, wegen en controleren is het goed om af en toe even in een land te zijn waar alles all inclusive is. Kortom, een raadslid dat weet wat iets kost, wat het oplevert en vooral wat het waard is. Daarnaast iemand die houdt van het goede leven. Je krijgt een boek waarvan wij denken dat het ook goed bij jou past, namelijk ‘Wijnroutes in Europa’. En natuurlijk jouw brief van toen voor nu. Leon, dank je wel. Nu kom ik bij een moment waar ik een beetje tegenop zag, want als je de vier musketiers hebt en je wilt toch wel een beetje op tijd afsluiten, dan weet je, precies, ik zie Leon al wat blaadjes pakken, dat je goed als voorzitter moet opletten en dat je recht moet gaan zitten met de hand aan de knop. Dat doe ik nu. Wat mij betreft gaan we het rijtje langs zoals ik hem net noemde. Edgar, ik zie jou ook aanstalten maken, aan jou de eer.

De heer Visscher: Dank je wel, voorzitter. Ik stel voor dat we vandaag gewoon beginnen met het cadeau. Misschien gewoon leuk voor de sfeer. Want het verhaal van de klok, mooi dat je een bruggetje maakt naar mijn verhaal. Want ik dacht, het schuine oog naar de klok, altijd op de tijd. Als je volgende keer dit omdoet in plaats van je horloge, dan komt dat voor iedereen beter uit. De voorzitter: Mag ik hem openmaken? De heer Visscher: Zeker. Snoephorloges, burgemeester. Die klok doet het niet echt. Voorzitter, bedankt. Vandaag komt voor mij een einde aan 25 jaar raadswerk, 9 jaar in de gemeente Reeuwijk en 16 jaar in de prachtige gemeente Oldenzaal. Daarvan in totaal 17 jaar als raadslid en raadslid is een prachtige ervaring. Voor mij was het ook nog eens de beste inburgeringscursus in Oldenzaal die je je kunt voorstellen als toen nog relatief nieuwe inwoner van deze prachtige stad. Je leert alles over je stad en je kunt ook nog een steentje bijdragen aan de ontwikkeling van je stad. En om mijn voorganger, Lex Schukking, te citeren, iedere Oldenzaler zou dit een keer moeten doen. Hier leer je namelijk dat de besluiten die wij nemen nooit nul of één zijn en dat de werkelijkheid altijd weerbarstiger is dan op papier. 14 april 2014 was mijn eerste echte raadsvergadering hier en dat was meteen de meest heftige vergadering van de afgelopen twaalf jaar.

Demonstranten met kettingzagen stonden op de Ganzenmarkt en de aanleiding, ik noem het dan maar even fake news over het kappen van 20 duizend bomen voor de komst van het vliegveld. Achteraf gezien toen ik dat vandaag terugkeek dacht ik, ze hadden misschien beter de zaag meteen in het stadhuis kunnen zetten. Dat had ons misschien een heleboel geld gescheeld. Protest, dat is een groot goed in ons land. Maar we moeten wel eerlijk zijn, veel

protest heeft deze raadszaal niet gehaald, op een paar enkele momenten na. Protest hebben we helaas vooral gezien op social media de afgelopen twaalf jaar en dat werd steeds meer en meer. Dat zijn dan vaak protesten waar ik met mijn pet in ieder geval niet bij kan. Om één serieus punt in deze toespraak te noemen, in die afgelopen twaalf jaar is het begrip NIMBY echt wel toegenomen, not in my backyard. Dat levert ook hele rare dingen op. Bijvoorbeeld dat we allemaal heel graag boodschappen willen doen bij Jumbo Kuipers, zeker nu die een nieuwe winkel heeft, maar dat we tegen de vrachtwagens zijn die die boodschappen naar die winkel brengen. Of dat we met elkaar heel graag het kerkgebouw willen houden, maar dat we klagen over de drie parkeerplaatsen die te weinig in dat plan voorkomen. Ik verwacht het niet, maar ik hoop toch dat het minder wordt de komende tijd. Terugkijkend naar, dan beperk ik mij tot Oldenzaal uiteraard, zestien jaar aan bijdragen. Het waren er heel veel die ik vandaag nog even doorgelezen heb. Elf algemene beschouwingen, toch wel voor mij altijd het hoogtepunt van het jaar. Zestien jaar WhatsAppgroepen, met deze mensen onder andere. Daar kun je beter niet naar buiten brengen wat daar allemaal in staat. Daar kan ik eigenlijk geen boek over schrijven, maar een hele encyclopedie.

