CConstaterende datNederweert
Koppel je AI →
Document · PDF

2021-06-08 12. Bijlage 2 - Toelichting Algemene plaatselijke verordening Nederweert 2021.docx

Raadsvergadering 8 juni 2021, gemeente NederweertBij agendapunt: Actualisatie Algemene Plaatselijke Verordening89.718 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 5 van 11

Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet voor de sluitingen op grond van de APV. Jurisprudentie Artikel 174 van de Gemeentewet geeft aan de burgemeester reeds een sluitingsbevoegdheid. Wenselijk om ook in de APV een sluitingsbepaling op te nemen. ARRS 15 06 1984, AB 1985, 96 m.nt. JHvdV. Sluitingsmaatregel heeft geen punitief karakter en is niet onevenredig zwaar. ABRS 23 05 1995, AB 1995, 475 m.nt. LJJR. Sluitingsbevel zonder tijdsbepaling voldoet niet aan artikel 221 gemeentewet (oud). Vz. 26-08-1992, AB 1993, 104, JG 93.0116 , en ABRS 05-07-1996, JG 96.0266. Terechte sluiting voor onbepaalde tijd van coffeeshop die het nuloptiebeleid overtreedt. Vz.ABRS 05- 091997, Gst. 1998, 7069, 4 m.nt. HH. 58 Terechte sluiting van horecagelegenheid voor de duur van een jaar wegens handel in harddrugs. Persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant daarbij (bij handel in harddrugs) is niet van belang. ABRS 04-07-2001, AB 2001, 6 m.nt. JGB/AES. Terechte sluiting van twee horeca-inrichtingen en intrekking van de exploitatievergunningen wegens smokkel van illegalen. Aantasting van de openbare orde. Pres. Rb Rotterdam 5 september 1997, JG 97.0209. Bij uitoefening sluitingsbevoegdheid hoeft burgemeester geen strikte strafrechtelijke bewijsregels in acht te nemen. ABRS 06-021997, JG 97.0075. Sluiting is geen "criminal charge" als bedoeld in artikel 6 EVRM.

Inzage in geanonimiseerde getuigenverklaringen en politierapporten is dan ook niet strijdig met het "fair trial"-beginsel. ABRS 11-061998, AB 1998, 297 m.nt. FM. In bestuursrechtelijk geding moeten wel de juistheid van de feiten en zorgvuldigheid van het besluit kunnen worden getoetst. Pres. Rb Breda, 27 januari 1998, JG 98.0096. Terechte sluiting van een discotheek op grond van artikel 2.3.1.5 van de APV van Zaanstad, nu is gebleken dat de situatie rond het gebruik van partydrugs uit een oogpunt van te beschermen gezondheidsbelangen onbeheersbaar is. Pres. Rb Haarlem 16 november 2001, LJN AD5792. Het (tijdelijk) sluiten van een horecabedrijf enkele weken nadat een overtreding van de sluitingsuren heeft plaatsgehad, is geen reparatoire maatregel maar een punitieve sanctie, waar de waarborgen van artikel 6 van het EVRM op zien. Rb. Den Haag 10-05-2005, LJN AT6239, JG 05.00105 m.nt. A.L. Esveld. Het intrekken van de horecavergunning (voor een bedrijf dat geen alcohol verkoopt) vanwege het feit dat de aanvrager niet voldoet aan eisen ten aanzien van zedelijk gedrag, is geen punitieve sanctie en daarom niet in strijd met artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. ABRS 11-05-2005, LJN AT5345, JG 05.0094 m.nt. A.L. Esveld. Bij een beslissing van de burgemeester om een horeca-inrichting te sluiten toetst de rechter terughoudend.

ABRS 09-02-2005, LJN AS5485, JG 05.0048, m.nt. A.L. Esveld. Het niet voorkomen van overlast in de omgeving van een coffeeshop reden voor tijdelijke sluiting. LJN AR2177, JG 04.0163 m.nt. A.L. Esveld. De aanwezigheid van cocaïne leidt tot onmiddellijke sluiting en het schrappen van de gedooglijst van een coffeeshop. LJN AR8730, JG 05.0033 m.nt. A.L. Esveld. Eén pistoolschot is nog geen reden tot sluiting LJN AR6323, JG 05.0049 m.nt. A.L. Esveld. Aantreffen van harddrugs leidt tot onmiddellijke sluiting van coffeeshop. Persoonlijke verwijtbaarheid speelt geen rol. LJN AT3727, JG 05.0081 m.nt. A.L. Esveld. Schietincident bij overval is reden voor tijdelijk sluiting. Is een reparatoire maatregel, gericht op herstel van de openbare orde, waarbij de persoon van de coffeeshophouder geen rol speelt. LJN AT5655, JG 05.juli/augustus m.nt. A.L. Esveld. Artikel 2:31 Verboden gedragingenAanwezigheid in gesloten openbare inrichting Sluitingsbepalingen richten zich tot exploitant. Artikel 2:31 richt zich daarentegen tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting. Als die zich met goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in de tijd dat de inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel 2:31. Als hij geen toestemming van de exploitant heeft en niet weggaat als de exploitant dat vraagt, overtreedt hij artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk).

Artikel 2:32 Handel binnen openbare inrichtingen (gereserveerd/vervallen) Dit artikel betrof een verbod van heling en richtte zich tot de exploitant van een horecabedrijf (en niet tot handelaren). Hij mocht niet toestaan dat er in de inrichting werd ‘gehandeld’. Uit dereguleringsoogpunt en de regelingen omtrent heling en kleinhandel, opgenomen in het Wetboek van Strafrecht (artikel 437) en 14 DHW, is er geen strikte noodzaak om aanvullend in de APV een expliciet verbod voor de exploitant op te nemen. 59 Artikel 2:33 Ordeverstoring Deze bepaling geeft een verbod om de orde in openbare inrichtingen te verstoren, dat zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt. Zwarte lijst Als op individuele bezoekers gericht instrument ter handhaving van de openbare orde in het algemeen en van de orde in inrichtingen in het bijzonder, heeft enkele malen het verschijnsel “zwarte lijst” de publiciteit gehaald. In de vorige eeuw werd een dergelijke regeling steevast opgenomen in de APV en ook toegepast. De laatste decennia komt die landelijk nog sporadisch voor. In Nederweert is niet gebleken van een noodzaak voor een ‘zwarte lijst’-regeling in de APV. Al uit HR 02-06-1924,NJ 1924, p. 901, AB 1924, p. 410, blijkt dat een verbod om personen in een tapperij te laten verblijven die zich aan alcoholhoudende drank plegen te buiten te gaan, de openbare orde betreft.

