Raadsbesluit Wijziging verordening sociaal domein 1-1-2027 (incl. was-wordt tabel)
Tekst van het document
Deze factoren zijn als volgt: de aard en ernst van de overtreding, de mate waarin de overtreding aan de betrokkene kan worden verweten, en de mate waarin de overtreding aan het bestuursorgaan kan worden verweten. In het maatregelenregime heeft het bestuursorgaan na het doorlopen van het afwegingskader verschillende mogelijke reacties op een overtreding: een schriftelijke waarschuwing of een maatregel. Verder is in de wet vastgelegd in welke gevallen het bestuursorgaan in ieder geval afziet van sanctioneren. Namelijk als elke vorm van verwijtbaarheid van betrokkene ontbreekt, als daar dringende redenen voor bestaan of indien aannemelijk is dat sprake is van een vergissing of een waarschuwing of dat de maatregel anderszins niet zal bijdragen aan de met het besluit te dienen doelen. Ook is in de wet de grondslag opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen met betrekking het opleggen van een maatregel of waarschuwing en de gevallen waarin het bestuursorgaan kan afzien van het opleggen van een waarschuwing of maatregel. Ten aanzien van dat laatste is in voorgaande aanpassing van het Maatregelenbesluit opgenomen dat bestuursorganen bij overtredingen van verplichtingen die zijn opgenomen in de eerste en tweede maatregelcategorie, kunnen afzien van sanctioneren zonder eerst het formele besluitvormingsproces te doorlopen.
Dit maakt het mogelijk om in deze gevallen middels een informele, persoonlijke benadering te trachten naleving te bereiken. Gezien de aard van de verplichtingen die zijn ingedeeld in de derde categorie, zal bij overtreding van die verplichtingen wel altijd het formele besluitvormingsproces doorlopen moeten worden om te bepalen welke reactie passend is. Vervallen vierde categorie Verplichtingen die in het in het oude (nog geldig op 18-8-2026) Maatregelenbesluit in de vierde categorie waren opgenomen, waren de verplichtingen om na te laten de eigen werkloosheid of de eigen arbeidsongeschiktheid te veroorzaken, dan wel anderszins de fondsen te benadelen. Wanneer deze verplichtingen niet worden nageleefd, wordt een tijdelijke of blijvende gehele weigering van de uitkering opgelegd. Deze vierde categorie is vervallen in onderliggend Maatregelenbesluit. De reactie op overtreding van de verplichtingen die in deze categorie waren ingedeeld, is van het Maatregelenbesluit naar de verschillende socialezekerheidswetten. Er is een aantal redenen voor de verplaatsing van de sancties uit de vierde categorie van het Maatregelenbesluit naar de socialezekerheidswetten. Allereerst zijn het sancties met een potentieel zeer grote impact op uitkeringsgerechtigden.
In het kader van kenbaarheid en transparantie passen deze sancties daarom beter in de betreffende socialezekerheidswet dan in een besluit. Een grotere mate van kenbaarheid zorgt voor een eenvoudiger en meer begrijpelijk stelsel, zowel voor burgers als voor bestuursorganen en professionele partijen in het veld. Bovendien was er een aantal wetten, zoals de WW en IOW, waarvoor deze specifieke sanctie al in de socialezekerheidswet was geregeld, en niet in het Maatregelenbesluit. Door al deze vormen van sanctionering naar de socialezekerheidswetten te verplaatsen, wordt hier nu uniform mee omgegaan. Vervallen vijfde categorie In het oude (nog geldig op 18-8-2026) Maatregelenbesluit was in de vijfde maatregelcategorie de verplichting opgenomen om zich te onthouden van ernstige misdragingen tegenover ambtenaren. Het herstelkarakter dat centraal staat in het maatregelenregime past niet bij ernstige misdragingen. In dit geval staat de bestraffende doelstelling van sanctionering centraal, om het signaal af te geven dat dit ontoelaatbaar gedrag betreft. Dit sluit ook aan bij jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep die de sanctie op deze overtreding als ‘punitief’ kwalificeert. Daarom is de vijfde maatregelcategorie vervallen in het Maatregelenbesluit en is de reactie op overtreding van deze verplichting verplaatst naar de materiewetten (participatiewet/IOAZ/IOAW).
