Tekst inspreker

Voorzitter, Dat is een mooi woord, veilig verkeer. Als ik op de fiets bij een afslag ben waar de scholieren van richting moeten veranderen, zijn ze of met elkaar aan het praten of ze hebben een telefoon in de hand; Maar je ziet niemand dan stoppen, en nog minder een hand uitsteken. Van de 50 zijn er ongeveer 5 die wel een hand uit steken. Soms komt er een auto mij achterop, gaat me voorbij, en dan zijn daar ook de schoolieren die zondere boe of ba de weg opgaan, kijken helemaal niet naar links, en dan hoor je de banden schreeuwen, want de automobulist maakt dan een noodstop. Ik schrik dan wel zo erg en de chauffeur ook, maar de kinderen fietsen gewoon door, net of er niks aan de hand is. Dit is niet één keer, maar geregeld en zeker wekelijks. Nu komt het verhaal waarom ik hier sta. Ik zeg dan, steek je hand uit, zie en kijk uit wat er gebeurt. Ouwe man fiets door, grote klootzak en meer van die scheld woorden. Maar er zijn ook oudere mensen die geen hand uit wensen te steken. zeg je tegen hun wat, dan kijken ze je aan of je wel van deze aarde bent. Sommige mensen die het ook zien, spreken van schande. Het is zeker in deze tijd gewoon mode om je maar niks van de verkeersregels aan te trekken. U, als raadsleden, college, de politie en de veiligheid heeft hier een practische taak.

Geen taak om bij een koffie tafel te bespreken, ook niet met woorden komen er is geen mankracht, of er is geen geld. Is het leven van een persoon dan zoveel waard in uw ogen dat het bij de koffie tafel alleen maar bespreekt?

Een oplossing is er in de praktijk wel. Er zijn raadsleden die opperden om mensen met een uitkering, in te zetten om op tijden dat scholieren naar school gaan, en uit school komen om die er op attenderen en waarschuwing geeft over hoe ze zich behoren te gedragen in het verkeer. Een andere oplossing is: langs de wegen duidelijk zichtbaar banjers of materiaal die niet door de wind beweegbaar is. Daar op laten zetten, schilderen of iets dergelijks dat: "Arm uitsteken als je af wilt slaan en geen bekeuring wil hebben"! Dat geldt niet alleen voor de school kinderen, maar ook oudere mensen die op de fiets zijn, maar automobilisten niet vergeten, want die geven ook niet altijd richting aan. De politie zegt geen geld en mankracht beschikbaar te hebben om te controleren. De wijkagenten doen er ook niks aan. Verschillende raadsleden zeggen, dat er niks aan te doen is, maar dat het wel in het verkeersbeleid is opgenomen. Als afsluiting dit kleine maar ozo belangrijke verhaaltje is dit: Moet het zover komen dat de jeugd in de mooie gele busjes met loeiende sirenes naar een ziekenhuis gebracht worden? Of in het ergste geval: moet meneer of mevrouw agent naar de ouders met de boodschap: uw zoon of dochter heeft een ongeluk gehad en heeft het niet overleeft? Als de raadsleden vragen hebben dan is het voorgaande verhaal niet tot hun door gedrongen.

Wil de voorzitter, griffier en alle anderen die geluisterd en gelezen hebben bij deze dank zeggen van de tijd die ik hier mocht spreken.