Jurisprudentie Instrument van de zwarte lijst wordt toelaatbaar geacht. Wnd. Vz.ARRS 16 09 1982, AB 1983, 38, en Wnd. Vz.ARRS 30-03-1983, KG 1983, 195. Artikel 2:34 Het college als bevoegd bestuursorgaan Het begrip "openbare inrichting" als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op inrichtingen die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals besloten sociëteiten en gezelligheidsverenigingen. Gelet op artikel 174 van de Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het college het bevoegde bestuursorgaan. De tekst is in overeenstemming gebracht met die van artikel 174 van de Gemeentewet. Afdeling 58A. Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de Drank- en HorecawetRegulering paracommerciele rechtspersonen en overige aangelegeheden uit de Drank- en Horecawet Algemeen Oneerlijke mededinging De op basis van artikel 4 van de DHW door gemeenten te stellen regels met betrekking tot de paracommerciële horecabedrijven dienen ter voorkoming van oneerlijke mededinging. Uit de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2008/09, 32 022, nr. 3, blz.

10) blijkt dat de regering ervan uitgaat dat de gemeenten de belangrijke maatschappelijke functie van de verschillende paracommerciële instellingen in acht zullen nemen en geen onnodige beperkingen zullen opleggen daar waarde mededinging niet in het geding is en er geen sprake is van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren. Concreet komt het er op neer dat de gemeentelijke uitwerking moet leiden tot regels die op zijn minst in enige mate bijdragen aan het voorkomen van oneerlijke mededinging. Of in bepaalde gevallen sprake zal zijn van oneerlijke mededinging is sterk afhankelijk van de lokale situatie. Bij de aanzienlijke ruimte die dit uitgangspunt biedt zal de gemeentelijke uitwerking verder overeenkomstig de algemene beginselen van behoorlijk bestuur plaats moeten vinden. Er is dus aanzienlijke ruimte voor een afweging van belangen, die enerzijds niet tot het volledig uitbannen van oneerlijke mededinging hoeft te leiden en anderzijds niet tot het volledig ongemoeid laten van oneerlijke mededinging mag leiden. Verplicht en niet verplichte bevoegdheden Een regeling op grond van artikel 4 van de DHW, in deze verordening uitgewerkt in artikel 2:34b, is verplicht. Een regeling op grond van de artikel 25a, 25b, 25c en 25d van de DHW is niet verplicht.

Daarnaast hebben deze laatstgenoemde bepalingen niet als doel het tegengaan van oneerlijke mededinging, maar het tegengaan van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren. Verplichte bevoegdheden Zie de voorgaande toelichting. Niet verplichte bevoegdheden 60 Van de niet verplichte bevoegdheden is geen gebruik gemaakt. Uitgangspunt van de wetgever is dat er alleen gebruik wordt gemaakt van de bevoegdheden als dat noodzakelijk is. Dit met het oog op de toezichtslasten en de beperkingen voor het bedrijfsleven. Op lokaal niveau vormt de huidige praktijk geen noodzaak om gebruik te maken van de bevoegdheden. In de eerste plaats omdat het huidige preventiebeleid en bijbehorende actieplannen die gericht zijn op het terugdringen van alcohol- en drugsgebruik door jongeren, legio mogelijkheden bieden tot het treffen van effectieve maatregelen.Ook is, waar het gaat om happy hours, gebleken dat horecaondernemers binnen de gemeente Nederweert zelf niet willen werken met happy hours. Het verbieden van stuntprijzen in de detailhandel is nog los van de praktische bezwaren die daaraan kleven zoals het bijhouden van de reguliere prijzen ten opzichte van de stuntprijzen, niet de geëigende c.q. effectieve manier om alcoholgebruik te ontmoedigen. Bewustzijn creëren bij ouders en jongeren, des te meer. Verbieden van stuntprijzen vormt een te grote inmenging van de overheid.

Daarnaast biedt de wet, met name door de verhoging van de minimumleeftijd naar 18 jaar voldoende mogelijkheden om op treden tegen bezit van alcohol en verstrekking onder die leeftijd. Bestuurlijke boete, strafbaarstelling en bestuursdwang Uit de eerder aangehaalde memorie van toelichting (blz. 51) blijkt dat aan de bestaande arrangementen niets verandert als het gaat om de afbakening tussen de bestuursrechtelijke handhaving via bestuurlijke boeten en strafrechtelijke handhaving op grond van de Wet op de economische delicten (WED). Uitgangspunt is en blijft dat de handhaving van de DWH zal geschieden door het opleggen van bestuurlijke boeten. Alleen indien de overtreding een direct gevaar voor de gezondheid of veiligheid van de mens tot gevolg heeft, of het door de wetsovertreder genoten economisch voordeel groter is dan de bestuurlijke boetes zal er behoefte kunnen zijn om de zaak voor te leggen aan het Openbaar Ministerie om via de WED af te doen: de WED voorziet namelijk in een breder arsenaal aan sancties, zoals hogere maxima voor boetes en de mogelijkheid tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. Zolang dit duale stelsel bestaat heeft deze situatie zich nog geen enkele keer voorgedaan. Het duale stelsel in het kader van de DHW functioneert blijkbaar probleemloos.

De grondslag voor het opleggen door de burgemeester van een bestuurlijke boete voor overtreding van onder meer de op basis van deze verordening vastgestelde bepalingen in artikel 44a van de DHW. Op grond van datzelfde artikel 44a kan de burgemeester ook voor overtreding van een aantal andere bepalingen uit de DHW een bestuurlijke boete opleggen. Overtredingen van de op basis van de modelverordening aan de APV toegevoegde bepalingen zijn strafbaar als overtredingen op grond van artikel 2, vierde lid, juncto artikel 1, onder 4º, van de WED. De desbetreffende artikelen zijn daarom niet in de opsomming van overtredingen in hoofdstuk 6 van de APV opgenomen. In artikel 44 DHW is voorts bepaald dat de Minister en de burgemeester bestuursdwang kunnen toepassen ter handhaving van de verplichting om een toezichthouder alle medewerking te verlenen bij het uitoefenen van zijn bevoegdheden (artikel 5:20, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht). Toezichthouders De toezichthouders worden benoemd door de burgemeester. Zij kunnen worden vermeld in artikel 6:2 van de APV. Op grond van artikel 42 van de DHW hebben zij de bevoegdheid om woningen binnen te treden zonder toestemming van de bewoners, als de toezichthouder vermoedt dat daar bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank aan particulieren wordt verstrekt of als dat daadwerkelijk gebeurd.

Tot 1 januari 2014 kon de burgemeester ook ambtenaren van de NVWA inzetten, naast de eigen gemeentelijke toezichthouders, voor het toezicht op de naleving van de artikel 20 en 45 van de DHW. Zie artikel V van de wijzigingswet (Stb. 2012, 237). Artikel 2:34a Begripsbepalingen De begripsbepalingen uit de DHW werken door in de op de DHW gebaseerde regelgeving. Ter verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing opgenomen, waaruit tevens blijkt dat deze begripsomschrijvingen enkel voor afdeling 8A gelden. Het gaat om de volgende begripsomschrijvingen: alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig graden Celsius voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol bestaat. 61 horecabedrijf: de activiteit in ieder geval bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse. In afdeling 8 van de APV (toezicht op openbare inrichtingen) wordt de term ‘horecabedrijf’ niet gebruikt, maar de term ‘openbare inrichting’. Uit de definitie in artikel 2:27 van de APV blijkt dat onder openbare inrichtingen niet alleen horecabedrijven als bedoeld in de DHW vallen, maar ook bedrijven waar alleen alcoholvrije drank wordt geschonken, of rookwaar voor gebruik ter plaatse wordt verstrekt (coffeeshops), of zwak-alcoholhoudende drank om mee te nemen wordt verkocht (snackbars en dergelijke).