Daarbij wordt een aparte bevoegdheid geïntroduceerd om in deze gevallen een korting op de uitkering op te leggen waarvan gebruik zal worden gemaakt als de misdraging niet via het strafrecht wordt bestraft. Overgangsrecht en inwerkingtreding Dit besluit treedt gelijktijdig in werking met de wet Handhaving sociale zekerheid. De beoogde datum voor inwerkingtreding is 1-1-2027. Bij de inwerkingtreding gaat het besluit in beginsel gelden voor alle beslissingen die vanaf dat moment genomen worden. Het gewijzigde besluit heeft dus geen invloed op al genomen handhavingsbeslissingen. Overtredingen die voor de inwerkingtredingsdatum hebben plaatsgevonden, maar na de inwerkingtredingsdatum geconstateerd worden, worden conform het nieuwe regime beoordeeld en behandeld. Lopende beslistrajecten blijven ongemoeid, daarop blijft het oude recht van toepassing. Artikel LXXII Kop ‘Vet’ toevoegen 2.5. Arbeidsinschakeling, re-integratie en maatschappelijke participatie Participatiewet/IOAW/IOAZ en tekst Bestaande tekst Geen Nieuwe tekst 2.5. Arbeidsinschakeling, re-integratie en maatschappelijke participatie Participatiewet/IOAW/IOAZ Aanpassingen naar aanleiding van de Wet van School naar Duurzaam Werk. Op 1 januari 2026 is de Wet van school naar duurzaam werk in werking getreden.
Het doel van die wijziging van de Participatiewet is om jongeren tot 27 jaar met een risico op afstand tot de arbeidsmarkt beter te helpen. Gemeenten kunnen hierdoor deze jongeren meer preventieve en passende ondersteuning bieden bij de overgang van school naar werk en bij het behouden van werk. Door deze wijziging wordt voorzien in regels en ondersteuningsmogelijkheden voor deze jongeren. De duurzame weg naar werk prevaleert. Gemeenten moeten voor jongeren allereerst kijken of terugkeer naar het initieel voltijdsonderwijs mogelijk is. Voor jongeren zonder startkwalificatie kunnen ze daarvoor de expertise van het Doorstroompunt inschakelen. Is terugkeer naar het initieel voltijdsonderwijs niet mogelijk of passend, en heeft de jongere geen startkwalificatie, dan gaat praktijkgerichte bij- of omscholing via een leerwerktraject voor op toeleiding naar werk. Ook worden in de lagere regelgeving nadere regels gesteld over wat we onder praktijkgerichte scholing verstaan om de civiele waarde ervan te waarborgen. Scholen en gemeenten moeten over de inzet van de praktijkgerichte scholing samenwerkingsafspraken maken in hun regionale programma’s.
Als gevolg van de wettelijke taken van scholen, Doorstroompunten en gemeenten en de gehanteerde spiegelbepalingen (verwijzing naar elkaars taken in de verschillende wetgeving) is de voor de uitoefening van deze taken benodigde gegevensuitwisseling mogelijk gemaakt. Artikel LXXIII Kop 2.3. Leerlingenvervoer wordt gewijzigd in 3.1. Leerlingenvervoer, zodat het nummer in de titel in de verordening hetzelfde is als het nummer in de algemene toelichting Bestaande tekst 2.3. Leerlingenvervoer Nieuwe tekst 3.1. Leerlingenvervoer Artikel LXXIV Kop Wet inburgering 2021 wordt gewijzigd in 5.1. Wet inburgering, zodat het nummer in de titel in de verordening hetzelfde is als het nummer in de algemene toelichting Bestaande tekst Wet inburgering 2021 Nieuwe tekst 5.1. Wet inburgering 2021 Artikel LXXV Kop Wet Gemeentelijke antidiscriminatievoorziening wordt gewijzigd in 5.3. Wet Gemeentelijke antidiscriminatievoorziening , zodat het nummer in de titel in de verordening hetzelfde is als het nummer in de algemene toelichting Bestaande tekst Wet Gemeentelijke antidiscriminatievoorziening Nieuwe tekst 5.3.
Wet Gemeentelijke antidiscriminatievoorziening ARTIKELSGEWIJS hoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel LXXVI Artikelsgewijs hoofdstuk 2 Hoofdtaken sociaal domein (Maatschappelijke ondersteuning, jeugdhulp, participatie en inkomensvoorzieningen) titel aanpassen aan nieuwe tekst in de verordening Bestaande tekst Artikelsgewijs hoofdstuk 2 Hoofdtaken sociaal domein (Maatschappelijke ondersteuning, jeugdhulp, participatie en inkomensvoorzieningen) Nieuwe tekst Hoofdstuk 2 Hoofdtaken sociaal domein [2.1. Wmo 2015, 2.2. Jeugdwet, 2.3. Participatiewet/IOAW/IOAZ, 2.4. Individuele inkomenstoeslag, 2.5. Arbeidsinschakeling en re-integratie Participatiewet/IOAW/IOAZ] Artikel LXXVII Artikel 2.2.2. Toegang jeugdhulp via een arts of een gecertificeerde instelling komt op deze plek te vervallen. Bestaande tekst 2.2.2. Toegang jeugdhulp via een arts of een gecertificeerde instelling Vierde lid De bedoeling hiervan is dat men dan via de gemeente een besluit kan vragen waartegen bezwaar kan worden gemaakt. De verwijzers reiken zo’n beschikking niet uit. Dat doet alleen het college. Nieuwe tekst Geen Artikel LXXVIII Artikel 2.2.2. Toegang jeugdhulp via een arts of een gecertificeerde instelling onder de kop 2.2. Jeugdwet waarvan de tekst volledig is verplaats (zie artikel LXIX) moet in de artikelsgewijze toelichting aan artikel 2.2.2. tussen het derde en vijfde lid, lid 4 worden toegevoegd.