Toen ik dat opschreef dacht ik voor de jeugd hierachter, encyclopedie, dat is AI van vroeger. Er is ook heel veel geschreven, wat ik vandaag ook vond, wat ik nergens gepubliceerd heb of uitgesproken. Tijdig gered door of mijn fractiegenoten of mijn echtgenoot. Sommige dingen die kun je wel eventjes opschrijven om je gal te spuwen, maar daar moet je verder nooit meer iets mee doen. Er zijn natuurlijk heel veel onderwerpen de revue gepasseerd. Als je raadslid wordt, en ik gun dat de nieuwe raadsleden straks ook, je komt binnen als een soort scholier en je gaat naar buiten als een soort expert op allerlei gebieden. Dan zijn er heel veel onderwerpen die voorbijkomen en er zijn ook heel veel onderwerpen waar we net iets langer over gepraat hebben dan over al die andere onderwerpen. De eerste is al genoemd, Villa Rozenhof, heel veel gesprekken over gehad en hij staat er nog net zo bij als toen. Grappig. Of over de Thorbeckestraat waar we elke periode weer op terugkomen. Twents. Eindelijk, vind ik dan, zijn we van die aandelen af, maar Luc vindt dat niet. Daar gaan we het nog wel een keer over hebben, Luc, in het nieuwe clubhuis. Vondersweijde hebben we het heel veel over gehad en natuurlijk de afgelopen periode over het stadhuis heel veel en daar gaat ook nog wel wat over gesproken worden, denk ik. In al die jaren heb ik vooral deelgenomen met de VVD aan coalities.

Maar er was ook die ene periode van 2014 tot 2018 dat we gedwongen werden in de oppositie. Toen was ik heel boos op de WG, maar eigenlijk moet ik ze daar alsnog voor bedanken achteraf. Want het is natuurlijk heerlijk om te mogen roepen wat je wil over de geplande dierentuin op Jufferbeek Zuid met alle nestkastjes en kikkerpoelen, de groene mist van GroenLinks of de citaten over Maya de Bij toen wij het hadden over de bijvriendelijke gemeente Oldenzaal. Die debatten vooral met Sandor Löwik staan mij nog heel helder voor de geest en die waren fantastisch. Maar als ik dan moet kiezen, dan kies ik toch liever de bestuurderskant. Roepen is leuk, maar uiteindelijk is het veel belangrijker dat je kunt besturen. Rutger en Louis, het wordt voor jullie echt anders de komende vier jaar en dat gun ik jullie ook. Als ik dan vooral denk aan de dingen die je als bestuurderspartij hebt kunnen regelen waar ik bij betrokken ben geweest, het zijn er heel veel, maar ik noem er een paar. De accountmanagersbedrijven die we naar binnen hebben gehaald, de binnenstadmanager, de leegstand in de stad die we echt met elkaar aangepakt hebben, begrotingsdiscipline, ze heeft zelfs haar eigen Zinkwegnorm daarvoor gekregen. En natuurlijk ook bijvoorbeeld iets als een StadsID, ik kijk naar de heer Iepma aan de overkant.

Ik had gelijk de vraag, waar is het StadsID eigenlijk gebleven? Maar misschien komt de nieuwe raad daar weer mee. Ik denk ook aan zaken die er nog steeds niet zijn, zoals bijvoorbeeld de afsluiting van de Marktstraat voor gemotoriseerd verkeer of het fietsvrij van de Groote Markt. Of de Bombazijn, ook heel veel over gepraat in dit huis, maar ze zijn bezig. De warenmarkt is nog niet verplaatst en om maar niet te zwijgen over alles rond in de buurt van de Vijfhoek. Dat is namelijk die ene zaak die er helaas nog wel staat, de Vijfhoek. Om die niet af te breken, dat is toch wel met afstand de slechtste beslissing die deze raad in de afgelopen twaalf jaar heeft genomen. Politiek is voor mij ook zeker humor. En dat zei Patrick al net, met humor kun je de zwaarte uit het debat halen en je kunt ook heel lekker relativeren. Het eerste wat ik terugvond is een artikel in Tubantia over

