Verslag commissie Samenleving en Bestuur - 17 september 2026
Tekst van het document
Tegelijk gaat het over gelijke behandeling en over een gelijk beleid voor iedereen. Er zou dus geen doelgroepenbeleid moeten zijn. Volgens de SGP is het bestaande beleid voldoende. De vraag is dan hoe deze fractie dat weet. Van de wethouder hoorde de heer Van der Gaag dat er veel emotie speelt, maar hij hoorde weinig inhoudelijke reactie op zijn inbreng. Dat vond hij teleurstellend. De ‘ene aanpak voor alle verschillende mensen’ klinkt voor hem als een EHBO-trommel met één soort pleister voor alle kwalen. Verder vindt men nog steeds wel dat het goed gaat. De vraag is weer hoe men dat weet, als men alleen maar ingaat op signalen die uitgesproken worden en die blijkbaar ergens gemeld kunnen worden. Men kan wel zeggen dat iedereen in veiligheid moet kunnen leven en opgroeien, maar wat doet de gemeente aan preventie? Als daar niets aan gedaan wordt, is alle aandacht alleen maar reactief. Dan is er dus altijd een probleem. De heer Van der Gaag vraagt zich af of bepaalde commissieleden wel doorhebben dat er een probleem is. In dat geval zou hij graag willen dat ze het plan van aanpak nog een keer goed lezen. Daarin wordt aan het begin heel goed uitgelegd wat de aanleiding was voor dat plan. De heer Van der Gaag denkt niet dat er heel bijzondere dingen in staan.
Er wordt vooral gesproken over contact houden met verschillende maatschappelijke organisaties, aandacht besteden aan het onderwerp en spreken met de klankbordgroep en met ervaringsdeskundigen. De gemeente moet dus gewoon in gesprek gaan met inwoners van Oldebroek om te horen hoe zij het beleven en wat er beter kan. Als het college niet wil doen wat daarover in het plan van aanpak staat, is het de vraag hoe men dan toch kan denken dat het goed gaat. Bespreking tweede termijn Mevrouw Overkempe wil nog graag burgemeester Haseloop bedanken voor haar inzet voor dit beleid een aantal jaren geleden. Ze heeft nog twee vragen. De eerste is wat dit beleid eigenlijk kost, wat erin omgaat. De tweede gaat over de onrust van de afgelopen tijd. Daarbij denkt ze onder andere aan de predikant die gesproken heeft tijdens de demonstratie. Die is in de social media openlijk bedreigd. Het was bepaald niet fraai wat er gebeurde. Er is ook aangifte van gedaan. Mevrouw Overkempe vraagt of iemand uit het college deze dominee bezocht heeft. Ze geeft aan dat het onderwerp haar persoonlijk raakt. In haar eigen familie heeft ze mensen die bij de LHBTQ+-gemeenschap horen. Haar neefje kwam huilend naar haar toe: u hebt met een vlag staan zwaaien voor mij. Hij is vertrokken omdat hij niet meer in deze gemeente durfde te wonen.
Klasgenoten zeiden tegen hem: wat doe je hier nog; ga lekker naar de stad, daar mag je jezelf zijn. Dat vindt ze heel erg. Mevrouw Jonker en mevrouw Dikötter denken dat de standpunten van hun fracties wel helder zijn. De heer Scholten constateert dat er veel gezegd is. Met een aantal woorden had hij veel connectie. Hij is wel enorm teleurgesteld in de coalitiepartijen. Die gunt hij van harte een slechte nachtrust. Hij hoopt dat ze de volgende dag terugdenken aan wat ze deze avond gehoord en gezegd hebben en dat ze zich dan afvragen of ze voor de raadsvergadering van 1 oktober nog tot een ander inzicht moeten komen. De heer Boer vindt het buitengewoon teleurstellend dat hij geen antwoord krijgt op zijn indringende vraag aan de coalitiepartijen hoe het intrekken van dit beleid te rijmen is met hun eigen uitspraken over het belang van participatie. Deze partijen dringen er niet eens bij het college op aan om met de mensen in gesprek te gaan. Hij sluit overigens niet uit dat het uitblijven van hun reactie te maken heeft met het feit dat het voorstel nog besproken zal worden in de raadsvergadering. Zijn fractie wil in ieder geval dat het voorstel een A-stuk wordt. De afdronk van de ChristenUnie is 13 dat het probleem niet wordt onderkend en niet wordt erkend. Dat doet de fractie pijn. Die beleid is juist bedoeld om zorg voor elkaar te hebben en naar elkaar om te zien.
Het is een beleid dat niets kost en toch wordt het overboord gegooid. Daarmee worden mensen echt in de kou gezet. De heer Nagelhoud reageert op de vraag van de inspreker hoe de SGP weet dat de veiligheid voor de LHBTQ+- gemeenschap voldoende geborgd is. Hij constateert dat veiligheid altijd een gevoel is en dat een gevoel nooit te vangen is in cijfers. Dat er maar één melding is geweest bij de gemeente zegt niet zoveel. Het is dus heel lastig om exact te weten te komen wat er aan de hand is. Tegelijk wil de heer Nagelhoud, zonder iets te bagatelliseren, benadrukken dat het gevoel van onveiligheid bij veel meer groepen speelt. De aanpak daarvan is toch echt geborgd in het algemene beleid, bijvoorbeeld in de visie voor het sociale domein. Daarin komt ook het punt van de participatie naar voren, waar de ChristenUnie het over had. Er staat in dat de gemeente met mensen in gesprek gaan en met problemen aan de slag gaat. Ook het aspect van de preventie zit erin. De heer Nagelhoud heeft de afgelopen tijd veel mensen gesproken. Hij erkent dat er veel speelt en dat er inderdaad sprake is van bedreigingen. Daar heeft de gemeente echter instrumenten voor. De SGP wil de gemeente – en ook de inwoners – zeker oproepen om daar gebruik van te maken. De heer Boer haakt in op de opmerking van de heer Nagelhoud dat in de visie voor het sociale domein ook over participatie wordt gesproken.
Hij vraagt waarom dan nu niet gesproken is met de vijftig mensen die in 2021 bij het opstellen van het beleid zijn betrokken. Toen was er alle ruimte voor participatie; nu wordt er een bliksembesluit genomen. De heer Nagelhoud denkt dat dit een vraag is voor het college. Hij leest in de stukken niet of er wel of niet met deze mensen is gesproken. De heer Boer leest wel degelijk dat er niet met hen gesproken is. Hij heeft er een technische vraag over gesteld en die is ontkennend beantwoord. Er gaat alleen communicatie plaatsvinden nadat het besluit is genomen om het beleid af te schaffen. Daar kan de heer Boer geen participatie in zien. De heer Nagelhoud biedt zijn excuses aan. Hij heeft er blijkbaar overheen gelezen. Wat blijft staan is de toezegging van de wethouder dat er altijd een mogelijkheid is voor gesprek als daar behoefte aan is en dat zo’n gesprek desnoods ook proactief kan plaatsvinden. De heer Nagelhoud sluit niet uit dat het goed is om dat gesprek aan te gaan, maar vindt het niet op zijn weg liggen om dat te beoordelen. Hij wil ten slotte de heer Scholten bedanken voor zijn goede wensen en wenst hem wel een goede nachtrust toe. De voorzitter heeft twee vragen gehoord voor de wethouder. Hij wijst erop dat de eerste – over de kosten – al in de schriftelijke ronde is beantwoord. Het is ook een technische vraag. Wethouder Doornwaard bevestigt dat.