Op de horecabedrijven in de zin van de DHW is dus zowel afdeling 8 als afdeling 8A van de APV van toepassing. horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse. inrichting: de lokaliteiten waarin het slijtersbedrijf of het horecabedrijf wordt uitgeoefend, met de daarbij behorende terrassen voor zover die terrassen in ieder geval bestemd zijn voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse, welke lokaliteiten al dan niet onderdeel uitmaken van een andere besloten ruimte. paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde een naamloze vennootschap of besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve, sportieve, sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of godsdienstige aard richt op de exploitatie in eigen beheer van een horecabedrijf. sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van 20 graden Celsius voor vijftien of meer volumenprocenten uit alcohol bestaat, met uitzondering van wijn.

slijtersbedrijf: de activiteit bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan particulieren verstrekken van sterke drank voor gebruik elders dan ter plaatse, al dan niet gepaard gaande met het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan particulieren verstrekken van zwak-alcoholhoudende en alcoholvrije drank voor gebruik elders dan ter plaatse of met het bedrijfsmatig verrichten van bij algemene maatregel van bestuur aangewezen andere handelingen. zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van sterke drank. Artikel 2:34b Regulering paracommerciële rechtspersonen Algemeen Artikel 4 van de DHW verplicht gemeenten ter voorkoming van oneerlijke mededinging regels te stellen waaraan paracommerciële rechtspersonen zich te houden hebben wanneer zij alcoholhoudende drank verstrekken. Op grond van artikel 4, eerste lid en derde lid, onder a, van de DHW moet geregeld worden gedurende welke tijden inde betrokken inrichting alcoholhoudende dranken mag worden verstrekt. Met andere woorden, de schenktijden voor alcoholhoudende dranken moeten geregeld worden.

Op grond van artikel 4, eerste lid en derde lid, onder b en c, van de DHW moeten regels gesteld worden met betrekking tot paracommerciële rechtspersonen in de inrichting te houden bijeenkomsten van persoonlijke aard en bijeenkomsten die gericht zijn op personen welke niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn (bijeenkomst derden). Uiteraard alleen voor zover er tijdens deze bijeenkomsten alcoholhoudende drank wordt verstrekt door de paracommerciële rechtspersoon. Zoals in het algemeen deel van deze toelichting reeds is aangegeven betekent dit dat de gemeentelijke uitwerking moet leiden tot regels die op zijn minst in enige mate bijdragen aan het voorkomen van oneerlijke mededinging. Op grond van artikel 4, vierde lid van de DHW heeft de burgemeester de bevoegdheid om voor ten hoogste twaalf aaneengesloten dagen ontheffing te verlenen van de hier door de raad gestelde regels voor schenktijden en voor de verschillende soorten bijeenkomsten. Het gaat om bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard. Uit deze bewoordingen van de wet blijkt dat hier zeer terughoudend mee moet worden omgegaan. Te denken valt aan kampioenschappen en dergelijke 62 grotendeels onvoorziene gebeurtenissen, maar het kan ook gaan om feestelijkheden die wel te voorzien zijn, zoals carnaval en Koningsdag.

Omdat de burgemeester deze bevoegdheid rechtstreeks aan de wet ontleent, kan de raad hier verder geen beperkingen aan stellen. De burgemeester kan hiervoor zelf uiteraard wel beleidsregels opstellen (art. 4:81 van de Awb). Ingevolge artikel 28 eerste lid van de Dienstenwet is de lex silencio positivo (LSP) van toepassing op vergunningen (daar zijn ontheffingen ook onder begrepen), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. In de DHW, die valt onder de Dienstenwet, is in artikel 4, zesde lid, bepaald dat met toepassing van artikel 28, eerste lid, laatste zinsnede, van de Dienstenwet, de LSP niet van toepassing is op een aanvraag om een ontheffing als bedoeld in het vierde lid van de DHW. Dit volgt uit de wet en hoeft dus niet te worden opgenomen in de Algemene Plaatselijke Verordening. De regeling omtrent paracommerciële rechtspersonen De regeling zoals uitgewerkt in artikel 2:34b is gebaseerd op het resultaat van overleg met horecaondernemers en paracommerciële rechtspersonen, waaronder sportverenigingen en twee binnen de gemeente Nederweert aanwezige (paracommerciële) gemeenschapshuizen. Naast de paracommerciële rechtspersoon, stichting Eynderhoof, zijn dat in hoofdlijnen binnen de gemeente Nederweert voorkomende categorieën paracommerciële rechtspersonen.

De inhoudelijke invulling ten aanzien van stichting Openluchtmuseum Eynderhoof is niet in gezamenlijkheid besproken maar afzonderlijk met een vertegenwoordiger van de stichting. Wel is bij gelegenheid van het gezamenlijk overleg aan de orde gekomen dat het bij die stichting, vanwege de bijzondere activiteiten (onder meer cultureel, educatief en recreatief van aard) gaat om een bijzondere paracommerciële rechtspersoon waarbij een specifieke regeling aan de maat is. Onderdelen waarop in de regeling niet geheel aan de wensen tegemoet is gekomen zijn: de wens van de reguliere horeca om zondagen een eindtijd vast te stellen voor sportverenigingen van 20.00 uur. Met name op zondagavonden stellen de horecaondernemers concurrentie te ondervinden van met name voetbalkantines. Het werken met een eindtijd komt tegemoet aan de vraag van de reguliere horeca en is weliswaar gemakkelijker te handhaven dan schenktijden gekoppeld aan de activiteit. Niet uitgesloten is echter dat sportverenigingen die activiteiten ontplooien na dat tijdstip beperkt worden in het schenken van alcohol. Daarom is ook voor de zondagen gekozen voor een koppeling van schenktijden aan de activiteit, meer specifiek twee uur vóór tot twee uur ná de activiteit.

Omdat de aanwezige voetbalverenigingen aangaven de activiteiten op de zondagen vrijwel altijd om uiterlijk 17.00 uur te beëindigen zal van oneerlijke mededinging bij naleving geen sprake zijn. de wens van Stichting Eynderhoof om in de verordening bijeenkomsten van derden en van persoonlijke aard rechtstreeks mogelijk te maken zodat geen ontheffingen gevraagd hoeven te worden. De VNG adviseert om geen onderscheid te maken waar het gaat om regels voor bijeenkomsten van derden en van persoonlijke aard. Dit om oneerlijke mededinging tussen paracommerciële rechtspersonen onderling te voorkomen. Daarnaast kan middels het verlenen van ontheffing door de burgemeester worden voorzien in maatwerk/belangenafweging. Niet alleen bij stichting Eynderhoof maar ook waar het gaat om gemeenschapshuizen en eventueel in de toekomst de kerkvoorziening in Budschop kan betekenis worden toegekend aan de vraag of de reguliere horeca in de betreffende kern oneerlijke mededinging ervaart door de bijeenkomsten. Naar voren is gebracht dat tussen deze paracommerciële rechtspersonen en reguliere horeca sprake is van een goede verstandhouding en/of wederzijdse afspraken. Binnen de gemeente Nederweert zijn, zoals hiervoor toegelicht, in hoofdlijnen de volgende categorieën paracommerciële rechtspersonen te onderscheiden: gemeenschapshuizen, Stichting Eynderhoof en sportverenigingen.