Bestaande tekst 2.2.2 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of jeugdarts Eerste lid Naast de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp (zie hierna), bestaat ook de directe verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar de jeugdhulp (artikel 2.6, eerste lid, onder e, van de Jeugdwet). Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke (overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele) voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. Tweede lid De huisarts, medisch specialist en jeugdarts moeten in beginsel verwijzen naar een door de gemeente gecontracteerde Nieuwe tekst 2.2.2. Toegang jeugdhulp via een arts of een gecertificeerde instelling jeugdhulpaanbieder. Als de jeugdige of zijn ouders na een verwijzing door de huisarts kiezen voor een aanbieder van jeugdhulp die geen contract of subsidierelatie met de gemeente heeft, en de gemeente soortgelijke jeugdhulp wel kan laten leveren door een jeugdhulpaanbieder waarmee zij een contract of subsidierelatie heeft, is de gemeente niet gehouden de andere keuze te vergoeden (Kamerstukken II 2013/14, 33 684, nr. 3, p. 149). De gemeente bepaalt bij de medische verwijsroute niet welke jeugdhulp moet worden geleverd, maar heeft wel de regie over wie de jeugdhulp verleent (Rb.
Oost-Brabant 26 maart 2020, ECLI:NL:RBOBR:2020:1761). De verordening sluit vergoeding van deze kosten in een dergelijke situatie dan ook uit. De jeugdige of zijn ouders kunnen in een situatie als deze wel een pgb aanvragen. Het college zal deze aanvraag dan beoordelen op basis van de aan de verkrijging van een pgb gestelde voorwaarden (zie hoofdstuk 5). Derde lid Van dit uitgangspunt kan enkel worden afgeweken als het college heeft ingestemd met de levering van de jeugdhulp door een aanbieder die niet is gecontracteerd of gesubsidieerd. Deze instemming dient voorafgaand aan de zorgverlening schriftelijk te worden verkregen. De gemeente betaalt dan de aanbieder. De instemming van het college is geen automatisme. Er zal sprake moeten zijn van een bijzondere situatie die dit rechtvaardigt en waarbij de jeugdige of zijn ouders geen gebruik kunnen maken van een pgb. Vijfde lid Vierde lid De bedoeling hiervan is dat men dan via de gemeente een besluit kan vragen waartegen bezwaar kan worden gemaakt. De verwijzers reiken zo’n beschikking niet uit. Dat doet alleen het college. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of de orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is.
Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of zijn ouders daadwerkelijk de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen vormen (stap 2). Op grond van het eerste lid zorgt het college voor de inzet van deze jeugdhulp. Het vijfde lid bepaalt dat de jeugdhulpaanbieder daarbij wel gehouden is aan hetgeen volgt uit de contract- of subsidierelatie met de gemeente. Ook is hij gehouden aan hetgeen volgt uit deze verordening. Dit betekent concreet dat hij zich onder meer houdt aan het beoordelingskader dat in artikel 2.2.4 is voorgeschreven en dat het stappenplan van de CRvB volgt. Ook dient hij zich in beginsel te beperken tot de inzet van individuele voorzieningen die in artikel 2.2.1 zijn opgesomd. Zie ook de algemene toelichting en de toelichting bij artikel 2.2.1. Zo legt de verordening een koppeling tussen de beschikbare vormen van individuele voorzieningen en de toegang via de medische verwijsroute. Artikel LXXIX Artikel 2.2.5. Inzet Jeugdhulp komt op deze plek te vervallen. Er is in de verordening per 1-1- 2026 geen artikel 2.2.5. met de titel ‘Inzet Jeugdhulp’ meer aanwezig.