Wat de bedreigingen aan het adres van de predikant betreft: hij heeft niet met de dominee gesproken. Bedreigingen – en de aangifte daarvan – zijn ook een zaak van de politie. In de beantwoording van de schriftelijke vragen staat te lezen dat niet alle cijfers op dat gebied worden teruggekoppeld. Verder wil de wethouder nog een keer benoemen dat het college ervoor staat dat iedere inwoner in Oldebroek zich veilig en welkom moet kunnen voelen. Het intrekken van dit beleid staat dus los van de brede verantwoordelijkheid om een veilige gemeente te zijn waarin iedereen gelijkwaardig is. De wethouder gaat ook nog in op de reactie van de inspreker. Het hanteren van dezelfde pleister voor alle kwalen is niet het beleid van deze gemeente. Dat beleid kent een handelingskader. Er wordt nagegaan welk probleem een bepaalde persoon heeft en welke zorg hij of zij nodig heeft. Dat is dus per persoon verschillend, maar het beleid is voor iedereen gelijk. Verder zou de wethouder het jammer vinden als de afdronk van de discussie is dat het college het probleem niet onderkent. Dat doet het college wel degelijk. Er zijn inderdaad geen gesprekken geweest over dit voorstel, maar dat komt omdat het voorstel voortvloeit uit het bestuursakkoord. Daar staat een duidelijke opdracht in en die opdracht voert het college nu uit. Afronding De voorzitter constateert dat het onderwerp voldoende besproken is.
De ChristenUnie heeft aangegeven dat het voorstel een A-stuk moet worden. Het CDA en Sociaal en Duurzaam Oldebroek blijken dat ook te willen. Daarmee gaat het voorstel als A-stuk door naar de raadsvergadering van 1 oktober 2026. 05. Opiniërend: interbestuurlijk toezicht Spreidingswet (punt 04 van de conceptagenda) Eerste termijn Mevrouw Deen geeft aan dat de gemeente volgens haar fractie op dit gebied al genoeg heeft gedaan. ABO vindt het onrechtvaardig dat de gemeente is opgeschaald naar trede 3: actief toezicht van het ministerie. De fractie houdt zich 14 aan het bestuursakkoord en wacht het bestuurlijke gesprek van 20 oktober af. Daarmee is de eerste vraag beantwoord. Wat vraag 2 betreft: ABO deelt de opvatting van het college dat er voldoende inspanningen zijn geleverd. Voor het antwoord op vraag 3 (of de fractie aandachtspunten heeft) verwijst mevrouw Deen naar het bestuursakkoord. De heer Scholten laat weten dat het CDA het belangrijk vindt om mensen op te vangen die vluchten voor oorlog en geweld. De asielstroom zal blijven, maar de doorstroming stokt. Elke gemeente heeft een opdracht in het kader van de Spreidingswet. Het CDA is voor strenge regels met betrekking tot instroom en voor versnelde procedures rond de afwikkeling van de lopende dossiers. In de vorige raadsperiode is er hard gewerkt aan het zoeken van mogelijke locaties.
Dat heeft helaas niet geleid tot het gewenste resultaat. De heer Scholten vergelijkt dat met voetballen: als je goed voetbalt, maar niet scoort, verlies je – en het resultaat telt. Intussen was er beslist geen sprake van saamhorigheid in de raad. Er was veel weerstand als het gaat om de uitvoering en het proces. Nu volgt op 20 oktober een gesprek bij het ministerie. Er moet een plan komen om binnen één jaar de opvang van asielzoekers te realiseren. De wethouder heeft met het oog daarop een aantal vragen geformuleerd. Hij komt echter niet met een concreet plan. In het bestuursakkoord staat dat het college pleit voor het intrekken van de Spreidingswet. Er worden veel voorwaarden voor asielopvang opgesomd. Volgens de coalitie gaat daar niet aan getornd worden. Het CDA maakt zich grote zorgen over de tijdigheid, de zorgvuldigheid van het proces en de genoemde voorwaarden. De fractie vraagt zich af of Oldebroek straks weer negatief in het nieuws komt. Er is sprake van een enorm bedrijfsrisico voor deze gemeente en dus voor de burgers. De gemeente heeft de regie niet meer. Ze moet uitvoering geven aan de Spreidingswet. De heer Scholten noemt dan nog niet eens het financiële risico dat op termijn dreigt te ontstaan. In het eerste kwartaal van 2027 komt er een gesprek met de raad. De heer Scholten noemt dat een treurige ambitie: traagheid alom.
Hij leest niets over urgentie en vraagt zich af hoeveel tijd Oldebroek nog krijgt. De drie vragen uit de nota zijn suggestief. Dergelijke vragen gaat het CDA bewust niet beantwoorden. De brief van 20 juli 2026 werd pas op 7 augustus naar de fracties gestuurd en dan ook nog omdat het CDA erom vroeg. De fractie gaat ervanuit dat het gespreksverslag van 20 oktober in het kader van de transparantie direct na ontvangst verspreid zal worden. De heer Vlieger interrumpeert. Hij constateert dat het CDA het college traagheid verwijt, maar vraagt of die fractie zelf geen deel uitmaakt van die traagheid. In januari 2026 heeft de SGP ervoor gepleit om het proces door te zetten. Het CDA heeft toen samen met de andere coalitiepartijen aangegeven dat het over de verkiezingen heen zou worden getild. De heer Scholten merkt op dat de SGP nog drie jaar in de vorige coalitie heeft gezeten. Er is toen veel over asielopvang gesproken. De SGP was toen dus ook al onderdeel van de traagheid. Het gaat het CDA erom dat er nu sprake is van een hoge urgentie en dat er geen plannen zijn. Als een zaak urgent is, begin je vandaag of morgen. Dan wacht je als college niet tot 1 april om in gesprek te komen met de raad. Den Haag wil een plan zien en weten wanneer het gerealiseerd gaat worden. Ze gaan daar niet een paar vragen van de wethouder beantwoorden. Inderdaad zat het CDA vorig jaar ook in de coalitie.