Het is van belang om ook voor overige paracommerciële instellingen (bijvoorbeeld alleen educatief/recreatief) in een regeling te voorzien. Het ligt voor de hand om aan te sluiten bij de regeling voor sportverenigingen. Deze biedt flexibiliteit qua schenktijden, maar kent vanwege de koppeling aan de activiteiten tevens een zekere begrenzing. 63 Gelet op vorenstaande is een regeling uitgewerkt voor stichting Eynderhoof, voor paracommerciële instellingen die zich voornamelijk richten op sociale activiteiten waaronder gemeenschapshuizen en wellicht kerkvoorziening Budschop en voor overige paracommerciële rechtspersonen. Formulier Op grond van de Ministeriele regeling aanvraaggegevens en formulieren Drank- en Horecawet 2013 dienen aanvragen om vergunning en ontheffing, maar ook een besluit tot verlening van vergunning te voldoen aan de daarin opgenomen eisen. Aanvragen om een vergunning om een horecabedrijf te mogen uitoefenen door een paracommerciële rechtspersoon dienen de elementen te bevatten die zijn opgenomen in het bijbehorende model B bij deze verordening.

Omdat de toepassing van artikel 4 lid 2 van de gewijzigde Drank- en Horecawet bij deze verordening rekening is gehouden met de aard van de paracommerciële rechtspersoon ligt het voor de hand om gebruik te maken van de wettelijke bevoegdheid voor de gemeenteraad om een formulier met, in dit geval, een extra vraag, namelijk het overleggen van de statuten, vast te stellen. Artikel 2:34c Beperkingen voor horecabedrijven en slijtersbedrijven Artikel 2:34d Koppeling toegang aan leeftijden Artikel 2:34e Beperkingen voor andere detailhandel dan slijtersbedrijven [alle gereserveerd] Artikel 2:34f Verbod ’Happy hours’ In het overleg met de horecaondernemers van Nederweert hebben dezen destijds gesteld dat er vanuit de horeca geen belangstelling is voor het organiseren van zgn. happy hours. In de praktijk blijkt dit echter toch voor te komen. Met het opnemen van deze bepaling wordt nadrukkelijk het signaal afgegeven dat happy hours en onbeperkt een avond drinken voor een gereduceerde prijs niet worden gewaardeerd in het kader van de bescherming van de belangen van de volksgezondheid en de openbare orde. Afdeling 69. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf Deze regeling is uit dereguleringsoogpunt vervallen.

De regeling opgenomen in artikel 438 Wetboek van Strafrecht betreffende de verplichte persoonsregistratie (register) van overnachtingen in ‘inrichtingen’ (waaronder kampeerplaatsen) door de exploitant, is voldoende. Op grond daarvan kan de burgemeester of een door hem aangewezen ambtenaar te zo nodig inzage daarvan vragen. De politie kan dat op grond van haar reguliere bevoegdheid. Er is geen noodzaak tot een nadere regeling in de APV zoals voorheen nog gold (o.a. kennisgeving aan de burgemeester binnen drie dagen na de oprichting, overname of beëindiging exploitatie aan de burgemeester). Ook de omvang van deze voorzieningen in Nederweert noopt niet tot aanvullende regelgeving. Artikel 2:35 Begripsbepalingen (gereserveerd/vervallen) Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie (gereserveerd/vervallen) Artikel 2:37 Nachtregister (gereserveerd/vervallen) Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister (gereserveerd/vervallen) Afdeling 710: Toezicht op speelgelegenheden Artikel 2:39 Speelgelegenheden (gereserveerd/vervallen) Uit dereguleringsoogpunt is het niet noodzakelijk om aanvullend op de regeling in de Wet op de kansspelen (Wks) en de regeling/afweging in een bestemmingsplan uit openbare orde oogpunt nadere regels te stellen (vergunningplicht).

Het begrip ’speelgelegenheid’ betrof iedere openbare gelegenheid waarin de mogelijkheid werd geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen konden worden gewonnen of verloren. In de Wks is een uitputtende regeling 64 neergelegd ten aanzien van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals speelcasino’s en speelautomaten(hallen). De wet is niet van toepassing op spelen, met uitzondering van behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Voor deze categorie speelgelegenheden was de regeling bedoeld. Het ging dus om speelgelegenheden, waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking op had. Speelautomatenhallen vielen niet onder die APV-regeling maar onder de Wks doch kunnen zo nodig via een aparte verordening lokaal (aanvullend) gereguleerd worden. Nederweert beschikt over een dergelijke verordening op grond waarvan maximaal één speelautomatenhal is toegestaan binnen de gemeente. Het ging in de geschrapte regeling dus om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid werd geboden enig spel te beoefenen als hiervoor beschreven. Er werd een aantal uitzonderingen op de vergunningplicht gemaakt die al in de Wks geregeld of daar onder voorwaarden toegestaan waren.

Artikel 2:40 Kansspelautomaten Op 1 juni 2000 is het gewijzigde hoofdstuk van de Wet op de Kansspelen over de speelautomaten in werking getreden (opnieuw gewijzigd per 1 november 2000). De wetgever had er bewust voor gekozen ruimte te laten voor de uitleg van de artikelen: de rechter moest maar voor nieuwe jurisprudentie zorg dragen. Deze opvatting gaf de gemeenten nogal wat problemen. De vraag was met name of een horeca inrichting als “hoogdrempelig” of “laagdrempelig”, wat van belang was voor de vraag of er gokautomaten aanwezig mochten zijn. Er ontstond een uitvoerige en gedetailleerde jurisprudentie. Zie hieronder voor een aantal voorbeelden. Bij de wijziging van de Wet op de kansspelen in 2010 constateerde de wetgever dat het gezien de regels van de Europese Dienstenrichtlijn niet viel te verdedigen dat voor het aanwezig hebben van enkele behendigheidsautomaten een vergunning vooraf wordt geëist. Dit vooral ook omdat een aanwezigheidsvergunning voor gokkasten met name wordt verdedigd door te wijzen op het risico van gokverslaving. Het valt moeilijk vol te houden dat een flipperkast een vergelijkbaar risico op verslaving oplevert als een fruitautomaat. Dat nog los van de vele verslavende spelen die op het internet gespeeld kunnen worden, al dan niet gratis.