Deze toelichting had per 1-1-2026 al moeten vervallen. Bestaande tekst 2.2.5. Inzet Jeugdhulp Vierde lid Met dit lid wordt beoogd vorm te geven aan de zorgplicht van het college voor een goede overgang van jeugdhulp naar maatschappelijke ondersteuning. De inzet is dan dat jeugdhulp zoveel mogelijk leidt tot Nieuwe tekst Geen zelfredzaamheid voor het 18e levensjaar zodat de inzet van maatschappelijke ondersteuning minimaal of niet nodig is. Jeugdhulp is immers meer specifieke hulp gezien de leeftijd en de ontwikkeling van de persoon van de inwoner dan maatschappelijke ondersteuning. Deze bepaling laat onverlet de mogelijkheid van het inzetten van verlengde jeugdhulp, maar geeft aan dat de prioriteit zoveel mogelijk moet liggen op het bereiken van doelen voor het einde van het 18e levensjaar. Artikel LXXX Artikel 2.2.4.2. Identificatie onder kop 2.2. Jeugdwet waarvan de tekst volledig is verplaats (zie artikel LXIX) komt in de artikelsgewijze toelichting van artikel 2.2.4.2. de oude tekst te vervallen en wordt deze vervangen door de nieuwe tekst. Bestaande tekst 2.2.4.2 Identificatie Het college is verplicht de identiteit vast te stellen van de jeugdige en zijn ouders. Dit is noodzakelijk ten behoeve van het vast te stellen van de rechtmatigheid: komt de eventuele inzet van jeugdhulp bij de juiste persoon terecht. Deze bepaling voorziet hierin.
Nieuwe tekst 2.2.4.2 Identificatie Het college maakt op grond van de wet gebruik van het burgerservicenummer (BSN) bij de toeleiding naar, advisering over, bepaling van of het inzetten van een voorziening op het gebied van jeugdhulp (artikel 7.4.0, eerste lid, aanhef en onder a, van de wet). Op grond van artikel 12 van de Wet algemene bepalingen BSN is het college verplicht zich hierbij te vergewissen van het feit dat het BSN betrekking heeft op de persoon van wie de persoonsgegevens worden verwerkt. De wet kent in dit verband ook een verplichting tot het vaststellen van het BSN van de jeugdige bij het eerste contact door raadpleging van het nummerregister en de voorzieningen, bedoeld in artikel 3, eerste lid, onderdelen b en d, van de Wet algemene bepalingen BSN, tenzij de gegevens zijn verkregen uit een betrouwbare bron waarbij mag worden aangenomen dat die deze controle al heeft uitgevoerd (artikelen 7.2.2 en 7.2.3 van de wet; en Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3, p. 210). De wet en de Wet algemene bepalingen BSN kennen geen identificatieplicht. Het is voor de vergewisplicht niet verplicht om een identiteitsbewijs op te vragen.
Er moet een afweging worden gemaakt in hoeverre het noodzakelijk en evenredig is om een identiteitsbewijs te vragen of dat kan worden volstaan met een minder verstrekkende methode, zoals het stellen van een aantal controle vragen die middels het systeem gecontroleerd kunnen worden. Het is aan het college om deze afweging te maken. Met deze wijziging wordt hiervoor ruimte in de verordening geboden. Het is een bewuste keuze van de wetgever geweest om deze ruimte te bieden, omdat een groot deel van de doelgroep jonger dan 14 jaar is en dus niet wettelijk verplicht is om over een identificatiemiddel te beschikken, en de risico’s klein worden geacht. Wel laat de wetgever in elk geval de optie open dat er een identiteitsbewijs wordt gevraagd als het college dit nodig acht, gelet op de aard en de zwaarte van de zorg. Ook kunnen jeugdigen via hun ouders geïdentificeerd worden, doordat deze ouders wel over een identiteitsbewijs beschikken (Kamerstukken II 2012/13, 33 674, nr. 3, p. 7-8; en Kamerstukken II 2013/14, 33 674, nr. 6, p. 6-7). Van het college wordt verwacht dat het hier in de evenredigheidsbeoordeling rekening mee houdt. Op grond van artikel 2.9, aanhef en onder d, van de wet bevat de verordening regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.
Deze bepaling voorziet hier mede in. Het tweede lid benoemt een aantal concrete zaken waarmee het college bij de afweging in elk geval rekening houdt, onverminderd de wettelijke vergewisplicht. Het gaat om de zwaarte van de voorziening, het belang van het voorkomen van fraude (misbruik of oneigenlijk gebruik) en de noodzaak van het vaststellen van het gezag over de jeugdige. Deze laatste categorie is van belang op het moment dat de voorziening bedoeld is ten behoeve van de jeugdige zelf en degene(n) met gezag hiervan op de hoogte moeten zijn en hiermee in moeten stemmen. Voor een voorziening ten behoeve van de ouder(s), zoals opvoedondersteuning, geldt dit onderdeel c niet. Artikel LXXXI Artikel 12 Dyslexie in de artikelgewijze toelichting komt niet overeen met het artikel waarna verwezen wordt, namelijk 2.2.5.4. Bestaande tekst Artikel 12. Dyslexie Uit de parlementaire geschiedenis en rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep volgt dat de behandeling van ernstige dyslexie onder de wet valt, met dien verstande dat de wetgever bij de overheveling van de dyslexiezorg van de Zorgverzekeringswet naar de wet niet een ruimer of ander bereik van dyslexiezorg heeft beoogd. Hieruit volgt dat het college op grond van artikel 2.3, van de wet enkel verplicht is dyslexiezorg te verlenen als sprake is van de diagnose ED (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3, p.