Helaas is het toen niet gelukt om een geschikte locatie te vinden. De heer Scholten hoopt dat er nu verbetering in komt, maar hij vreest dat dit niet gebeurt. De heer Vlieger vindt dat het CDA weinig vermogen heeft om te reflecteren op het eigen handelen. De partij is in het vorige college drie jaar lang tevergeefs bezig geweest om tot een asielopvang te komen en nu verwijt ze een nieuw college dat nog geen twee maanden onderweg is dat het geen stappen zet. De heer André moet na het vorige onderwerp nog even schakelen, maar beide onderwerpen raken zijn hart en dat voelt hij nu aan zijn stem. Hij wijst erop dat wetten democratisch tot stand zijn gekomen en daarom voor iedereen van kracht zijn. Op sommige media wordt gesproken over wetten die door een minderheid worden doorgedrukt, tegen de wil van de meerderheid van de bevolking in. Vooral over de Spreidingswet wordt dat gezegd. Dat is een onwaarheid. Dergelijke geluiden ondermijnen het gezag van de overheid en leiden tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Het klopt dat er sprake is van drang en dwang, als het gaat om de uitvoering van deze wet. Dat is ook helemaal terecht. Het idee dat een wet alleen kan worden uitgevoerd als de wil om dat te doen van onderen opkomt, is niet juist. Zo werkt het staatsrecht ook niet.
Dat neemt niet weg dat de overheid ook bij deze wet oog moet hebben voor de lokale omstandigheden en voor de zorgen en moeite die bij grote groepen onder de bevolking leven. Draagvlak en draagkracht zijn geen belemmeringen om een wet uit te voeren, maar wel noodzakelijk om dat goed te kunnen doen. Aan dat draagvlak en die draagkracht kan een plaatselijke overheid prima werken. In de notitie van het college wordt gesproken over het zich verhouden tot de Spreidingswet en over strikte randvoorwaarden. De heer André vroeg zich af wat daar technisch mee bedoeld wordt, maar kreeg een bestuurlijke uitleg. Dat verklaart voor hem genoeg. ‘Zich 15 verhouden tot’ is wat hem betreft versluierend taalgebruik. ‘Strikte randvoorwaarden’ betekent volgens hem dat de wet alleen met inachtneming van de eisen van de gemeente wordt uitgevoerd. Het gebruik van deze woorden zorgt voor het optrekken van een mistgordijn en suggereert dat dit college de wet helemaal niet uit wil voeren, maar alles zal doen om de uitvoering te frustreren. In de nota van het college wordt beweerd dat de kwalificatie ‘taakverwaarlozing’ niet terecht is, gelet op de vele inspanningen die zijn geleverd om te komen tot een AZC-locatie. Het klopt dat het vorige college veel inspanningen geleverd heeft.
Dat gebeurde ondanks de actieve tegenwerking van het CVO, met als woordvoerder vooral de toenmalige fractievoorzitter, de heer De Nooijer. In de brief van 20 juli staat echter: “Uit de aangeleverde informatie en het gesprek is gebleken dat uw gemeente niet op korte termijn alsnog zal voldoen aan haar wettelijke taak. Op grond daarvan is geconstateerd dat er sprake is van taakverwaarlozing.” Die constatering is dus niet gebaseerd op het feit dat er ondanks de vele aantoonbare inspanningen nog geen resultaat is geboekt. Ze is alleen gebaseerd op de aangeleverde informatie en het gesprek van 1 juli. Uit het verslag van 1 juli blijkt ook hoe tot die conclusie wordt gekomen. Er wordt op gewezen dat volgens het bestuursakkoord alle politieke partijen de wet willen uitvoeren, maar dat er tegelijk zoveel randvoorwaarden in dat akkoord staan dat het een lastige opgave wordt. Daarnaast worden ook de uitspraken van de beoogd wethouder in de media aangehaald, met de opmerking dat die verder gaan dan het bestuursakkoord. De heer André zag eerder deze dag weer een filmpje langskomen op de socials van de gemeente dat hem hetzelfde gevoel gaf. In het gesprek vond men het te vroeg om conclusies te trekken, maar volgens hem zijn die conclusies nu wel mogelijk.
In de brief wordt ook genoemd dat met het vorige college snel geschakeld kon worden als er een locatie vrijkwam, maar dat het niet duidelijk is of dat voor de nieuwe coalitie ook geldt. Er moet immers eerst een nieuw plan komen en dat zal naar verwachting pas eind 2026 of begin 2027 klaar zijn. Voor de ChristenUnie is er maar één conclusie mogelijk: de opstelling van deze wethouder, de formuleringen in het bestuursakkoord en de uitlatingen in de media hebben ervoor gezorgd dat deze gemeente is opgeschaald naar trede 3. Als het college op deze weg doorgaat, kan het gesprek op 20 oktober maar één uitkomst hebben: opschaling naar trede 4. De ChristenUnie heeft geen vragen voor de wethouder, maar wel voor de andere fracties: 1. Is het voor de andere fracties duidelijk dat de opschaling naar trede 3 het gevolg is van de door dit college aangeleverde informatie, de inhoud van het bestuursakkoord en de media-uitlatingen van de toen nog beoogde wethouder? 2. Zijn de andere fracties ook van mening dat het gemeentebestuur zich niet maar moet verhouden tot de Spreidingswet, maar die gewoon moet uitvoeren? En dat dus actief gewerkt moet worden aan het vergroten van draagvlak en draagkracht en aan participatie van inwoners? 3.
Vinden de andere fracties ook dat als het college op deze weg doorgaat opschaling tot aan trede 6 onvermijdelijk is? En dat die opschaling zeer ongewenst is omdat de financiële gevolgen daarvan voor de gemeente zijn en van participatie vrijwel helemaal geen sprake meer is? De heer Vlieger laat weten dat zijn fractie verbaasd is over de opschaling. Er is immers al een lang traject gelopen om aan de wettelijke verplichting te kunnen voldoen. Daarmee is wel degelijk een grote inspanning geleverd voor deze opgave. De SGP heeft ook altijd aangegeven dat het gemeentebestuur zich moet verhouden tot de Spreidingswet en dat deze partij zich zal inspannen om die wet na te leven. Dat laatste – de wet naleven – doet ze namelijk altijd. Daarom heeft ze ook moeite met de term ‘weigergemeente’ die soms voorbij komt en met de stelling dat Oldebroek zich niet aan de wet zou willen houden. Die stelling is totaal onjuist. Verder heeft de SGP er in februari 2026 op aangedrongen om het proces voort te zetten. De toenmalige coalitie wilde toen juist een pas op de plaats maken en het over de verkiezingen heen tillen, terwijl er aan de voorkant duidelijke afspraken over het proces waren gemaakt. De heer André interrumpeert. Volgens hem is dat laatste niet helemaal waar. Het college heeft steeds doorgewerkt.