Voor de APV betekent dit dat in artikel 2:40, tweede en derde lid, de term “speelautomaten”, die ook behendigheidsautomaten zoals flipperkasten omvat, is vervangen door “kansspelautomaten”, waarmee gokkasten worden aangeduid waarmee ook geld kan worden gewonnen en waar doorgaans geen behendigheid bij te pas komt. Jurisprudentie Het verstrekken van lunches tussen 12.00 uur en 15.30 uur, dat speciaal op een reclamebord wordt aangekondigd en waarvoor een aparte lunchkaart is, vormt een laagdrempelige activiteit. CBB 11-04- 2003, AWB 02/1474, LJN AF7697. Sportkantine niet per definitie laagdrempelig. CBB 17-07-2002, AWB01/822, JG 02.0153. m.nt. T.J. van der Reijt, LJN AE 7540. Steeds geheel of gedeeltelijk geopende harmonicawand tussen café en zaalgedeelte is niet voldoende om te spreken van twee afzonderlijke horecalokaliteiten. In café geen kansspelautomaten toegestaan. CBB 15-02-2002, AWB01/482 29010, JG 02.0069, m.nt. T.J. van der Reijt, LJN AD9977. Afdeling 811. Maatregelen ter voorkoming vangen overlast, gevaar of schade en baldadigheid Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal Eerste, vierde en vijfde lid De burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot sluiting van woningen/lokalen met bijbehorende erven van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt.

Aangezien dit artikel in de Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt, verdient het aanbeveling dit in de APV te regelen. Het is aan te raden om voor de gevallen waarin de woning niet is verzegeld of de verzegeling reeds verbroken een strafbepaling zoals in het eerste lid van artikel 2:41 op te nemen, waarin een sanctie wordt gesteld op overtreding van het verbod. 65 Vanwege de grote persoonlijke gevolgen die aan het sluiten van een woning c.a. kunnen zijn verbonden, is een mogelijkheid voor ontheffing van het verbod opgenomen. Ook bij de sluiting van een lokaal op grond van artikel 13b van de Opiumwet (zie tweede lid) kan bijvoorbeeld ontheffing verleend worden aan de exploitant/bewoner zelf en zijn gezinsleden. Het lokaal blijft dan wel gesloten voor het publiek/bezoekers. In verband met het veelal spoedeisend karakter van een verzoek om ontheffing is een afwijkende beslistermijn bepaald: binnen 2 weken na de ontvangst van het verzoek, zonder verdagingsmogelijkheid (lid 4). Daarnaast is hier het ‘lex silencio’-principe van toepassing verklaard: bij niet beslissen binnen de gestelde/verdaagde termijn wordt de ontheffing geacht te zijn verleend (lid 5).

Tweede lid Het tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de burgemeester ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven drugs als bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd, verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor het publiek toegankelijke lokalen. In 2007 is het tweede lid daarop aangepast (ledenbrief Lbr.07/125). Derde lid Aangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd. Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut zijn. Jurisprudentie Veel jurisprudentie over sluiting van drugspanden of voor publiek toegankelijke lokalen staat op de website van het Steun- en Informatiepunt Drugs en Veiligheid (SIDV): www.sidv.nl . Artikel 2:42 Kladden Uit dereguleringsoogpunt is deze regeling enkel nog het zonder schriftelijke toestemming van de rechthebbende ‘bekladden’ met allerlei materiaal verboden. Hiermee wordt met name gewezen op negatieve effecten van het uiterlijk aanzien en mogelijke overlast van het zogenaamde ‘graffitispuiten’.

Het eerdere ‘bekrassen’ en in feite ook het ‘bekladden’ betreft in feite tevens het beschadigen of soms het gedeeltelijk vernielen van andermans goed dat reeds strafbaar is in het Wetboek van Strafrecht (Wsr). Daarnaast is privaatrechtelijk optreden tegen de dader(s) een optie die mogelijk is (m.n. kostenaspect). Dat geldt ook voor gemeente-eigendom dat in de meeste situaties betrokken zal zijn bij deze vormen van baldadigheid. Ook het handhavingsaspect is lastig (daderschap), al viel ook het ‘doen bekladden’ (door derden) onder het verbod. Dat laatste geldt ook bij allerlei vormen van ‘plakken’ (bekendmakingen van allerlei activiteiten binnen/buiten de gemeente). Indien er geen toestemming wordt verleend door de rechthebbende is er sprake van een strafbaar feit (Wsr) en kan de eigenaar tevens privaatrechtelijk optreden (beschadigen eigendom). Ook in de praktijk blijkt niet (meer) van een noodzakelijke overlastbehoefte om aanvullend in de APV ‘plakregels’ op te nemen. Tot slot stelt de gemeente bij verkiezingen speciale aanplakborden ter beschikking en kunnen ook evenementen op gemeenteborden bekend gemaakt worden. Eerste lid In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.

In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term ’bekladden’ ligt echter reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR. Ook het feit dat (privaatrechtelijk) schriftelijke toestemming van de rechthebbende is vereist, is een toegelaten beperking op het eventueel bekendmaken van een in het ‘bekladden’ voorkomende zelfstandige vorm van het openbaren van gedachten en gevoelens (meningsuiting). 66 In de loop van 2017 is een aantal keren ophef ontstaan over wat in de pers het “stoepkrijtverbod” is gaan heten. Het woordje “krijt” is uit de APV geschrapt. Dit omdat naar de letter van de regel stoepkrijten inderdaad onder het verbod viel, en omdat krijt meestal al na een paar dagen of één bui niet meer zichtbaar is en niet of nauwelijks schadelijk is voor het milieu. Tweede lid Spreekt voor zich. Doen (plakken of doen) aanbrengen Bij de herziening van de oude regeling in 2004 was het nu vervallen ‘plakverbod’ in die zin uitgebreid dat ook het ’doen’ plakken of het op andere wijze “doen” aanbrengen van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit vanwege de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State. Onder ‘doen aanplakken’ verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken of een actieve bemoeienis daarmee hebben.

In die gevallen kon de gemeente dus met succes handhaven. Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan: door het enkele verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen; het alleen maar niet tegengaan van het aanplakken; het op internet plaatsen van posters die men voor eigen gebruik kan uitprinten, terwijl onder dat eigen gebruik mede wordt verstaan het hangen van posters in de stad. Deze opvattingen gelden onverkort ten aanzien van het nu in het eerste lid verboden ‘doen bekladden’ en ‘doen aanbrengen’. Daarom is hieronder enige relevantie jurisprudentie opgenomen. Jurisprudentie: Doen plakken of doen aanbrengen Betreft artikel 122 van de APV Utrecht, waarin ook het ’doen’ plakken was opgenomen. Het college heeft ten onrechte een last onder dwangsom opgelegd tot voorkoming van herhaling van illegaal plakken van reclamemateriaal en tot het verwijderd houden van illegaal plakken. Het is een te ruime uitleg om ‘doen’ aanbrengen zo uit te leggen dat dit mede inhoudt het niet tegengaan dat van Radio 538 afkomstig reclamemateriaal wordt aangeplakt. Er is geen sprake van opdracht of een actieve bemoeienis van Radio 538. ABRS 18-09-2002, LJN-nr. AE7789, JB 2002, 329, Gst. 7181, 42 m.nt. M.M. Dolman en Kistenkas. Last onder dwangsom om herhaling van (illegaal) plakken te voorkomen en illegaal plakwerk verwijderd te houden.

