20240226 Bijdrage Inspreker 01 Muhanad Hamdoush

Goedenavond, Dank dat ik mag inspreken. Mijn naam is Muhanad Hamdoush. Ik ben in Syrië geboren, en wilde in 2012 Frans gaan studeren aan de universiteit van Aleppo. De oorlog was in 2011 begonnen en ik ben in 2013 met mijn ouders gevlucht naar Turkije. Toen was ik bijna 20 jaar. In 2015 ben ik als bootvluchteling naar Griekenland gekomen en daarna verder door Europa naar Nederland. Nederland, omdat we hoorden dat Nederland een gastvrij land is. Waarom gevlucht? Omdat ik anders in het leger moest, dus doden of gedood worden. En omdat ik voelde hoe vreselijk het was, vliegtuigen die bombardeerden en dode mensen en kinderen op straat, dat kan ik nooit meer vergeten. Daarom wilde ik vluchten. Dat is een lange, gevaarlijke en angstige weg. Je laat alles achter: familie, vrienden, je huis en je vaderland. Terugkeren kan nooit meer. In Nederland moest ik natuurlijk eerst naar Ter Apel. Daar zijn we goed opgevangen en verzorgd. Heel vriendelijk. Maar dan begint de tocht langs verschillende AZC’s: geen werk, niets te doen, nog geen opleiding of taalles. Het belangrijkste was dat we veilig waren, in vrede. Maar je leven staat een paar jaar stil. Nadat ik statushouder was geworden, ben ik snel Nederlands gaan studeren en na 2 jaar kon ik de BBL opleiding autotechniek en daarna APK keurmeester gaan doen. Het leven kreeg weer zin, er was weer een toekomst. Dankzij DUO en andere hulp.

Dat is fantastisch in Nederland. Daar ben ik zo dankbaar voor. Nu heb ik mijn Nederlandse paspoort, ben Nuenenaar en wil graag helpen. Na 5 jaar werkervaring in een garage, ben ik nu mijn eigen autobedrijf begonnen, voldoe aan alle wettelijke eisen en betaal net zo veel belasting als alle andere Nederlanders. Onder mijn vrienden-vluchtelingen waren veel hoogopgeleide mensen: artsen, accountants, tandartsen, net als mijn vrouw, docenten. En zo is het nog steeds met de vluchtelingen die nu asiel zoeken in Nederland. In het AZC vinden wij weer menselijkheid en veiligheid na de traumatische ervaringen in ons vaderland. Wij danken Nederland voor haar gastvrijheid en vertrouwen. En hopen dat ook hier in Nuenen vluchtelingen kunnen worden opgevangen om hun leven weer tot rust te laten komen en vrede te ervaren na ons angstige verleden. Ik hoop dan ook dat het AZC in Nuenen er zal komen om mensen in nood te helpen. Vluchtelingen zijn ook mensen. Laten wij ze helpen. Als wij uit Nederland zouden moeten vluchten en niemand wil ons helpen, hoe erg zou dat zijn? Dank voor uw aandacht.