Anders had er ook nooit voor de vakantie al een nota gelegen over het aantal locaties dat toen verzameld was. Het was toen misschien niet meer het moment voor een debat, maar er is dus geen pas op de plaats gemaakt. Verder heeft de vorige coalitie inderdaad stappen gezet, met steun van de SGP en van ABO, maar dat kan niet worden ingebracht tegen het feit dat het ministerie van taakverwaarlozing spreekt. De heer André herhaalt wat hij daarover zojuist in zijn eigen betoog heeft gezegd. De heer Vlieger heeft niet gezegd dat er niet is doorgewerkt. Hij wilde alleen aangeven dat zijn fractie er juist op heeft aangedrongen om door te gaan met het uitvoeren van de opdracht die er lag. De SGP houdt zich aan procesafspraken en aan wettelijke verplichtingen. Dat wilde hij benadrukken. De heer Scholten kent de SGP ook als een partij die zich aan de wet houdt. Intussen is deze partij wel mee verantwoordelijk voor het opstellen van het bestuursakkoord. Daarin wordt gepleit voor het intrekken van de Spreidingswet. De heer Scholten constateert een tegenstrijdigheid op dit punt. 16 De heer Vlieger bestrijdt dat. In het bestuursakkoord staat niet dat de coalitie zich niet aan de wet houdt. De SGP laat op allerlei gebied weten dat ze dingen veranderd wil zien worden. Als het om stikstof gaat, voert ze zowel landelijk als provinciaal een lobby om een ander beleid te krijgen.
Dat doet het CDA ook. Het naleven van een bestaande wet kan samengaan met de wens dat die wet wordt ingetrokken. De heer Vlieger vervolgt zijn betoog. Hij wijst erop dat deze gemeente al vanaf 2023 actief heeft gezocht naar een mogelijke opvang voor asielzoekers, maar dat de procedure vastliep op het niet kunnen verkrijgen van de benodigde vergunningen. In het volgende proces, dat gevoerd werd van 2024 tot en met 2026, zijn 137 locaties aangedragen en op verschillende criteria beoordeeld. Het COA trok de conclusie dat al deze locaties niet geschikt en in financieel opzicht niet haalbaar zijn. Vervolgens heeft het vorige college samen met het COA geconcludeerd dat er op dat moment geen opvang te realiseren viel en dat daarmee de procedure moest worden gestopt. Daarna heeft men gezamenlijk aangegeven toch met elkaar in gesprek te willen blijven om te zoeken naar een oplossing. Vervolgens is er een nieuw college geïnstalleerd. Dat gaf duidelijk aan te willen voldoen aan de Spreidingswet en zich te zullen inzetten om daar invulling aan te geven. Daarbij is concreet afgesproken hoe het college dit wil vormgeven. Doordat het vorige proces is gestopt, heeft deze coalitie afgesproken om dat nieuwe proces te starten. De SGP krijgt echter het gevoel dat het college daar van het ministerie geen ruimte voor krijgt.
Terwijl het college op 9 juli aantrad, lag er op 20 juli al een brief van het ministerie over opschaling. Dat is nog geen anderhalve week later. De fractie begrijpt dat niet. Wat de SGP betreft is het extra bijzonder dat het COA – een uitvoerend orgaan dat door het ministerie is aangesteld – aangeeft dat het wel heel moeilijk wordt om opvang te realiseren, en dat het ministerie vervolgens de gemeente opschaalt naar trede 3 omdat ze haar taak zou verwaarlozen. Dat vindt de fractie onbegrijpelijk. De heer André interrumpeert. Hij vraagt of de heer Vlieger wil reflecteren op het verslag van het gesprek van 1 juli, omdat daarop de brief van 20 juli is gebaseerd. Daar staat in waarom het ministerie spreekt van taakverwaarlozing. De heer Vlieger meent dat in die brief wordt gedoeld op de manier waarop de beoogd wethouder zich geuit heeft in de media. Hij vindt dat de heer De Nooijer moet worden beoordeeld op de concrete acties die hij laat zien nu hij wethouder is. De heer André wijst erop dat de brief ook ging over de aangeleverde informatie, over het gesprek naar aanleiding van die informatie en over de teksten uit het bestuursakkoord. Dat leidde allemaal tot die conclusie van taakverwaarlozing. Daar reflecteert de heer Vlieger niet op. De heer André begrijpt niet dat de brief zo verdraaid wordt dat ze wel onbegrip en verbazing moet oproepen.
De heer Vlieger vindt de betreffende passage in het bestuursakkoord heel helder. Er staat dat de coalitie zich aan de Spreidingswet houdt en dat ze die gaat uitvoeren. Het klopt dat aan die uitvoering duidelijke grenzen worden gesteld, maar dat gebeurt met allerlei plannen. De heer Vlieger ziet dan ook niet waarom dat de aanleiding zou moeten zijn voor de conclusie van taakverwaarlozing. Het zal duidelijk zijn dat de SGP zich niet kan vinden in de opstelling van het ministerie. De fractie kan zich wel vinden in de manier waarop het college wil reageren en in de onderbouwing voor het gesprek met het ministerie. Mevrouw Overkempe houdt het kort, na alles wat al gezegd is. Ze vraagt waarom de afspraak met de minister is verzet. Het coalitieakkoord lag er immers al en de coalitie weet dus wat ze wil. Verder heeft Sociaal en Duurzaam Oldebroek schriftelijk gevraagd hoe het college opschaling naar trede 4 wil voorkomen. Het antwoord was dat het bestuursakkoord wordt uitgewerkt en dat die uitwerking in het eerste kwartaal van 2027 wordt voorgelegd aan de raad. De fractie wil weten of het college dat tijdsplan zelf heeft vastgesteld of dat dit in overleg met de minister is gebeurd. Ze vraagt zich af of het allemaal niet te lang duurt en of de gemeente alleen daardoor al niet op trede 4 terechtkomt.
Verder is de fractie benieuwd of er gesprekken plaatsvinden met buurgemeenten, met het oog op samenwerking in de opvang van asielzoekers en/of statushouders. Een andere vraag betreft bijlage 2, stap 4. Daar staat dat het college heeft besloten niet op dezelfde weg door te gaan, maar op basis van het bestuursakkoord een nieuw proces te starten. Daaraan wordt toegevoegd: “Tegelijk is er het besef dat een andere aanpak niet direct zal leiden tot andere resultaten.” Betekent dit dat de wethouder niet zijn best zal doen om het voldoen aan de Spreidingswet te laten slagen? Wethouder De Nooijer wijst erop dat een paar vragen technisch van aard zijn, maar hij kan ze wel beantwoorden. Dat de datum voor het gesprek met de minister is verzet, had twee redenen. De eerste is dat de wethouder met vakantie was. De tweede is dat het college het heel belangrijk vond om hier eerst met de raad over te kunnen spreken, ondanks dat het een zaak is van het college en de brief ook aan het college geadresseerd is. Daarom heeft het college ook gevraagd het onderwerp voor opinievorming op de agenda te zetten, met een aantal vragen. Het gaat tenslotte 17 om een gevoelig en belangrijk onderwerp, zowel maatschappelijk als politiek en bestuurlijk. Wat de tweede vraag betreft: het is niet zo dat het college in het eerste kwartaal van 2027 alleen in gesprek wil met de raad.