Uitleg van het begrip ’doen aanbrengen’ als bedoeld in artikel 122, van de APV Utrecht. Als betrokkene een derde of derden opdracht heeft gegeven tot het aanbrengen van aanplakbiljetten of anderszins actieve bemoeienis heeft gehad met het aanplakken, is deze verantwoordelijk voor het aanbrengen van aanplakbiljetten. Het door het enkele verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen, is onvoldoende. ABRS 15-01-2003, 200203589/1, LJN-nr. AF2902. Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur aanplakbiljetten te verwijderen. De vraag is of Loesje als ‘doen-plakker’ in de zin van de APV verantwoordelijk kan worden gehouden. Dit is niet het geval nu Loesje geen actieve bemoeienis heeft gehad met het aanbrengen van de posters. Loesje heeft de Loesje-posters slechts op internet geplaatst, waarbij is aangegeven dat een ieder de posters voor eigen gebruik vrij kan uitprinten en dat onder eigen gebruik onder meer wordt verstaan het hangen van posters in de stad. Bovendien bevat de internetsite een disclaimer waarin erop wordt gewezen dat posters alleen mogen worden geplakt op plaatsen waar dit is toegestaan en verwezen is naar de toepasselijke APV. Rb. Den Haag 08-07-2004, LJN-nr. AQ5977. Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur na de telefonische inkennisstelling al het aangeplakte te verwijderen.

Exacte locaties waren ten tijde van de bestuursdwang niet bekend. Opplakken van de posters waren aan een plakbedrijf uitbesteed. De Afdeling acht de termijn, waarbinnen appellante bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven moest zien te achterhalen waar de betreffende posters geplakt waren en de verwijdering van die posters moest bewerkstelligen te kort. ABRS 11-08-2004, 200400185/1, LJN-nr. AQ6624. Podium had de verspreiding van affiches uit handen gegeven aan een derde met uitdrukkelijke opdracht dat op legale wijze te doen. Toepasselijkheid van artikel 6:171 BW dat voor Podium een risico-aansprakelijkheid vestigt voor onrechtmatig handelen door derden, met wie geen dienstverband bestaat maar die ingeschakeld worden voor werkzaamheden ter uitoefening van haar bedrijf, zonder dat het voor de gemeente duidelijk gescheiden activiteiten waren. In casu achtte de Kantonrechter het illegaal plakken aan een activiteit van Podium te wijten. De kosten die de gemeente heeft gemaakt 67 voor de verwijdering van illegaal geplakte posters op gemeente-eigendommen kan zij verhalen op Podium. Rb. Zwolle, sector kanton 16-12-2003, LJN-nr. AF6147, JG 04.0025 m.nt. E.H.J. de Bruin. Appellant heeft posters doen plakken.

Hij is verantwoordelijk voor het gedrag van het bedrijf waaraan hij opdracht heeft gegeven posters te plakken, ook als dat bedrijf tegen zijn instructies in zou hebben gehandeld (door op niet toegestane plaatsen te plakken). Dat appellant het bedrijf heeft opgedragen uitsluitend op toegestane locaties te plakken disculpeert hem niet. Gesteld is immers niet dat hij goede grond had om te mogen vertrouwen dat dit bedrijf zich zou houden aan die opdracht. Hof Amsterdam 23-12-2004, 1774/03, LJN-nr. AS5302. Artikel 2:43 Vervoer kladgereedschap (gereserveerd/vervallen) Door deze geschrapte bepaling werd de effectiviteit van het in het vorige artikel opgenomen kladverbod vergroot door op de weg of openbaar water materiaal, bedoeld voor het feitelijk bekladden e.d., bij zich te hebben of te vervoeren. Los van de vraag of een dergelijk voornemen - mits kan worden bewezen - al strafbaar is op grond van het Wsr, is het niet noodzakelijk om dit aspect te nader te regelen. Ook opsporing/handhaving (bewijslast, rendement en energie) daarvan is nagenoeg niet mogelijk of lonend. Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen In de APV van 2009 was een verbod opgenomen om tussen 22.00 uur en 06.00 uur op de weg of op een andere openbare plaats inbrekerswerktuigen te vervoeren of bij zich te hebben. Deze verbodsbepaling beoogt het plegen van diefstal met braak te bemoeilijken.

De bepaling kan ook een effectieve bijdrage leveren aan de oplossing van zo’n misdrijf. Wanneer een melding van inbraak binnen komt kan de politie een mogelijke verdachte die in de omgeving wordt aangetroffen en die inbrekerswerktuigen bij zich voert zes uur in voorlopige hechtenis nemen vanwege het vervoeren van de inbrekerswerktuigen. Die tijd kan worden benut om onderzoek te doen naar betrokkenheid van de persoon bij de inbraak zelf. De werkingsduur van het artikel is verruimd naar 24 uur in verband met het toegenomen aantal inbraken dat overdag wordt gepleegd. Als de politie ook gebruik kan maken van de bepaling bij situaties die zich overdag voordoen dan zal dat alleen maar op een positieve wijze bijdragen aan de veiligheid c.q. veiligheidsgevoel.Het artikel heeft voor de welwillende burger geen negatieve gevolgen, integendeel. Jurisprudentie Een verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot bescherming van de openbare orde als bedoeld in artikel 149 Gemeentewet. HR 07 06 1977, NJ 1978, 483 (APV Wassenaar). HR 28-02-1989, NJ 1989. 687 (APV Nijmegen). Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d. (gereserveerd/vervallen) Deze regeling is geschrapt omdat een regeling van dit onderwerp niet strikt nodig is en de handhaving ondoelmatig is.

Het zich buiten wegen/paden ‘onbevoegd bevinden’ in een plantsoen/park, wandelplaatsen, grasperken kan enkel in geval van beschadiging/vernieling zo nodig via het geldende straf- (Wsr.) en privaatrechtelijk spoor worden aangepakt (o.a. kostenverhaal). Dat is ook de enige opzet van die regeling. Geen directe noodzaak tot nadere regeling met ontheffingsmogelijkheid, zoals in de geldende APV. Primaire verantwoordelijkheid burgers om geen gemeente-eigendom te vernielen/beschadigen. Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d. (gereserveerd/vervallen) Deze geschrapte regeling strekte ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van wegen. Het verbod had betrekking op voertuigen die niet voorzien zijn van rubberbanden, in verband met eventuele beschadigingen. Ook hier geldt ten aanzien van de motivering tot vervallen van het verbod hetzelfde als bij het vorige artikel is gesteld. Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen Op basis van artikel 2:47 (en artikel 2:49) kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast worden opgetreden. Afbakening 68 Artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt “straatschenderij” strafbaar, terwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou men kunnen omschrijven als baldadigheid.

