9. Bijlage 2- Brief bewoner geanonimiseerd.docx
Tekst van het document
Beste mensen. Hebben jullie enig idee wat er met iemand zijn/haar gemoedstoestand gebeurd wanneer er iemand ineens besluit dat je je eigen vertrouwde plekje moet opgeven? Hoe erg het is dat de basis en het veilige plekje die je ook qua emotie hebt opgebouwd, door een andere wordt weggerukt? Probeer je zelf eens voor te stellen hoe dat op jou in zal slaan? Of nog op veel kleinere schaal: Iemand met meer zeggenschap komt aan jouw deur, stapt naar binnen en verplaatst jouw inboedel naar zijn/haar smaak en verteld jou dat je dat minimaal een jaar zo moet laten staan. Aan het feit dat het anders zal staan, zul je misschien wel wennen. Maar het hele jaar ga je elke dag malen om het feit dat een ander even voor jou een besluit komt nemen in jouw eigen vertrouwde omgeving. Ik woon nu zo'n 17 jaar op Pandarosa. Ik heb mede dankzij deze plek een beetje rust kunnen vinden in mezelf. Ik ben een vriendelijker mens geworden daardoor. Ik heb een bepaalde tevredenheid op kunnen bouwen mede dankzij deze plek. En wordt er gewoon door anderen besloten dat ik weg moet. Wat ik begrepen heb is dat jullie het bestemmingsplan willen naleven en dat hier niet meer permanent gewoont kant worden. Maar jullie hebben "zelf", jarenlang personen gedumpt, ook velen vanuit den Eikelaar Leek, die jullie liever niet in een woonwijk wilde plaatsen.
En terwijl desstijds het bestemmingplan van Pandarosa hetzelfde was als dat ie nu is. Dus jarenlang, zien jullie dat bestemmingsplan niet alleen door de vingers, maar jullie hebben er ook jarenlang gebruik/misbruik van gemaakt omdat dat jullie destijds beter uit kwam. Ik weet niet hoe jullie daar naar kijken, of hoe een rechter daar naar zou kijken. Of hoe andere mensen dit zullen zien. In mijn ogen is het te zot voor woorden. Hypocriet. En dan ook nog doorzetten in een periode als deze. Waarin er duizenden woningen te kort zijn. En waarin er door oorlog duizenden mensen noodgedwongen hun habitat moeten verlaten omdat die plat gebombadeerd zijn of/of omdat zij voor hun leven vrezen. Duizenenden van hen komen deze kant op. en geloof, ik gun al die mensen alles wat zij nodig hebben en meer. En ik gun hun elk onderkomen die zij nodig hebben. Maar terwijl er in allerijl noodopvang wordt gezocht voor al deze mensen, sleuren jullie, jullie eigen burgers uit hun vetrouwde omgeving. Door mensen die iets meer zeggenschap hebben, wordt mijn eigen gevoel van veiligheid, vertrapt door mijn eigen gemeenteraad. Nou, schiet mij maar lek. Ik kan er met de pet niet bij. Het feit dat ik deze brief schrijf, en niet op de vergadering kom heeft trouwens niets met disrespect naar jullie te maken. Ik doe dit omdat ik bang ben dat ik door emoties niet uit mijn woorden kan komen.
Dat kan betekenen dat ik in tranen uitbarst. Maar het kan ook zijn dat ik door machteloosheid erg kwaad wordt. En daar heb ik helemaal geen zin meer in. Ik heb de afgelopen jaren hard moeten knokken om met mijn leven in een rustig vaarwater te komen. Mijn leven is behoorlijk onstuimig en justitiueel begonnen. Dat heb ik met heel veel moeite en veel emotie om kunnen draaien. Daar ben ik trots op. en dat is voor een groot gedeelte op deze plek, waar ik nu woon gebeurt. Deze plek waar ik met veel emotie een basis heb kunnen leggen voor een beter leven. Deze plek, die voor mij, veel meer betekent dan alleen de vierkante meters waar het op staat. Dat vetrouwde stukje, dat veilige plekje, daar waar ik een beter en completer mens ben geworden, wordt mij gewoon afgenomen. Ik moet mijn materiaal bij elkaar rapen en wegwezen. Hoe is het mogelijk, dat een ander dat op deze manier kan bepalen. En hoe is het mogelijk, dat er zelfs mensen zijn die durven te bepalen dat een ander compleet uit zijn/haar comfortzone kan worden weggerukt. Woedend ben ik van binnen. En vol ongeloof dat mensen zo gevoelloos kunnen zijn. Mijn hart huilt.