het beroemde trappetje bij de Marktsteen wat niet meer gebruikt mocht worden. Weet iedereen het nog? Dat mooie houten trapje wat eigenlijk veel te gevaarlijk was voor de kinderen. Of het kaartspel wat Alida Renkema van mij kreeg om een potje te klaverjassen met de drie andere wethouderskandidaten van het CDA. De natte gymles van Marie, wie weet het nog? Of Stephan Scheper die van ons een nieuwe klomp kreeg tijdens een vergadering, omdat hij zijn klomp had gebroken, omdat wij slecht gepraat hadden over de hufter. Of niet te denken, de fietsende Yuri Ankone die door Hans Brokers, leuk dat je er bent, Hans, en Theo Schouten nog bezocht werd ergens in Noord-Frankrijk. Iets met een iPad. Ook een prachtig verhaal. Patrick kreeg van mij een ganzenveer toen ik heel raar een PowerPointpresentatie wilde geven op deze plek. De ganzenveer is natuurlijk dat het ouderwetse Enschede waar Patrick vandaan kwam, dat het nu toch wel heel modern werd. Of de spaarvarkens die het college van mij kreeg, Patrick met de varkensribben uit Dinkelland en de karbonade uit Losser. Alida kreeg een varken met drie poten, omdat die ene poot nog steeds niet klaar was. En Rob, die kreeg het bodemloze varken, omdat die altijd met die tekorten strooide in het sociaal domein. En natuurlijk, hij heeft het zelf al genoemd, de Lang Van Stof Award voor Maarten van der Waal.

Maar toch is politiek vooral teamwork en daarvoor wil ik iedereen bedanken. En dan begin ik met mijn fractie, uiteraard Noes, Yalmar en Geert. Maar ook degenen die hen voorgingen, Mirko, Evelien ook nog als raadslid, Ed en natuurlijk Erwin als forumlid. Het hele college natuurlijk met timekeeper Patrick, alle wethouders. En in het bijzonder natuurlijk Evelien. Acht jaar onze wethouder en ik denk toch wel uitgegroeid tot een van de beste wethouders in ieder geval van deze eeuw in de gemeente Oldenzaal. Als ik dan terugdenk aan onze voorzitter, dan moet ik toch ook even denken, en daar mag ik niks over zeggen, want dan ga je de gevangenis in, maar in ieder geval het keuzetraject van een nieuwe burgemeester was toch ook wel een van de meest bijzondere dingen die ik in deze raad heb mee mogen maken. En dan de collega-raadsleden. Ambtsgenoten, ik noem het gewoon collega's. Als ik dan terugkijk naar iedereen met wie ik dan contact heb gehad, dan is toch het meeste contact wel geweest met Leon in al die twaalf jaar. Ik heb nooit geweten dat socialisten zulke verstandige mensen konden zijn. Dat is echt positief. In de laatste periode heel intensief natuurlijk, Leon en Henk samen in de werkgeversdelegatie. En Patrick, dat etentje zijn wij nog niet vergeten, dus komt nog. Natuurlijk de griffie.

De griffie is natuurlijk in twaalf jaar vooral Hans geweest, maar nu inmiddels natuurlijk ook Petra, Romy, Wes en Coen die er nu zit. Ook jullie bedankt voor alle goede zorgen die jullie gehad hebben voor ons allemaal. En dan hebben we natuurlijk ook nog de bodes. Die zijn altijd onzichtbaar, maar die doen altijd het werk wat wij allemaal niet zien, maar wat wel heel erg belangrijk is voor ons als raad. Ook de bodes, bedankt. En tot slot natuurlijk het thuisfront hier achter mij. En dan vooral omdat ze al twaalf jaar mijn politieke beschouwingen thuis moeten aanhoren elke keer als ik terugkom van de vergadering. En niet omdat ik vaak weg was, dat wordt vaak gezegd. Want ik moet van Loes al heel snel horen wanneer ik toch weer in hemelsnaam met een nieuwe hobby ga beginnen, want ik ben veel te vaak thuis. Dank jullie wel, allemaal. De voorzitter: Dank je wel. Ik kijk even, maar ik zag in ieder geval Leon. Ga ik eerst naar Henk. Wie nog? Henk. Net zo lang als Edgar, maar ik hou de tijd in de gaten. De heer Winkelhuis: Edgar, ik vind dat je het lang hebt gedaan. Ik was van plan om het iets korter te houden. Ik had vanavond nog even contact met mijn oudste zoon en die zei, en terecht, ‘…’(01:12:01) pa. Dat is voor mij nog wel een ding. Want ik ben inderdaad nog wel een gevoelsmens en dit is wel zo'n momentje. En dan moet ik even alle spullen pakken.