De omschrijving is echter strakker dan wat men in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart. Deze bepaling in de APV vormt hierop een aanvulling. Artikel 5 van de WvW 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd. De strekking van het begrip openbare plaats in artikel 2:47 gaat verder dan het begrip weg als bedoeld in de WvW 1994, (zie daarvoor de toelichting op artikel 1.1). Voor zover een hinderlijke gedraging plaatsvindt op de weg, als omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel 2:47 niet van toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan. Voor de bevoegdheid om personen weg te sturen dient de politie danwel een buitengewoon opsporingsambtenaar te beschikken over een expliciete wettelijke grondslag. Hoewel het in de praktijk niet vaak voorkomt dat mensen weggestuurd dienen te worden bij hinderlijk gedrag omdat verbaliseren tegen dat gedrag op zich vaak voldoende is, is het gelet op het (potentiële) risico voor verstoring van de openbare orde wenselijk dat de politie cq. buitengewoon opsporingsambtenaar beschikt over een bevelsbevoegdheid.

Indien daaraan geen gehoor wordt gegeven heeft deze een aanhoudingsbevoegdheid en daarmee een instrument om (de dreiging van) verstoring van de openbare orde feitelijk te beëindigen. Artikel 2:48 Verboden drankgebruik Naar aanleiding van de gewijzigde Drank-en Horecawet in 2014 is het voor mensen jonger dan achttien jaar verboden om in de openbare ruimte alcoholhoudende drank te gebruiken of bij zich te hebben. In de Drank-en Horecawet is artikel 45 gewijzigd. Dit artikel regelt dat het voor jongeren onder de achttien verboden is open flesjes of blikjes met alcoholhoudende drank bij zich te hebben op door het college aangewezen plaatsen. Dit betekend dat als gevolg hiervan ook de APV is gewijzigd. In dit APV-artikel is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben bereikt een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te wijzen gebied, alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Waar het voor jongeren onder de achttien sowieso verboden is om alcoholhoudende drank bij zich te hebben, kan dat namelijk niet ook nog eens bij APV worden verboden.

Dit verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een openbare inrichting, of voor een evenement waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de DHW toestemming is verleend om op de plaats waar dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te verstrekken. Omvang gebied Er moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld gaan om het uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig overlast veroorzaakt wordt. Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet namelijk wel een concrete aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied aangewezen wordt. Een gebied kan worden aangewezen als gerechtvaardigde vrees bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de openbare orde is al aangetast. Als dat geldt voor het hele grondgebied van de gemeente is het stadium van hinderlijk drankgebruik allang gepasseerd, en heeft de burgemeester zijn noodbevoegdheden uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou het college bij een algemeen verbod elk alcoholgebruik op de openbare weg, ook van goedwillende personen, verbieden. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn tussen middel en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4, van de Awb. Dit geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te hebben, waar met enige regelmaat naar wordt gevraagd.

Het gaat de autonome verordenende bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is ongeopende flesjes alcoholhoudende drank bij zich te dragen. Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de richting van buiten het aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit echter niet erg waarschijnlijk zijn, omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing optreedt, kan het college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een aanwijzingsbesluit nemen. 69 De door het college aangewezen gebieden in Nederweert zijn: Brugstraat (incl. parkeerplaatsen), Lambertushof, Kerkstraat. St. Rochusstraat, Aan Vijftien, Rijksweg Zuid (gedeelte langs kanaal),De Bengele (incl. parkeerplaats bij het sportcentrum), het gebied Florastraat en het gebied Antoniusplein. Verstoring openbare orde Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2 en 12 van de Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving daarvan is strafbaar op grond van artikel 184 Wsr. Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal optreden mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 Wsr.(baldadigheid).

De hantering van deze wetsbepalingen is in de praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel, waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de ‘voorfase’ - dus het bier drinken op bepaalde plaatsen - mogelijk wordt. Artikel 2:48a Lachgasverbod Een algemeen, voor de gehele gemeente geldend gebruiksverbod stuit op belangrijke juridische bezwaren en is vanuit oogpunt van proportionaliteit ook niet te verdedigen. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn tussen middel en doel, en dat zou in strijd zijn met artikel 3:4 van de Algemene wet bestuursrecht. Daarom beperkt het verbod in het eerste lid zich tot concrete situaties van oneigenlijk lachgasgebruik, voorbereidingen of het bij zich hebben van hulpmiddelen voor dat gebruik, die gepaard gaan met verstoring van de openbare orde, nadelige beïnvloeding van het woon- of leefklimaat of anderszins hinder tot gevolg hebben. Bij de handhaving moet de gemeente kunnen aantonen dat genoemde situaties de oorzaak zijn van de overlast en dergelijke. Op grond van het tweede lid kan het college openbare plaatsen aanwijzen waar het oneigenlijk lachgasgebruik, voorbereidingen of het bij zich hebben van hulpmiddelen voor dat gebruik op voorhand verboden is, los van de vraag of dat in de concrete situatie tot ordeverstoring en dergelijke leidt.

In het aanwijzingsbesluit moet het college motiveren waarom het verbod in dat specifieke gebied geldt (het belang van de openbare orde of bescherming van het woon- of leefklimaat). Uit politierapportages kan bijvoorbeeld blijken dat op bepaalde openbare plaatsen sprake is van aantoonbare en structurele overlast door lachgas. Het college kan – als dat afdoende lijkt te zijn – in het aanwijzingsbesluit opnemen dat het verbod op bepaalde tijden geldt, bijvoorbeeld tijdens de uitgaansavonden (derde lid). Artikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwen Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47 (Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen). Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimten Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek toegankelijke ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In deze bepaling wordt het woord ‘ruimte’ gebruikt ter onderscheiding van het in de APV voorkomende begrip ‘weg’. Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd.

Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 Wsr.,betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere soortgelijke voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de eigendommen van derden te beschermen. In de cicrulaire van de VNG van 4 april 1977, OB 1977, IX.0, nr. 38112, wordt ingegaan op deze bepaling. Zie voor een nadere toelichting de toelichting bij artikel 2:47. Jurisprudentie 70 Artikel 138 Sr. vereist een handeling van een rechthebbende, HR 12 06 1951, NJ 1951, 618 Reglement NS, inhoudende een verbod om zich op enig gedeelte van het station onbehoorlijk te gedragen, is noch in strijd met artikel 1 Wsr. noch met artikel 7 van de Europese conventie voor de rechten van de mens (ECRM), HR 02 04 1985, NJ 1985, 796 (Algemeen reglement vervoer NS). De (min of meer gelijkluidende) bepaling in de APV Amsterdam is verbindend, omdat de norm voldoende is geconcretiseerd, HR 01-09-1998 NJ 1999, 61 (APV Amsterdam).