Het is de bedoeling dat er dan ook echt een voorstel ligt voor een nieuw proces. De datering heeft twee redenen. In de eerste plaats ligt het in lijn met wat in het ambtelijk gesprek met het ministerie is gewisseld. In de tweede plaats heeft de voorbereiding van het voorstel gewoon tijd nodig. College en raad hebben samen al een heel lang proces doorlopen. Het heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd. Zoals veel sprekers al hebben gezegd, is er in dat proces ongelooflijk veel gebeurd. Als het gemeentebestuur dan een nieuw proces ingaat, moet er goed worden nagedacht over verschillende factoren. Bekeken moet worden hoe de strikte randvoorwaarden uit het bestuursakkoord in de praktijk moeten worden vertaald en hoe de gemeente op een kansrijke manier het proces kan inrichten om aan de Spreidingswet te voldoen. Wat de vraag over contact met de buurgemeenten betreft: mede vanwege de Spreidingswet zijn er allemaal provinciale en regionale regietafels ingericht. Als portefeuillehouder is de wethouder daar al een keer bij geweest. Daarbij wordt zeker ook gesproken over de vraag in hoeverre de diverse gemeenten al dan niet aan hun wettelijke taakstelling voldoen. De wethouder heeft in dat kader ook de positie van het college uitgelegd en gezegd dat het college in gesprek wilde met deze commissie.
Als het gaat om de vraag of hij zijn best gaat doen om aan de Spreidingswet te voldoen, verwijst de wethouder naar de stukken. Daar staat duidelijk in wat hij gaat doen en daar mag iedereen hem aan houden. Hij gaat het ministerie ook gewoon vertellen wat in de annotatie staat. De reden waarom de genoemde passage in de annotatie staat, heeft te maken met het proces dat al doorlopen is. Nog voor de zomer hebben het college en de raad de uitkomsten van dat proces gezien. Toen zat deze wethouder nog niet eens in het college. Dat geeft volgens hem heel veel aan. In het bestuursakkoord staat dat de coalitie dezelfde koers wil blijven volgen. Het college heeft aangegeven zich daarnaar te willen voegen, In dat akkoord staan inderdaad strikte randvoorwaarden. Dat hoeven niet altijd kansen te zijn, het kunnen ook beperkingen zijn. Het is in ieder geval een keuze die de coalitie heeft gemaakt en de wethouder staat ervoor aan de lat om daarmee aan de slag te gaan. De heer Van der Linde wil, na wat gezegd is over een slechte nachtrust, positief beginnen: hij hoopt dat iedereen een goede vakantie heeft gehad. Het CVO zit met een gerust hart bij deze bespreking. Dat is omdat de koers waarvoor inwoners op 18 maart op deze partij hebben gestemd inmiddels duidelijk zichtbaar is. Het standpunt van het CVO in de afgelopen jaren is bij iedereen bekend.
De partij ziet dat geluid terug in het bestuursakkoord en uiteindelijk ook in het beleid. Het is duidelijk dat het Rijk opvangplekken tekortkomt voor het aantal asielzoekers dat het heeft binnengelaten. De vraag is echter of het rechtvaardig is om dit probleem via de Spreidingswet door te schuiven naar gemeenten. Het CVO vindt van niet. Deze partij zal haar standpunt blijven uitdragen zoals men van haar gewend is. Dat betekent dat het lokale belang van Oldebroek voor haar vooropstaat in deze discussie. De heer André interrumpeert. Hij noemt het ver bezijden de waarheid dat de regering de asielzoekers zou hebben binnengelaten. Die mensen zijn hier gewoon ongevraagd naartoe gekomen en zitten nu in Ter Apel. Ze liggen daar in het gras en kloppen daar op de deur. Dat betekent dat ze op onze stoep liggen. Daarom is die Spreidingswet er. Die wet is er niet om een probleem van Den Haag op te lossen, maar om deze mensen die er nu zijn te helpen. De heer André zou graag willen dat de heer Van der Linde daarop reflecteert. De heer Van der Linde wil dat zeker doen. Hij brengt naar voren dat die mensen niet alleen op onze stoep liggen en ook niet alleen in de open lucht, maar dat ze daarnaast nog heel wat meer doen. Het CVO hoort daar verhalen over van mensen uit de buurt en van kennissen in Ter Apel. Dat zijn schrijnende verhalen.
Er is ook geen duidelijk toezicht op wat er allemaal gebeurt. Verder zijn niet alle asielzoekers die in dit land binnenkomen echte asielzoekers. De heer André geeft aan dat zijn partij en die van de heer Van der Linde het daar wel over eens zijn. Er zitten tussen de asielzoekers inderdaad mensen die hier niet horen en die uitgezet moeten worden. Beide partijen zijn het er waarschijnlijk ook wel over eens dat het beleid dat Den Haag nu voert niet echt helpend is. Dat ontslaat deze gemeente echter niet van haar verantwoordelijkheid om de mensen die er nu zijn te helpen. Daar hoort de heer André de heer Van der Linde niet over. De heer Van der Linde verwijst naar mensen die overlast veroorzaken. Die zijn er inderdaad ook en die overlast moet worden aangepakt. Maar de gemeente kan dan niet zeggen: wij gaan niks meer doen. Dan maakt zij het probleem namelijk groter en daar is zij dan verantwoordelijk voor. Die mensen zitten in Ter Apel en kunnen nergens naartoe, omdat er weigergemeenten zijn. Ook Oldebroek wordt neergezet als weigergemeente. Volgens de heer André is dat terecht. De heer Van der Linde stelt dat dat precies de reden is waarom er zulke strikte randvoorwaarden in het bestuursakkoord zijn geformuleerd. Daar wil het CVO zich ook aan houden. Als het gaat om wat wel en niet moet kunnen, is het bestuursakkoord heel helder.
Het CVO loopt intussen zeker niet weg voor zijn verantwoordelijkheid. Er 18 zitten ook mensen tussen de asielzoekers die daadwerkelijk hulp nodig hebben. Die zullen vanzelfsprekend aan de randvoorwaarden voldoen. De heer Van der Linde vervolgt zijn betoog. Als de inwonersparticipatie niet tot zijn recht komt en als er geen draagvlak en draagkracht is voor een opvanglocatie, dan is het CVO tegen. Dwang en drang mogen wat deze fractie betreft nooit worden toegepast. Tegelijk blijft het CVO het Rijk aanspreken op zijn verantwoordelijkheid. Zolang de instroom onvoldoende wordt beperkt, moet van gemeenten niet worden geëist dat zij de gevolgen van dit probleem oplossen. Daarnaast blijft de partij het Rijk wijzen op de belofte uit het regeringsakkoord van 23 februari 2026 om de asielinstroom daadwerkelijk terug te dringen. Zolang die instroom te hoog blijft, blijven gemeenten zoals Oldebroek voor grote uitdagingen staan. Wat de eerste vraag uit de opiniërende nota betreft, over de positie van de gemeente op de interventieladder: voor het CVO staat altijd voorop dat raadsleden volksvertegenwoordigers zijn. Het proces dat door het vorige college in gang is gezet, heeft zeer lang geduurd. Eerst ging het over de locatie aan de Bovendwarsweg. Daar heeft de gemeente vanaf het begin, tegen de wil van het CVO in, haar volledige medewerking aan gegeven.