Wat ik had willen zeggen, heb ik gezegd. Dat zijn achttien kantjes. Die ga ik nu niet voorlezen, maar daar staat volgens mij de boodschap in die ik jullie mee heb willen geven. Ik hoop dat de nieuwe raad daar zijn voordeel mee doet. Ik kan het eigenlijk heel kort houden, want ik wil mijn bijdrage gewoon eigenlijk vastgelegd hebben. Die heb ik ook vastgelegd in een klein cadeautje voor jullie. Want ik wil jullie allemaal bedanken. De publieke tribune nu ook al die de belangstelling heeft getoond, maar ook de collega-raadsleden. De WG-familie noem ik ons nog steeds. Het college, maar ook het ambtelijk apparaat. De

bodes zijn net ook al genoemd. En vooral ook mijn familie, want als je vanaf 1998 de politiek in verzeild raakt wat helemaal de bedoeling niet was. Ik kan me nog goed herinneren dat Tessie wel eens tegen mij zei, papa, ik wil met jou de stad wel in, maar dan moet je niet met iedereen gaan praten, echt niet. Dat wordt nog een dingetje trouwens, ook voor de toekomst. Want Oldenzaal is natuurlijk een wereldstad. Maar ik heb voor jullie een sprookje vertaald inderdaad in het Twents. Dat heb ik al een paar keer eerder gedaan, want ik heb ook al een paar keer afscheid genomen. Het is een sprookje uit … Maar het bevalt gewoon wel goed om dan weer terug te komen. Is van Godfried Bomans en ik heb op de PH gezeten. Dat sprookje heeft mij enorm aangesproken, maar dat geeft eigenlijk de boodschap, wat is de essentie van het leven? En dat komt er eigenlijk op neer, wees blij met de kleine dingen. Dat verhaal staat hier in dit hele oude boek van Godfried Bomans. Ik heb het voor jullie een beetje vrij vertaald in een soort Twentse versie. Ik heb Romy vanmorgen verteld dat ze nog een cursus kan krijgen als het niet lukt. Ik denk dat ik, wat ik heb willen zeggen is gezegd. Burgemeester, bedankt voor de mooie woorden. Het is voor mij een einde van een tijdperk. Ik ben benieuwd wat het gaat worden zonder politiek. Het zal nog wel even een ding worden, moet ik eerlijk zeggen.

Burgemeester, dan heb ik toch nog één ding. Ik was pasgeleden bij de kringloop en daar vond ik toch echt een enorm mooi boek. En dat heet, want ik krijg natuurlijk zo meteen dat boek ‘…’(00:14:25), maar dat moet ik nog lezen natuurlijk. ‘Oldenzaal, stad van morgen’, en er staat een fantastische foto. Staat mijn mooie balkon op, zal ik u vertellen. Doe me één plezier. Ik dank jullie allemaal. De voorzitter: ‘…’(00:15:02). Dan de nestor van onze raad, mijnheer Lulofs. De heer Lulofs: Volle bak. Harry, Das Wort zum Sonntag. Ik had net de gelegenheid om even heel snel te kijken wat de uitgangspositie was van mijn fractiegenoot wat die netjes had opgeschreven. Dat was, deze periode neem ik het stokje van mijn voorzitter over. Het is hem gelukt. Mensen, bedankt voor het vertrouwen en bedankt voor jullie collegialiteit. Vandaag is er voor mij een eind gekomen aan twintig jaar raadslidmaatschap van deze raad. In deze jaren heb ik een schat aan ervaring opgebouwd over en met Oldenzaal. Net toen Edgar zijn bijdrage deed en zei, we hebben nog wel in het verleden eens een keer leuke grote demonstraties gehad. Ik kan me nog twee andere herinneren. De allereerste, dat was echt een avontuur, dat was bij de invoering van de Wmo. Toen stond het hier echt helemaal zwart van de mensen en dan moest je bijna onder begeleiding hier het stadhuis in.

