Inspreker 5 inspreektekst

Feb 2026. Ik sta hier met mijn verhaal maar dat zal niet veel anders zijn voor de ander betrokkenen. 5 jaar geleden aan het begin van dit drama. Sprak ik in op volgens mij de eerste van de vele vergaderingen over de paardenweitjes en moestuinen. Dat ik hier nu na 5 jaar weer sta is toch wel het bewijs van de puinhoop die er in meer dan 30 jaar gebouwd is. Toen mijn vader op zijn 70st stopte zag mijn vrouw haar kans schoon en vroeg of zij daar geen paardje kon houden. Mijn vader vond het prima. De bestaande keet een beetje verbouwd zodat er en paard kon staan en gras gezaaid. En in 1995 kwam de haflinger. Mijn vrouw gelukkig met haar paardje. Tot in september 1997. toen kreeg mijn moeder als eigenaresse van het stukje onrendabel land een brief van de Gemeente dat het land oneigenlijk gebruikt werd dat het een agrarische bestemming had en dat het houden van een paard daar niet was toegestaan en dat dat een precedent werking vanuit ging. Er kon binnen twee weken gereageerd worden met een zienswijze. Dat is gebeurd en als reactie op de zienswijze kwam er een ontvangst bevestiging. Verder niets. Wij hebben toen als brave burgers die er van uitgingen dat het openbaar bestuur functioneert de conclusie getrokken dat de zienswijze kennelijk gevolgd was, want wie zwijgt stemt toe, en dat de zaak geregeld was.

Mede door het feit in de zienswijze door ons duidelijk was gemaakt dat we alle medewerking zouden verlenen aan de eventueel nodige legalisatie. In 2001 kregen we weer een brief van de gemeente dat er een onderzoek zou gaan plaatsvinden ivm oneigenlijk gebruik van gronden. We hoefden niet te reageren we zouden van het resultaat op de hoogte worden gesteld. Weer niets gehoord wat onze conclusie dat het allemaal in orde was bevestigde. We zijn nu 30 jaar verder. Als ik een brief krijg met het gemeente logo slaap ik drie dagen slecht. De paarden en moestuin mensen worden bijna als criminelen behandeld. Dit terwijl het de gemeente is, die verantwoordelijk is voor de ontstane situatie van het aantal paarden en moestuintjes in het buitengebied. De stichting Waarom Weg heeft al vele malen met vuur het belang van deze zaken voor de mentale en fysieke gezondheid van de gebruikers en het afwisselende landschap aangegeven. Maar de gemeente wil ons kennelijk liever chagrijnen achter een scherm, en dan eens in de week naar een door hun gesubsidieerde trim club. Dit hele handhavings-drama want zo kan je het toch wel noemen heeft de gemeente over zichzelf afgeroepen. En wij zijn daar dus nu de dupe van.

De in de brief van 1997 genoemde precedentwerking gaat niet uit van de mensen die op een eigen stukje grond iets doen maar van een gemeente die dat dus tientalen jaren toestaat terwijl dat kennelijk niet mag. En als mensen toezeggen om mee te werken aan legalisering niets van zich laat horen.

Toen we in 2000 de eerste handhavings brief kregen hebben we een gesprek aangevraagd met de toenmalig wethouder en een ambtenaar. We hebben toen letterlijk gezegd “ meneer van den Berg als U zou komen meneer van der Meulen U moet van uw land af wat we gaan daar een wijk betaalbare huizen voor Noordwijkers bouwen zou ik dat net zo rot vinden maar het begrijpen. Maar nu moet ik weg als getreiter, gewoon om dat in deze maatschappij niemand iemand ook maar iets gunt, kijk die hebben het naar hun zin zonder een sociale coach of mobieltje dat kan echt niet. En het wonderlijke is we moeten letterlijk gewoon alleen maar weg zodat er nog een stukje braak bijkomt bij de hectares die er al braak liggen, niet voor sociale of asociale woningbouw gewoon alleen maar weg. Dan als afsluiting nog even dit. Er door het college bijna ieder vergadering toegezegd dat het handhavings-beleid met de menselijke maat uitgevoerd wordt. Dan slaat mij de angst om het hart. De menselijke maat welke is dat? Die van de Nederlandse regering in het gevalletje toeslagen affaire of aardbevingsschade? Wat we nodig hebben in deze door de gemeente decennia lang in stand gehouden situatie is dat er de hand in eigen boezem gestoken wordt., Dus nee alstublieft geen menselijke maat want we weten allemaal wat dat inhoud, Maar een barmhartig oordeel.

Ik weet dat barmhartig een onbekend woord is in openbaar bestuurskringen dus bij deze nog even uit de Dikke van Dale. Barmhartigheid: ,betekent "medelijden, mededogen" . Het is een vorm van genade en goedertierenheid, waarbij men mild en vergevingsgezind is naar anderen toe. Het opnemen van dit hobbymatig gebruik in de omgevingsvisie 1.2 zou al een mooi begin van de oplossing zijn. Dank U wel.