De grote bezwaren die vanaf het begin al duidelijk waren, waren na maanden van onrust reden om van die locatie af te zien. Dat was niet een besluit van de gemeente, maar van het COA. Daarna is het vorige college een eigen traject gestart, waar het CVO ook al direct kritisch op was. De inwoners kregen niet eens de mogelijkheid om te spreken over de wenselijkheid van asielopvang. Het onderzoek, dat 137 potentiële locaties opleverde, heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd. Enorm veel ambtelijke uren zijn in dat onderzoek gestoken, uren die ten koste gingen van andere dossiers. Vervolgens heeft weer het COA zelf – en dus niet de gemeente – besloten geen van de voorgestelde locaties geschikt te achten. Ook in dit proces is de gemeente welwillend geweest. Volgens het CVO moet de conclusie zijn dat er op dit moment geen geschikte en beschikbare locaties zijn. Gezien de inspanningen die de gemeente heeft geleverd, vindt de fractie het absoluut niet te rechtvaardigen dat de gemeente op trede 3 van de interventieladder is geplaatst. Dat geldt temeer omdat een buurgemeente die helemaal niets heeft gedaan er niet op staat. Het CVO stemt er dan ook mee in dat in het bestuursakkoord is afgesproken dit proces formeel af te sluiten. De fractie ziet het nieuwe procesvoorstel van het nieuwe college met belangstelling en vertrouwen tegemoet.
Het CVO kan zich evenmin als het college vinden in de stelling dat er sprake zou zijn van taakverwaarlozing. Voor zover deze fractie kan beoordelen, heeft de gemeente Oldebroek actief onderzocht, meegedacht en haar verantwoordelijkheid genomen. Dat het COA uiteindelijk alle aangedragen locaties heeft afgewezen, kan de gemeente niet worden verweten. De heer André wijst op de drie vragen die hij heeft gesteld en speciaal op de eerste vraag over de reden waarom het ministerie over taakverwaarlozing spreekt. Hij hoort nog geen enkele fractie over wat daar letterlijk over wordt gezegd in de brief van 20 juli. Wat er allemaal al is gebeurd in Oldebroek, is voor het ministerie in één klap minder waard geworden door het nieuwe bestuursakkoord, door het gesprek van 1 juli en door het mediaoptreden van de heer De Nooijer. De heer Van der Linde wijst erop dat de Spreidingswet sinds juli 2025 van kracht is en dat de gemeente een proces is ingegaan dat langer dan een jaar heeft geduurd. Hij gelooft niet dat het probleem dan ineens wordt veroorzaakt door het feit dat er een nieuw college is en dat er wat uitlatingen zijn geweest in de social media. Evenmin gelooft hij dat de lange duur van het traject onder het vorige college de zaak alleen maar heeft bevorderd. Hij hoopt dat de heer André dat allemaal zelf ook niet gelooft.
De heer André verwijt de heer Van der Linde dat hij alleen de uitlatingen in de sociale media noemt. Er staan meer dingen in de brief die tot de conclusie van taakverwaarlozing leiden. Die conclusie heeft geen relatie met alle ambtelijke en vergaderuren die al in de zoektocht gestoken zijn. De heer André begrijpt niet dat de heer Van der Linde niet reflecteert op wat er precies in de brief staat. De voorzitter denkt dat hiermee deze discussie kan worden afgerond, tenzij de heer Van der Linde nog iets dringends te zeggen heeft. De heer Van der Linde heeft dat niet en vervolgt zijn betoog. Hij wijst erop dat de raad nog steeds geen duidelijkheid heeft gekregen over de voorgestelde locaties. Van de 137 locaties zijn er een aantal aan het COA voorgelegd, Het CVO wil graag weten welke dat waren. De fractie heeft voor dit moment verder geen aandachtspunten, maar de heer Van der Linde herhaalt nog eens de noodzaak van inwonersparticipatie, draagvlak en draagkracht. Alleen als de inwoners serieus worden genomen in het proces, is er een duurzame kans van slagen. De uitkomst zou dan kunnen zijn dat er geen mogelijkheid voor opvang is. Het CVO wil het college en de verantwoordelijke wethouder meegeven dat zij alle randvoorwaarden uit het bestuursakkoord onverkort moeten nakomen. Wat dat betreft hoort de fractie graag een toezegging van de wethouder.
Het CVO wenst de wethouder bij de uitvoering van deze taak Gods rijke zegen toe. 19 Wethouder De Nooijer wijst op het persbericht dat is uitgegaan. Daarin staat dat het college vasthoudt aan het bestuursakkoord, Hoe het dat gaat doen, zal in het eerste kwartaal van 2027 blijken. Uiteindelijk zal de raad daar een besluit over moeten nemen, Dat betekent dat de raad dan te zien krijgt hoe het college bepaalde randvoorwaarden wil invullen, ook als het gaat om draagvlak en draagkracht. Al met al is de oproep van het CVO zeker begrepen. De wethouder vraagt de voorzitter of hij al kan reageren op wat hij allemaal in de eerste termijn heeft gehoord. De voorzitter denkt dat dit niet de bedoeling is. Het gaat om een opiniërende nota, waar elke fractie op kon reflecteren. Bespreking tweede termijn De heer André vindt het een teleurstellende avond. Hij heeft nog geen antwoord gegeven op de drie vragen die in de nota staan, omdat hij hoopte dat andere fracties antwoord zouden geven op zijn vragen. Die antwoorden hoort hij niet. De brief van de minister wordt gewoon genegeerd. Op de eerste vraag uit de nota kan hij dan alleen maar antwoorden dat dit college een opschaling naar trede 4 volledig aan zichzelf te wijten heeft. Zijn fractie zal het college daar dan ook verantwoordelijk voor houden.
Wat vraag 2 betreft: de ChristenUnie deelt niet de opvatting dat het verwijt van taakverwaarlozing tekortdoet aan de inspanningen die de afgelopen jaren zijn geleverd. De reden daarvoor is weer te vinden in de brief waar de heer André al meerdere keren op heeft gewezen. Daar staat zwart op wit in dat het verwijt daar niets mee te maken heeft. De ChristenUnie is het met de minister eens dat de taakverwaarlozing door dit college een ernstige zaak is. Wat de derde vraag betreft: de fractie zou het college nog heel wat willen meegeven, maar de heer André beperkt zich tot het volgende: 1. Verander de toon van het gesprek. 2. Vraag de minister zeker om begrip voor de situatie waar de gemeente in zit, nu al 138 locaties zijn afgekeurd. Breng gerust onder de aandacht wat er in de afgelopen jaren is gebeurd, maar neem dan geen afstand van wat daarna is gebeurd. Laat duidelijk zijn dat u doorgaat met het uitvoeren van de opgaven die de gemeente vanuit het Rijk heeft gekregen. 3. Vraag hulp. De wethouder heeft aan de provinciale regietafel gezeten. Onderzoek dan ook of er nog ruimte is om samen met andere gemeenten in de regio in overleg te treden. Ook Hattem staat inmiddels op de lijst van het ministerie; dat is ook een buurgemeente. 4.