50, 104 en 118; CRvB 24 oktober 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:3454; CRvB 22 juni 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:1345; en CRvB 17 juli 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:1430). Nieuwe tekst Artikel 2.2.5.4. Dyslexie Artikel LXXXII Paragraaf 2.3. Maatregelen Participatiewet/IOAW/IOAZ boven artikelgewijze aanpassing 2.3.1. toevoegen Bestaande tekst <geen> Nieuwe tekst 2.3. Maatregelen Participatiewet/IOAW/IOAZ Artikel LXXXIII Met betrekking tot artikel 2.3.1. ‘Opleggen van een maatregel (bij niet geüniformeerde verplichtingen)’ is de bestaande toelichting niet meer van toepassing omdat de bestaande tekst van artikel 2.3.1 komt te vervallen. In de plaats daarvan is er een toelichting over het nieuwe artikel 2.3.1 ‘redelijke termijn bij oplegging maatregel’. Bestaande tekst 2.3.1. Opleggen van een maatregel bij niet geüniformeerde verplichtingen Tweede lid Er is naar aanleiding van vele jurisprudentie over het evenredigheidsbeginsel, die is ontstaan door de zelfreflectie van de Raad van State over haar rechtspraak in Toeslagenzaken, toegevoegd dat moet worden gelet op onevenredigheid van de nadelen van de maatregel voor de inwoner met het behalen van het doel waarvoor een maatregel werd opgelegd. Die nadelen mogen niet zo groot zijn dat de inwoner in ernstige (financiële) problemen komt. Het doel van de prikkel die met de maatregel is beoogd wordt dan voorbijgeschoten, en er is meer hulp nodig.
Dat is niet gewenst. Nieuwe tekst 2.3.1. Opleggen van een maatregel bij niet geüniformeerde verplichtingen Vervallen Bestaande tekst 2.3.1. Redelijke termijn bij oplegging maatregel - Nieuwe tekst 2.3.1. Redelijke termijn bij oplegging maatregel De redelijke termijn (artikel 2.3.1, eerste lid) beschermt de belanghebbende tegen traag optreden van de overheid. Welke termijn redelijk is, zal door het college per geval beoordeeld moeten worden. Het is van belang daarbij het herstelkarakter van de maatregel in ogenschouw te houden: naarmate het tijdsverloop sinds de constatering van de gedraging groter is, zal de maatregel in de regel minder effectief zijn voor het herstel van de situatie. Het tijdsverloop zal minder snel aanleiding zijn om af te zien van een maatregel als de gedraging veel impact heeft op het beroep op een uitkering, bijvoorbeeld bij het wegschenken van een groot vermogen. Artikel 2.3.1, tweede lid, betreft codificatie van vaste rechtspraak van de CRvB waaruit volgt dat een maatregel niet kan worden opgelegd als het recht op uitkering inmiddels is beëindigd (CRvB 21 augustus 2007, ECLI:NL:CRVB:2007:BB2800). Artikel LXXXIV Bij het nieuwe artikel 2.3.3 ‘het besluit tot opleggen van een maatregel’, wordt een toelichting toegevoegd. Bestaande tekst Nieuwe tekst 2.3.3.
Het besluit tot opleggen van een maatregel In onderstaande tabel is aangegeven per benaming welke categorieën maatregelen er zijn, wat de hoogte van de norm hierbij is, welke afwijkingsmogelijkheden er zijn en wat de duur van de maatregel is. Ter aanvulling is hierbij aangegeven waar in de wet (Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten, Participatiewet, IOAZ en IOAZ) deze informatie te vinden is. Onderstaande tabel plaatsen onder de nieuwe toelichtende tekst van artikel 2.3.3 Benaming Categorie Hoogte van de norm Duur Niet meewerken aan de taaltoets -> art. 2 & 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art. 18 lid 4, 5 en 6 PW 3 25% 1 maand Gedragingen Participatiewet -> art 3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art.18 lid 4, 5 en 6 PW 1 5% 1 maand Gedragingen Participatiewet -> art 3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art. 18 lid 4, 5 en 6 PW 2 10% 1 maand Gedragingen Participatiewet -> art 2,3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art. 18 lid 4, 5 en 6 PW + art. 55 PW + art. 57a 3 25% 1 maand Gedragingen Participatiewet -> art. 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art. 9 lid 1 sub a, b en c + art. 9 lid 2 en 4 PW + art. 18 lid 4 PW + art. 55 PW 4 Weigeren deel van de bijstandsuitkering dat niet tot uitbetaling zou zijn gekomen als iemand het werk wel had aangenomen of behouden.
