Inspraak H. van Ree

Geachte leden van de raad, Mijn naam is Henk van Ree en ben een import Zeeuw die 8 jaar geleden in Middelburg is neergestreken vanuit het drukke Amsterdam. Hierdoor heb ik wellicht een iets andere kijk op een multiculturele samenleving dan een aantal andere Middelburgers. Ik ga het niet hebben over de samenwerking tussen het COA, het Rode Kruis en de Nederlandse Vereniging van Gemeenten die op 8 juni jl. stappen hebben gezet om tot kleinschalige opvang voor asielzoekers te komen. Ik ga het ook niet hebben over de koude koele getalletjes en het naleven van allerlei strakke procedures

Nee, ik zou u graag mee willen nemen naar een fictieve toekomst. Het is winter 2025. Stel u voor u heeft een goede baan, verdiend redelijk goed en bent tevreden met uw woning en houdt erg veel van uw jonge gezin. De oorlog vanuit de Oekraine heeft zich verder uitgebreid over Europa. Enkele maanden geleden is de haven van Vlissingen gebombardeerd en de geschiedenis van inundatie lijkt zich te herhalen. Uw huis staat met het wisselen van het tij steeds onder water, 1 van uw kinderen is voor uw ogen verdronken. De bezetters zijn volop bezig om mannen op te pakken om als arbeidskracht ingezet te worden ver weg in het Oosten van Europa. Na veel wikken en wegen besluit u om richting Afrika te gaan, in de hoop daar een vredige plek te vinden zodat u daarna zsm de rest van uw gezin over kan laten komen om daar een tijdelijk nieuw bestaan op te bouwen. Samen met een buurman gaat u op weg. Na een lange uitputtende tocht door Frankrijk en Spanje komt u eindelijk aan in Gibraltar. Alleen de overtocht door de gevaarlijke Golf van Biskaje staat uw vredige toekomst nog in de weg. Echter om de overtocht te realiseren moet u uw paspoort verkopen en met de laatste centen die u heeft regelt u een overtocht met een louche handelaar. Wonder boven wonder bereikt u samen een grote groep mensen in een veel te klein bootje de kust van Marokko. Eindelijk.

Eindelijk bent u in het land waar vrede heerst en men vluchtelingen op wil vangen. Maar dan komt u in een tentenkamp samen met de 500 andere vluchtelingen. Het kamp zit te vol, ligt buiten de stad en er is niets te doen. Er zijn veel getraumatiseerde mensen die de meest gruwelijke dingen hebben meegemaakt. U wilt graag werken of u op een andere manier nuttig maken voor de plaatselijke bevolking. Helaas u krijgt geen toestemming hiervoor. Het wachten op een antwoord of u mag blijven en de ingewikkelde procedures lijken eeuwig te duren. De frustratie in het kamp neemt toe en de sfeer wordt vijandig vanuit de buurt waarnaast u woont.

Uw buurman, die samen met u de reis tot Gibraltar heeft meegemaakt, heeft meer geluk. In eerste instantie was er geen plek voor hem bij de overtocht. Hij is uiteindelijk een maand later ook in Marokko aangekomen. Het beleid van de regering was aangepast, hij kwam in een kleine setting terecht midden tussen de mensen van Marokko. Hij kon gemakkelijk kontakt leggen met de plaatselijke bevolking en werd niet als een soort tegenstander van de buurt gezien. Ondanks dat ook hij met de ingewikkelde procedures te maken kreeg en lang moest wachten op de uitkomst of hij wel of niet mocht blijven, voelde hij zich gezien. Samen met de mensen om hem heen hebben zij er het beste van gemaakt en zijn er vriendschappen ontstaan met de buurt waarin zij terecht gekomen zijn.

Hoe het verder afloopt verteld het verhaal niet, maar ik kan u wel zeggen dat kleinschaligheid wel degelijk goed werkt. Zowel voor de buurt als voor de vluchtelingen. Ik hoop dat u op 12 oktober dit verhaal nogmaals, in uw gedachten, de revu laat passeren en dan tot een wijs besluit zal komen met het motto: Een klein AZC is helemaal OK