Kom met een plan om proactief te werken aan draagvlak en onderzoek de mogelijkheid om de draagkracht te vergroten door samen met andere gemeenten op te trekken. 5. Ga het gesprek proactief in met een conceptplan. Kom daar niet pas mee aan het einde van dit jaar, maar zo snel mogelijk. 6. Neem afstand van de media-uitlatingen uit het verleden, waar het ministerie op doelt. Als het college dit allemaal niet doet, maar op de ingeslagen weg voortgaat, zal opschaling naar trede 4 zeker plaatsvinden. In dat geval maakt de ChristenUnie zich grote zorgen over de gevolgen voor Oldebroek en over de onrust die het in de samenleving teweeg zal brengen. Ten slotte geeft de heer André nog aan dat hij het echt zorgelijk vindt dat medemenselijkheid en barmhartigheid in dit beleid ontbreken. Het probleem van de asielopvang blijft bestaan, ook al is de instroom het afgelopen jaar gedaald. Nog steeds zitten te veel mensen in slechte omstandigheden en is er noodopvang nodig. De mensen die nu al in Nederland zijn, moeten fatsoenlijk opgevangen worden. Dat is zeker een grote opgave. Het vraagt om inzet en om een actief werken aan draagvlak, omdat de hetze tegen asielzoekers in dit land enorm groot is. Voor die inzet is moed en lef nodig. De heer André roept het college op die moed en dat lef te tonen.
De heer Van der Linde heeft nog geen antwoord gekregen op zijn vraag over de locaties die aan het COA zijn doorgegeven. Wethouder De Nooijer geeft aan dat voor de zomer met de raad is gedeeld wat de status was van het proces dat was gestokt. Daarbij is ook de groslijst gedeeld met alle locaties die zijn onderzocht. Het klopt dat toen nog niet de locaties zijn aangegeven die bij het COA zijn aangedragen. De wethouder zal bekijken hoe het zit met de privacy, maar hij is zeker bereid deze gegevens te verstrekken. Dat zal dan na deze vergadering schriftelijk gebeuren De heer Vlieger heeft nog de behoefte om aan te geven dat uit geen enkel gegeven blijkt dat Oldebroek een weigergemeente is. Er is heel duidelijk een inspanning gepleegd en die inzet zal er blijven. Dat is ook conform de afspraken die in het coalitieakkoord zijn gemaakt om te voldoen aan de Spreidingswet. De SGP vindt de opschaling door het ministerie ook veel te voorbarig. Er is inderdaad informatie aangeleverd, zoals in de brief van 20 juli staat. Dat was echter informatie vanuit het oude college, want op 1 juli was het nieuwe college er nog niet. Verder gaat het in de brief over uitlatingen van een beoogd wethouder, die dus nog geen wethouder was. Die uitlatingen zijn in een heel andere context gedaan dan in de functie van bestuurder.
Wat het bestuursakkoord betreft geeft het ministerie 20 zelf aan dat het nog verder uitgewerkt moet worden en dat daar geen voorschot op kan worden genomen. Het ministerie zou dus moeten afwachten hoe het nieuwe college daar invulling aan denkt te geven. De SGP vindt de opstelling van het ministerie onbegrijpelijk. De heer André hoort iets wat hoopvol klinkt. Blijkbaar verwacht de heer Vlieger dat de toon van de heer De Nooijer verandert nu hij daadwerkelijk wethouder is en dat hij in Den Haag dus iets anders zal zeggen dan hij toen heeft gedaan. Dan ontstaat er een nieuwe situatie. De heer André weet alleen niet of de heer Vlieger het zo bedoelt. De heer Vlieger heeft er vertrouwen in dat dat zal gebeuren, want zo hebben de coalitiepartijen het met elkaar afgesproken. Wethouder De Nooijer gaat in op wat hij gehoord heeft. Het college heeft een opiniërende nota vastgesteld om nadrukkelijk input te vragen van de commissie, voordat het naar het ministerie gaat. Dat is een bewuste keuze geweest. De vragen zoals het college die heeft geformuleerd, zijn ook bewust gekozen. De meeste fracties hebben die vragen beantwoord en de wethouder bedankt hen daarvoor. Het lijkt hem goed om te concluderen wat zijn afdronk is, want daarmee zal hij op 20 oktober naar Den Haag moeten. ABO is het helemaal met het college eens.
De fractie vindt de opschaling onrechtvaardig is en stelt dat deze gemeente wel genoeg heeft gedaan. Die stelling is voor haar rekening, maar het onderstreept dat ABO met betrekking tot het interbestuurlijk toezicht op dezelfde lijn zit als het college. Ook bij vraag 2 deelt deze fractie de mening van het college. Bij vraag 3 verwijst ze naar het bestuursakkoord. De wethouder doet niet anders dan proberen dat bestuursakkoord uit te voeren. Het CDA wilde de vragen niet beantwoorden, maar zei nog wel een aantal andere dingen. De fractie stelt dat asielopvang zal blijven. In reactie daarop wijst de wethouder op wat het college daarover heeft opgenomen in de annotatie. Het college wil het ministerie en het hele Rijk juist oproepen om de asielinstroom eindelijk eens te gaan beperken. Het CDA zei ook dat Den Haag de regie heeft. De wethouder erkent dat een wet een wet is en dus zeggingskracht heeft. De lijn van het college is echter wel om daar nog echt afspraken over te gaan maken. Juist daarom stelt het college voor om in het eerste kwartaal van 2027 al een nieuw procesvoorstel aan de raad te doen toekomen. Volgens de wethouder gebeurt dat dan best met enige spoed. Het college heeft dus wel degelijk plannen en de raad gaat daarvan horen. Aan de ene kant verhoudt het college zich tot de Spreidingswet, als realiteit.
Aan de andere kant pleit het college krachtig voor de intrekking van die wet. Die beide dingen kunnen volgens het college prima samengaan. Wat de ChristenUnie betreft: hoe het college zich verhoudt tot de Spreidingswet, staat in het bestuursakkoord en in de annotatie die de commissie heeft gekregen. Het college vindt niet dat het de situatie die nu is ontstaan aan zichzelf te wijten heeft. In de stukken verwijst het college ook echt naar het ministerie. Dat de opschaling naar trede 3 niets te maken heeft met het oude proces, is zeer de vraag. Als dat proces wel wat had opgeleverd en er misschien heel snel asielvang was gerealiseerd, had het college die brief van 20 juli niet gekregen. De ChristenUnie heeft wel een heel goede suggestie gedaan: vraag hulp. Dat gaat het college doen. Deze gemeente heeft de afgelopen jaren al veel gedaan. Als het ministerie dan goede suggesties zou hebben, zou het college dat zeer waarderen. Het zou mooi zijn als dat ook maar een beetje kan helpen om verdere opschaling te voorkomen. De wethouder vindt het lastig om te reageren op uitlatingen van de beoogd wethouder. Hij zit hier nu echt in een andere functie en kan uitsluitend nog spreken namens het college. Bij de SGP ziet hij in feite dezelfde lijn als bij het college.