Artikel 2:50a Verbod op zichtbare uitingen van verboden organisaties Op grond van dit artikel geldt een verbod om op openbare plaatsen en in voor publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven zichtbaar goederen te dragen, bij zich te hebben of te vervoeren die uiterlijke kenmerken zijn van een organisatie die bij rechterlijke uitspraak of bestuurlijk besluit verboden is verklaard of ontbonden is vanwege strijd met de openbare orde. Te denken valt hierbij aan zogenoemde Outlaw Motorcycle Gangs (OMG). Het kan bijvoorbeeld gaan om de naam, logo’s, spreuken, kleding en andere aanduiding op motoren. Strafbaarstelling van het verbod vindt plaats in artikel 6:1. Voor het geval van samenloop met de strafbaarstelling in het Wetboek van Strafrecht (met name relevant na het onherroepelijk worden van een rechterlijke uitspraak) is voorzien in een anti-samenloopbepaling (tweede lid). Voor evenementen – die niet altijd hoeven plaats te vinden op openbare plaatsen en in voor publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven – is In artikel 2:26 eenzelfde verbod opgenomen. Zie uitgebreider de toelichting op het tweede en derde lid van dat artikel. Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.

(gereserveerd/vervallen) De geschrapte regeling betrof een verbod voor het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen hinder (belemmering toegang) of schade kunnen veroorzaken. Indien een eigenaar kenbaar maakt dat fietsen e.d. niet neergezet mogen worden betreft dat reeds een privaatrechtelijk kenbaar verbod met een dito verantwoordelijkheid voor degene die dat negeert. Betreft primaire verantwoordelijkheid burgers en geen noodzaak tot aanvullende regeling in APV. Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d. (gereserveerd/vervallen) Hieronder was een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat marktterrein door het college was aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein gedurende die tijd. Uit deregulerings-(nut/noodzaak) en handhavingsoogpunt is die regeling geschrapt. Er wordt van uitgegaan dat bezoekers van dergelijke terreinen er zelf verantwoord mee omgaan. Artikel 2:53 Bespieden van personen Deze bepaling is facultatief omdat deze zeer weinig wordt toegepast en, zoals de toelichting hieronder al aangeeft, is gericht op excessieve situaties.

Anders dan bij het delict belaging (“stalking”) uit artikel 285b WvS is geen oogmerk vereist om iemand ergens toe brengen of van af te houden, dan wel vrees aan te jagen . Dit artikel is daar dus een aanvulling op. Met deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst ervaren verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in excessieve situaties vinden. De politie zal in het algemeen pas optreden indien burgers klachten hebben geuit over voyeurs. Een bepaling over heimelijk afluisteren is in verband met artikel 139a en verder, 374bis en 441a van het Wetboek van Strafrecht niet nodig. Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur (gereserveerd/vervallen) Met ingang van 1 januari 2004 is de wijziging van artikel 139f en 441b van het Wsr in werking getreden (Stb. 2003, 365). De bepalingen gaan over de uitbreiding van de strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht. Deze wijziging wordt ook wel aangehaald als de Wet heimelijk cameratoezicht. Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren (gereserveerd/vervallen) Nodeloos alarmeren is geregeld in artikel 142 Sr. 71 Artikel 2:56 Alarminstallaties (gereserveerd/vervallen) Dit artikel is geschrapt uit nut-/noodzaakoverweging.

De regeling (vergunningplicht van college) was al niet van toepassing op gecertificeerde alarminstallaties, waarvoor toen de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en de kwaliteitseisen van de Regeling BORG 1.1 waren gaan gelden. De vergunning werd echter gehandhaafd omdat deze wettelijke regels niet golden voor toen al bestaande geluidsalarmen en voor zelf aangelegde alarminstallaties. Het is de primaire verantwoordelijkheid van de gebruiker van om deugdelijke installaties met te (laten) installeren en die te (laten) onderhouden. Artikel 2:57 Loslopende honden Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten grondslag. In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen: -de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar kan worden gebracht; -het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden; -het voorkomen van hinder voor voetgangers; -het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden, zandbakken, e.d.); -het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat loslopende honden andere dieren en wel met name schapen en kippen naar het leven staan. Artikel 2:57 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid.

Voorheen gold een verbod voor honden op de weg indien ze niet aangelijnd. Dus op andere openbare plaatsen dan de weg mag een hond niet aangelijnd lopen, behalve op een krachtens onderdeel a genoemde plaats/aangewezen plaats. De wijziging breidt het verbod voor niet-aangelijnde honden uit tot andere plaatsen binnen de bebouwde kom dan de weg, zoals parken en plantsoenen of andere voor publiek openstaande plaatsen. Dat past ook beter bij de uitzondering in het tweede lid, waar wordt gesproken over ‘aangewezen plaatsen’. Er kunnen zich echter situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze categorie in het derde lid een voorziening getroffen. Op verzoek van een aantal gemeenten is bij de aanpassing van 2015 een nieuw onderdeel c opgenomen in het eerste lid. Dit maakt het mogelijk om ook buiten de bebouwde kom plaatsen aan te wijzen waar honden moeten worden aangelijnd. Deze wijziging maakt ook een kleine aanpassing van het derde lid nodig, waarin een uitzondering wordt gemaakt op het verbod voor hulphonden en hulphonden in opleiding.

Deze uitzondering was er al voor het verbod van het eerste lid, aanhef en onder b, en het ligt voor de hand om dezelfde uitzondering te laten gelden voor het toegevoegde onderdeel c. Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden aangetroffen, kunnen de honden op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) gevangen worden genomen en overgedragen aan een door het college aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen is. Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de eigenaar of houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming. De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt in twee opzichten beperkt: 1.

De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding gewenst is. 2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan. 3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie en de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van politie. Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging van het dier op zich nemen. In de praktijk wordt 72 hieraan meestal vorm gegeven door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om geneeskundige redenen is vereist. Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren.

Wanneer de eigenaar het dier niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een “gevonden dier”. Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het geheel niet regelen. Jurisprudentie Aanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de geringe afstand tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz. ABRS 13-12-1996, JG 97.0050. Het college dient het onaangelijnd zijn van de hond te gedogen in verband met de functie van de hond als signaal- of dovengeleidehond. Vz. ARRS 20-07-1993, JG 94.0055 , AB 1994, 454. Vz. ABRvS 09-08-2012, ECLI:NL:RVS:2012:BX4643. Bij een besluit tot aanwijzing van een hondenuitlaatterrein komt aan het college beleidsvrijheid toe. De rechterlijke toets beperkt zich in deze zaak tot de vraag of het college in redelijkheid de bedoelde locatie als hondenuitlaatterrein heeft kunnen aanwijzen. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het aanwijzingsbesluit de rechterlijke toets doorstaat. Rb. Overijssel 26-01-2015, ECLI:NL:RBOVE:2015:440. De kantonrechter is van oordeel dat een ‘electronisch aangelijnde’ hond, geen hond is die aangelijnd is zoals bedoeld in de APV.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://nederweert.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/6f38e3e8-16e3-4da1-8756-b6949001d807?agendaItemId=2d742f31-a231-465f-a12e-a142c3cf60db