Indien het niet nakomen van de verplichting de belanghebbende niet in overwegende mate kan worden verweten, wordt de maatregel gehalveerd Maximaal 3 maand Gedragingen Participatiewet -> art. 9 lid 6 PW + art. 18 lid 5 PW 5 Bijstandsuitkering geheel of gedeeltelijk weigeren Maximaal 1 maand Gedragingen IOAW en IOAZ -> art 3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art.20 lid 5 IOAW en IOAZ 1 5% 1 maand Gedragingen IOAW en IOAZ -> art 3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale 2 10% 1 maand zekerheidswetten + art.20 lid 5 IOAW en IOAZ Gedragingen IOAW en IOAZ -> art. 2,3,4 en 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten + art. 20 IOAW/IOAZ 3 25% 1 maand Gedragingen IOAW en IOAZ -> art. 8 IOAW/IOAZ + art. 20 lid 1, 2 en 3 IOAW/IOAZ 4 Weigeren deel van de bijstandsuitkering dat niet tot uitbetaling zou zijn gekomen als iemand het werk wel had aangenomen of behouden. Indien het niet nakomen van de verplichting de belanghebbende niet in overwegende mate kan worden verweten, wordt de maatregel gehalveerd Maximaal 3 maand Gedragingen IOAW en IOAZ -> art. 20 lid 1, 2 en 3 IOAW en IOAZ + art. 37 lid 1 sub g IOAW en IOAZ + art. 18 lid 5 PW 5 Bijstandsuitkering geheel of gedeeltelijk weigeren Maximaal 1 maand Recidive -> art.
6 recidive Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten - Zie onderstaande toelichting* * Indien aan de belanghebbende een maatregel is opgelegd en binnen twee jaar na de bekendmaking daarvan opnieuw dezelfde verplichting niet of niet behoorlijk wordt nagekomen, kan het college in het percentage van de op te leggen maatregel verdubbelen. Indien de belanghebbende een verplichting uit de derde categorie, bedoeld in artikel 5 Maatregelenbesluit sociale zekerheidswetten, vaker niet of niet behoorlijk nakomt, kan het college de hoogte van de maatregel vaststellen op ten hoogste 100% van de uitkering. Categorie 1: Verplichtingen gericht op het voorkomen van vertraging, bemoeilijking of verhindering van het uitvoeringsproces en om voorschriften in het kader van controle uit te voeren. Deze categorie bestaat uit: - Identificatieplicht - Medewerkingsplicht - Verstrekken noodzakelijke gegevens voor verlening of voortzetting Pw - Tonen commerciële overeenkomst - Meewerken ontzorgingsplicht - Meewerken doorbetalen Pw Categorie 2: Verplichtingen die betrekking hebben op de bereikbaarheid en aanwezigheid van belanghebbende.
Deze categorie bestaat uit: - Registeren als werkzoekende - Meewerken aan onderzoek naar re-integratie - Inlichtingenplicht voor arbeidsinschakeling - Verplichting tot maatschappelijke participatie Categorie 3: Verplichtingen die door het college worden opgedragen aan belanghebbende die strekken tot arbeidsinschakeling. Deze categorie bestaat uit: - Beheersen Nederlandse taal - Naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid - Naleven verplichtingen art. 55 Pw - In voldoende mate gebruik maken van een door het college aangeboden voorziening - Meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak - Meewerken aan scholing, opleiding of activiteiten gericht op arbeidsinschakeling Categorie 4: Verplichtingen gericht op het verminderen of beëindigen van de bijstand. Deze categorie bestaat uit: - Algemeen geaccepteerde arbeid aanvaarden of behouden - Niet of onvoldoende meewerken aan het aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid Categorie 5: Verplichting tot het zich onthouden van een zeer ernstige misdraging*. Deze categorie bestaat uit: - Het zich onthouden van zeer ernstige misdragingen jegens de met de uitvoering van de wet belaste personen en instanties tijdens het verrichten van de werkzaamheden. Met betrekking tot 2.3.4 ‘Gedragingen Ioaw en Ioaz’ is de bestaande hoofdtekst vervallen. Er stond geen toelichting bij.
Het nieuwe artikel 2.3.4 ‘tenuitvoerlegging’ bevat wel een toelichting. *In het kader van zeer ernstige misdragingen wordt er gewerkt volgens het protocol tegen externe agressie & geweld van de gemeente Meppel. Artikel LXXXV Bij het nieuwe artikel 2.3.4. ‘Tenuitvoerlegging’, wordt een toelichting toegevoegd. Bestaande tekst Nieuwe tekst 2.3.4. Tenuitvoerlegging Uitgangspunt is dat de maatregel ten uitvoer wordt gelegd met ingang van de kalendermaand volgend op de maand waarin de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt. De belanghebbende krijgt vanaf die maand een lager bedrag uitgekeerd. Het is wenselijk dat de financiële stimulans tot beëindiging van de overtreding zo snel mogelijk plaatsvindt. Dat past bij het herstelkarakter van de maatregel. Sub a: Soms is het niet mogelijk om het (volledige) maatregelbedrag in mindering te brengen op nog uit te keren gelden, bijvoorbeeld omdat de belanghebbende nog maar een maand of tot een beperkt bedrag uitkering zal ontvangen. Het college kan er in dergelijke gevallen voor kiezen om de maatregel met terugwerkende kracht toe te passen over de periode waarin de aan de maatregel ten grondslag liggende gedraging plaatsvond. Dat betekent dat het maatregelbedrag wordt teruggevorderd.
