Inspreekbijdrage mevrouw Kluit

Mijn zoon van 15 wordt een thuiszitter. En dat is de schuld van deze gemeente. Mijn zoon is autistisch. Anders bedraad. Hij denkt anders dan wat normaal heet te zijn, leert anders. Daar hielden ze op de basisschool rekening mee en voor de middelbare school was daar speciaal onderwijs. Daar loopt hij vast. Al twee jaar. Omdat leren uit boeken niet werkt voor hem. We hebben in dit land een prachtig schoolsysteem opgetuigd dat voor 90% van de kinderen prima werkt. Maar die overige 10%? Die mag stikken. Die mag het zelf uitzoeken. Voor hen vinden we het blijkbaar niet zo belangrijk dat ze geen diploma krijgen. Mijn zoon is autistisch. Hij leert door te doen, in de praktijk. En er is een prachtige plek voor hem in Groningen. Een ICT dagbesteding, waar hij in de praktijk leert programmeren. Een vak met toekomst, een vak wat hij leuk vindt, waar hij goed in is. En vooral: een vak. Waar hij later zijn brood mee kan verdienen zodat hij niet afhankelijk hoeft te zijn van een uitkering. Zodat hij volwaardig mee kan doen. Want dat willen we toch met z’n allen? Dat iedereen volwaardig mee kan doen? Blijkbaar vindt deze gemeente dat allemaal niet zo hard nodig. Want die mooie plek voor hem, die krijgt hij dus niet. Omdat de case manager dwars ligt. Die moest eerst haar eigen onderzoek doen. Een onderzoek dat allang gedaan was door de school samen met ons.

Maar de case manager wist het beter. We kregen een gespreksverslag vol onwaarheden. En uiteindelijk de beslissing dat de gemeente niet hoeft te betalen want zogenaamd valt dit allemaal niet onder de Jeugdwet. Dat vindt deze gemeente vaker vertelde de school ons. Best bijzonder dat alleen deze gemeente dat vindt. Gemeentes om ons heen betalen gewoon. Mijn zoon is autistisch. Hij leert niet uit boeken. Dat betekent dat voor de school de mogelijkheden uitgeput zijn. En dat betekent dat zij hem na de zomer uit gaan schrijven. Dan is hij dus gewoon een thuiszitter. Een puber van 15, die niet naar school gaat, niets leert, omdat deze gemeente weigert te doen wat ze moet doen. Gefeliciteerd, raad en college, er is weer minder geld besteed aan Jeugdzorg. Over de rug van mijn zoon en ten koste van zijn toekomst, dat wel. Maar dat maakt niet uit toch? Het gaat toch om de cijfers? Het geld? Zolang er maar genoeg bezuinigd kan worden maakt het niet uit dat kinderen vastlopen. Geen toekomst hebben. Welnee, nu kunnen jullie juichen dat er minder instroom in de Jeugdzorg is. Geen kunst, als je kinderen die er recht op hebben domweg weigert. In het coalitieakkoord staan zulke mooie woorden: Kwartier Zorg en welzijn omvormen naar een gemeentelijke stichting, Wies. Want de toegang tot de zorg moet beter. Eens! En dan dat laatste bijzinnetje: om de kosten beter te beheersen.

Want God verhoede dat er ook maar een cent teveel wordt uitgegeven. Stel je voor dat we wat meer uitgeven aan kinderen om ze een perspectief te geven. Dat kan natuurlijk niet. Want die kosten, die moeten beheerst worden. Waar gesproken wordt over kostenbeheersing, wordt maar al te vaak bezuinigen bedoeld. En bezuinigen gaat altijd ten koste van mensen. Jullie hebben het over geld, over cijfers. Maar het gaat hier over mensen. Over kinderen, jongeren, pubers zoals mijn zoon. Zij hebben jullie hulp nodig. En ja, dat kost geld. Maar uiteindelijk levert het ook een hoop op. Want met die investering zorg je ervoor dat ook zij volwaardig mee kunnen draaien in de maatschappij, dat ze een baan kunnen krijgen, een zelfstandig bestaan kunnen opbouwen. En oja, dan bespaar je dus ook nog eens op de uitgaven van de bijstand. Kan je toch nog bezuinigen. Bij de installatie van de raad had de Kinderburgemeester een waardevolle oproep: luister naar de kinderen, praat met ze. Er werd driftig geknikt, begripvol gekeken, ja dat waren mooie woorden. En

zoals ik toen al verwachtte bleef het daarbij. Er wordt niet met de kinderen en jongeren gepraat. Er wordt niet gekeken naar wat zij nodig hebben. Er wordt alleen gekeken naar wat het minste kost. Over de rug van mijn zoon, over de rug van andere jongeren zoals hij. En dat moet nu maar eens klaar zijn. Ik eis dat er een oplossing komt voor mijn zoon. Dat jullie, als college en als raad, zorgen dat Wies doet wat zij moet doen. En niet alleen voor mijn zoon. Ik eis een oplossing voor alle jongeren die thuis zitten. Want mijn zoon is niet de enige. Mijn zoon van 15 wordt een thuiszitter. En dat moeten en kunnen jullie oplossen.