De fractie wees er terecht op dat er maar heel weinig tijd zat tussen de installatie van het nieuwe college en de brief van 20 juli. Zoveel had het college in die paar dagen niet kunnen doen. Dat de gemeente niet aan het onmogelijke kan worden gehouden, is iets wat het college ook tot uiting heeft gebracht in het gesprek van 1 juli. De wethouder concludeert dat hij ruime steun ziet voor de annotatie en dat hij daarmee naar Den Haag kan. Afronding De voorzitter concludeert dat het onderwerp voor dit moment voldoende besproken is. 06. Actualiteiten regionale samenwerkingen, w.o. Kop van de Veluwe, Regio Zwolle. Geen vragen of opmerkingen. 07 Terugblik raadsgesprekken en informatiebijeenkomsten.. Er zijn geen raadsgesprekken en informatiebijeenkomsten geweest in de afgelopen periode. 08. Mededelingen en inlichtingen college 21 Het college heeft niets mee te delen. 09. Rondvraag CDA over vuurwerkoverlast De heer Scholten brengt naar voren dat er in Wezep elk weekend van vrijdag op zaterdag en van zaterdag op zondag overlast is door veel en hard vuurwerk. Vooral het afgelopen weekend was het behoorlijk raak, op verschillende plekken. Jonge kinderen werden wakker, honden raakten overstuur en burgers zijn het helemaal zat om dit kabaal steeds aan te horen en in hun nachtrust te worden gestoord. Het CDA heeft veel reacties van boze burgers gekregen over deze structurele overlast.
De fractie vraagt de portefeuillehouder of zij het geschetste probleem herkent en zo ja, welke acties zij kan ondernemen om het aan te pakken. Burgemeester Haseloop kent het probleem zeker en hoort er steeds vaker over. Het doet zich niet alleen in het weekend voor, maar ook door de week. Tegelijk moet ze zeggen dat de gemeente de afgelopen tijd twee meldingen heeft gehad en de politie drie. Dat is erg weinig. De burgemeester roept mensen op om zich te melden bij de politie en aangifte te doen. Dan kan de politie erop gaan rijden. De burgemeester kan echter geen gouden bergen beloven: men moet kunnen aantonen dat het vuurwerk is afgestoken en dat bewijs is heel lastig te leveren. Ze bespreekt het probleem vaak met de politie, maar er valt dus weinig aan te doen zolang er geen bewijzen zijn. Wel roept ze ouders en partners op te beseffen dat het echt niet grappig is als kinderen bang wakker worden en huilend naast hun bed staan en als honden en andere huisdieren in paniek raken. 10. Vorige vergadering: verslag 12 februari 2026. Het verslag wordt ongewijzigd vastgesteld. 11. Afscheid Hetty Leusink De voorzitter richt namens de commissie en de raad het woord tot Hetty Leusink, die deze avond haar laatste vergadering als commissiegriffier heeft meegemaakt. Hij memoreert dat Hetty 42 jaar bij de gemeente Oldebroek heeft gewerkt, waarvan 20 jaar als ondersteuning bij de griffie.
Ze neemt afscheid van een rol waarin ze een onmisbare schakel binnen de griffie is geweest. Veel mensen herkennen haar van de woorden ‘dit is een testzin voor de webcast’ of van het ronddelen van moties of amendementen. Ze was altijd keurig gekleed, maar altijd functioneel: als een motie moet worden rondgedeeld, zijn hoge hakken niet handig. Voor de raad en de commissie is ze echter veel meer geweest dan dat. Achter de schermen heeft ze er telkens voor gezorgd dat alles goed was voorbereid en soepel verliep, van het ondersteunen van de agendacommissie tot het verzorgen van de vergadering: de techniek, de opnames en alles wat daarbij kwam kijken. En als er onverhoopt iets mis ging, kon men erop rekenen dat Hetty in actie kwam om het op te lossen. Ook voor de voorzitters was ze een grote steun. Ze wees hun altijd vriendelijk op de dingen die ze vergaten. Ze hielp als een besluit niet helemaal correct werd genomen. En ze wist altijd de weg in het Reglement van Orde. Vaak deed ze haar werk onzichtbaar voor velen, maar dat werk was van onschatbare waarde voor het goed functioneren van de vergaderingen. Ze dacht proactief mee en ze dacht in oplossingen. Een tijdje geleden gaf ze aan dat ze wilde gaan genieten van haar pensioen. Per 1 april is ze dan ook gestopt bent met haar werkzaamheden bij Sociale Zaken.
Vanwege de zwangerschap van zowel Annemarie als Melanie heeft ze echter haar griffiewerkzaamheden nog even doorgezet. Dat wordt ook vanuit het team van de griffie erg gewaardeerd. Het zegt veel over wie ze is. Ze stond altijd klaar voor haar collega's, maar ook voor de raadsleden en voor iedereen die een beroep op haar deed. Bijna geen vraag was haar te veel. Dat ze volop genoot van haar werk liet ze deze week nog wel zien. Tot verrassing van de voorzitter was ze ook afgelopen dinsdag aanwezig in de rol van commissiegriffier. Dat typeert haar. Tijdens de vergaderingen kon ze als commissiegriffier niet zoveel het woord voeren. De voorzitter heeft echter uit betrouwbare bron gehoord dat ze dat binnen de griffie ruimschoots inhaalde. Op 30 september wordt er afscheid van haar genomen in een receptie. Daarvoor zijn ook de raadsleden en de commissieleden van harte uitgenodigd. Namens de commissie bedankt de voorzitter haar hartelijk voor alles wat ze voor de gemeente Oldebroek heeft betekend, voor haar inzet, betrokkenheid en deskundigheid en voor de prettige samenwerking al die jaren. Hij wenst haar een mooie en gezonde tijd toe, met alle ruimte om te genieten van alles wat ze gaat doen. Namens de raad en de commissie overhandigt hij haar een bos bloemen en een bon. 22 Mevrouw Leusink had hier niet op gerekend, maar ze is blij verrast.
Ze bedankt de voorzitter voor zijn mooie woorden en ze laat weten dat ze haar werk al die tijd met heel veel plezier heeft gedaan. 12. Afronding en sluiting De voorzitter wenst iedereen nog een fijne avond. Hij sluit de vergadering om 22.51 uur. Verslag ongewijzigd / gewijzigd (zie het verslag van 29 oktober 2026) vastgesteld op 29 oktober 2026. , commissiegriffier.