Tekst inspraak Stichting Elkenien Grien

Beste aanwezigen, Graag geef ik vanavond onze reactie op de voorliggende beleidsregels inzake zonnepanelen etc. in beschermde stads- en dorpsgezichten. Ik doe dat namens de Stichting Elkenien Grien, een alhier gevestigde stichting die uitsluitend werkt met vrijwilligers en tot doel heeft de Energietransitie te bevorderen en voor iedereen toegankelijk te maken. Het voorliggende stuk slaagt daar namelijk naar ons idee maar half in. Weliswaar is het een verbetering ten opzichte van het huidige beleid voor wat betreft de zonnepanelen maar tegelijkertijd worden er belemmeringen opgeworpen voor wat betreft de buitenunits van warmtepompen, dus dat schiet niet echt op. Wat de thuisbatterijen hierin doen is ons een raadsel. Hangen mensen die aan hun gevels? Daarbij treft ons de mate van detaillering in het stuk. Tot op het niveau van de kleur van de bevestigingsmaterialen en de loop van de kabels, alles wordt beschreven, voorgeschreven. Ambtelijk/juridisch gezien wellicht juist maar de vrijheid en verantwoordelijkheid van de burger bevordert het bepaald niet. Al met al gaat het geheel uit van: er mag niets tenzij het nadrukkelijk is toegestaan. Er zijn vergunningen nodig, er moeten bouwtekeningen worden ingeleverd, leges betaald. Wij vrezen dat het netto-resultaat van dit beleid zal zijn dat bijna niemand dit traject in zal gaan. Zo nodig hoeft men nu ook weer niet.

Als de overheid kennelijk geen verduurzaming wil, dan maar niet. En dat kan natuurlijk niet. Er zijn overheidsdoelstellingen aangenomen op het gebied van de energietransitie. Wij moeten af van het aardgas, van alle fossiele brandstoffen. Er komt een gigantisch klimaatprobleem op ons af. Een probleem wat ook Europa vol raakt en steeds sneller. En een geopolitiek probleem. Europa is arm aan gas, aan olie, aan uranium. En is dus afhankelijk van boze grootmachten. De enige oplossing is groene stroom die we zelf maken. We kunnen ons niet permitteren overal bezwaren tegen te zien: tegen windmolens, tegen zonnepanelen, tegen stroomkabels, tegen warmtepompen. En tegelijkertijd altijd stroom uit het stopcontact te willen en een warm huis. We willen terecht geen kerncentrale in de Kollumerwaard, geen gasboring bij Ternaard, niet afhankelijk zijn van foute regimes. En dat kan, maar dan zullen we toch echt maximaal positief moeten staan tegenover groene stroom en warmtepompen. Even praktisch: Hoe gaan de inwoners van Dokkum, van Ie, van Burdaard hun huis verwarmen zonder aardgas? Met biogas waarvan er in Nederland maar 2% van de totale behoefte is? Bij een krimpende veestapel? Met waterstof wat er nauwelijks is en brandduur en wat naar de industrie gaat? Met wijkverwarming die overal is afgeblazen wegens te hoge kosten? We zullen iets moeten. En niet over 20 jaar.

Die urgentie missen wij in het onderhavige beleidsvoornemen. Even terug naar hier en nu. Wij hebben niet de illusie het gemeentelijk beleid met dit pleidooi drastisch te wijzigen. Daarom beperken we ons tot een paar praktische suggesties. Gegeven een restrictief beleid wat tot op detail is uitgewerkt stellen wij het volgende voor: Er komt een ambtelijke eenheid die burgers die hun huis willen verduurzamen, met name met zonnepanelen en warmtepompen, actief ondersteunt. Ambtenaren die de weg weten in alle regels en voorschriften maar niet uitgaan van wat er niét mag maar van wat er wèl kan. Die niet vragen om tekeningen en plannen maar naar de mensen thuis toegaan om de situatie te bekijken. Die zoeken naar oplossingen. En uiteraard werkt deze eenheid gratis: geen kosten, geen verplichtingen, geen leges. Kortom: een gemeente die er is voor haar burgers. Bij voorbaat dank.