En mijn entree was samen met Leon Engelbertink, die nu raadsgriffier is in Denekamp. We sluipen erachterlangs, zegt Leon, we gaan er heel voorzichtig naar binnen. En er waren alleen maar vrouwen en die zeiden van, dat zijn er ook twee van de raad. Die pakte een voetbalfluitje en dat was gewoon blazen wat ze kon. Echt geweldig was dat. We hebben hier een keer een geweldige optocht gehad van mensen die tegen de komst, kun je je niet meer voorstellen, van het crematorium waren. Toen was de raadszaal nog een keer zo vol als nu. Toen was echt, ze stonden hier gewoon twee rijen dik. Eigenlijk het dieptepunt was wel dat er iemand binnenkwam in een pak verkleed als een skelet. Dat was ook wel echt een beetje de druppel en daar greep de burgemeester Backhuijs toen ook zeer terecht in. Maar voor de rest, hier kun je best wel op een veilige manier, Harry, politiek bedrijven. Dat klopt. Besturen van een stad. Er is een eind gekomen voor mij na twintig jaar over en weer met jullie in discussie gaan. En besturen van een stad, wie is dat nu gegeven? In 2002 heb ik aan het bestuur van de PvdA in Oldenzaal kenbaar gemaakt dat ik mij naast de vele jaren die ik als vrijwilliger en bestuurslid van Quick had doorgebracht, mij meer met de plaatselijke politiek wilde bemoeien.

Niet dat ik direct de ambitie had om een plek in de raad in te nemen, maar te kijken en ervaring op te doen in de plaatselijke politiek en de PvdA. In de aanloop van de verkiezingen van 2006 werd mij meerdere keren gevraagd, toen was het ook altijd een beetje knijpen, heb je genoeg mensen die op de lijst willen, om een handtekening te zetten en mee te doen. Echt op de aller allerlaatste dag vlak voor het verstrijken van de deadline heb ik toen ingestemd. Ik moet eerlijk zeggen, het is een hele mooie reis geworden. Zonder ambitie kwam ik op de vijfde plek terecht. Niet direct verkiesbaar, maar de PvdA Oldenzaal haalde vier zetels. Je kunt

het bijna niet voorstellen, maar het gebeurde. We deden mee in het college. Ik schoof daardoor direct omhoog in de lijst en kwam in de raad. Eerst echt onwennig, maar het werd steeds mooier en interessanter. Altijd heb ik gezegd, als het raadswerk echt op werk begint te lijken, dan stop ik. En eerlijk, het is nog steeds mooi, het vergt veel tijd, maar het is geen werk. En nu na de vijfde raadsperiode is het moment gekomen om plaats te maken voor Nick en Gert-Jan. Mensen waar ik het volste vertrouwen in heb en waar Oldenzaal nog heel veel plezier aan gaat beleven. Ik doe de korte versie. Ik heb het in die twintig jaren met heel veel plezier gedaan en zal de plaatselijke politiek actief blijven volgen. Het is momenteel onzeker wat de toekomst zal brengen, maar avonden thuiszitten dat zal het niet worden. Daar krijg ik ook niet echt toestemming voor denk ik. Ik zie al een vlotte reactie. Op zoek naar een nieuwe hobby. Ik wil afsluiten met een paar bedankjes. Maar hierbij wil ik eigenlijk namen vermijden, omdat de kans dan heel groot is dat je iemand overslaat. Ik bedank alle collega-raadsleden van deze raad, maar ook in die andere raden waar ik mee heb mogen samenwerken. Waar ik af en toe chagrijnig van werd, waar ik heel blij van werd, maar al met al, het was gewoon een hartstikke leuke tijd.