De grondslag voor deze terugvordering is artikel 58, tweede lid, onder a, van de Participatiewet respectievelijk artikel 25, tweede lid, van de IOAW of artikel 25, tweede lid, van de IOAZ. Na beëindiging van de uitkering is oplegging van een maatregel niet meer mogelijk (artikel 2.3.1, tweede lid). Dat geldt ook als de redelijke termijn inmiddels is verstreken (artikel 2.3.1, eerste lid verordening sociaal domein gemeente Meppel). Het college kan met de belanghebbende een betalingsregeling treffen als het direct terugbetalen van het volledige maatregelbedrag gelet op de vastgestelde aflossingscapaciteit van de belanghebbende in redelijkheid niet kan worden gevraagd. Daartoe biedt artikel 4:94 van de Awb een grondslag. Sub b: Artikel 2.3.4, sub b, geeft de mogelijkheid om de maatregel met terugwerkende kracht toe te passen vanaf de datum van toekenning van de uitkering. Op grond van artikel 44, vijfde lid, van de Participatiewet, respectievelijk 16a, vierde lid, van de IOAW en 16a, derde lid, van de IOAZ, kan de uitkering tot maximaal drie maanden met terugwerkende kracht worden toegekend. Deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruikt worden als de bijstand zelf met terugwerkende kracht wordt toegekend. De maatregel kan dan direct geëffectueerd worden over de eerste maanden waarover met terugwerkende kracht wordt uitgekeerd.
Sub c: In sommige gevallen kunnen onevenredige gevolgen van de maatregel worden voorkomen door de maatregel niet direct, maar op een later moment ten uitvoer te leggen. Artikel 2.3.4, sub c, biedt voor dergelijke gevallen de mogelijkheid om de tenuitvoerlegging van de maatregel aan te houden. Latere tenuitvoerlegging is mogelijk zolang de betrokkene een uitkering ontvangt en tot maximaal drie maanden na bekendmaking van de maatregel. Daarbij is van belang dat op het moment van tenuitvoerlegging opnieuw wordt beoordeeld of het (gedeeltelijk) weigeren van de uitkering, gelet op de mogelijk gewijzigde omstandigheden van het geval, op dat moment nog steeds passend is. Na beëindiging van de uitkering is het niet (meer) mogelijk om alvast een maatregel op te leggen die op een later moment ten uitvoer wordt gelegd (CRvB 8 september 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BJ7732, rov. 4.2.1). Als de uitkering wordt beëindigd terwijl een reeds opgelegde maatregel nog niet (geheel) ten uitvoer is gelegd, kan het college op het moment van een nieuwe bijstandsverlening oordelen dat het resterende deel van de maatregel alsnog ten uitvoer moet worden gelegd. Een dergelijke beslissing is een nieuw besluit (nieuwe maatregel). Daarbij moet rekening worden gehouden met de redelijke termijn (artikel 2.3.1 verordening sociaal domein gemeente Meppel).
Ook moet beoordeeld worden of oplegging van de maatregel op dat moment, mede gelet op het herstelkarakter, nog (steeds) gerechtvaardigd is. Ten slotte wordt opgemerkt dat de mogelijkheid tot latere tenuitvoerlegging niet mag worden gebruikt om een zwaardere maatregel op te leggen. Dat kan bijvoorbeeld aan de orde zijn als de belanghebbende door een eerdere maatregel al een lagere uitkering ontvangt, waardoor de nieuwe (tweede) maatregel niet volledig geëffectueerd kan worden. Bij een dergelijke samenloop van maatregelen, mag de uitgestelde tenuitvoerlegging niet worden aangewend om daarmee alsnog het volledige maatregelbedrag op de uitkering in te houden. Artikel LXXXVI Bij het nieuwe artikel 2.3.6 ‘berekening hoogte en duur van een maatregel’, wordt een toelichting toegevoegd. Bestaande tekst Nieuwe tekst 2.3.6. Berekening hoogte en duur van de maatregel Eerste lid: Voor het in de periode voorafgaand aan de bijstandsverlening verwijtbaar niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid geldt in beginsel een vaste maatregel van 50% van de uitkering voor de maximale duur van 4 maanden. Bij deze gedraging is het niet of niet goed mogelijk om het benadelingsbedrag vast te stellen. Daarom is een vast maatregelpercentage wenselijk. De duur van de maatregel wordt afgestemd op de aard en ernst van de gedraging in het individuele geval, waarbij de maximale duur 4 maanden is.
Zo zal ontslagname vanuit een vast dienstverband de belanghebbende over het algemeen zwaarder worden aangerekend dan ontslagname een maand voor het aflopen van een tijdelijk dienstverband. Tweede lid: De maatregel wordt in die gevallen afgestemd op het bedrag aan bijstand waarop als gevolg van het tekortschietend besef van verantwoordelijkheid eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt gedaan: het benadelingsbedrag. Deze aanpak past bij het herstelkarakter van de maatregel omdat dit ervoor zorgt dat het onterechte beroep op gemeenschapsgelden (de benadeling) deels wordt hersteld, door een tijdelijke verlaging van de uitkering (de maatregel). Naarmate het benadelingsbedrag hoger is, wordt met het oog op dat herstel een zwaardere maatregel opgelegd. Artikel LXXXVII Bij het nieuwe artikel 2.3.8 ‘Afzien van het opleggen van een maatregel’, wordt een toelichting toegevoegd. Bestaande tekst Nieuwe tekst 2.3.8. Afzien van het opleggen van een maatregel In het maatregelenregime heeft het college na het doorlopen van het afwegingskader verschillende mogelijke reacties op een overtreding: een schriftelijke waarschuwing of een maatregel. Verder is in de wet vastgelegd in welke gevallen het college in ieder geval afziet van sanctioneren.
Namelijk indien elke vorm van verwijtbaarheid van betrokkene ontbreekt of indien aannemelijk is dat sprake is van een vergissing of een waarschuwing of maatregel anderszins niet zal bijdragen aan de met het besluit te dienen doelen. Ook is in de wet de grondslag opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen met betrekking tot het opleggen van een maatregel of waarschuwing en de gevallen waarin het college kan afzien van het opleggen van een maatregel of waarschuwing. Zoals eerder aangegeven is het doel van het opleggen van een maatregel om het gewenste gedrag, namelijk het nakomen van de verplichting(en), te bewerkstelligen. Deze naleving kan op meerdere manieren bereikt worden. Het is bij uitstek het college dat, in het geval zij een overtreding constateert, de omstandigheden van het geval kan afwegen om te kijken met welke aanpak naleving het snelst bereikt wordt. Het opleggen van een maatregel kan bij geringe verwijtbaarheid onevenredig zijn en niet bijdragen aan het nalevingsdoel. Ook een formele waarschuwing lijkt niet altijd passend. Uitkeringsgerechtigden moeten zich aan veel regels en voorschriften houden en een fout kan daarbij snel gemaakt worden. Zeker in de kwetsbare positie waarin veel uitkeringsgerechtigden zich bevinden. In dit soort gevallen is het wenselijk dat het college de ruimte heeft om passend te reageren.
Zo kan het, in het geval dat iemand na een verzoek verzuimd heeft een document te overleggen, effectief zijn om deze persoon eerst te bellen en hem te herinneren aan het verzoek. Ook wanneer iemand niet op een afspraak is verschenen kan het wenselijk zijn om eerst contact op te nemen om te horen wat de reden van afwezigheid is en, als deze reden legitiem is, een nieuwe afspraak in te plannen en geen maatregel op te leggen of schriftelijke waarschuwing te geven. De uitvoering werkt in veel gevallen al, buitenwettelijk, op deze manier. Het is wenselijk om de regelgeving te laten aansluiten bij deze uitvoeringspraktijk, door de uitvoering de ruimte te geven om de afweging te maken welke reactie het meest passend is voor het aanzetten tot gedragsverandering aan te zetten. De ruimte om, bij overtreding van een aantal specifieke verplichtingen, een meer informele en persoonlijke aanpak te kiezen draagt bij aan het versterken van het vertrouwen van uitkeringsgerechtigden in de overheid. In onderhavige wijziging van het Maatregelenbesluit wordt de grondslag voor het stellen van nadere regels met betrekking tot het afzien van maatregeloplegging nader ingevuld voor de eerste en tweede categorie. In de eerste twee categorieën zijn met name administratieve verplichtingen en verplichtingen gericht op het stroomlijnen van het proces ingedeeld.
Zo kent de eerste categorie bijvoorbeeld de verplichting tot het op verzoek inzage verstrekken in een identificatiedocument. Een voorbeeld van een verplichting uit de tweede categorie is het voldoen aan elke oproep om aanwezig te zijn bij afspraken met het college of het beantwoorden van vragen die door het college worden gesteld in verband met het recht op uitkering. Wanneer deze verplichtingen niet worden nageleefd, leidt een informele benadering in de vorm van persoonlijk contact, naar verwachting vaak al tot naleving. Hiermee kan recht worden gedaan aan het doel om naleving te bereiken, zonder dat er (financiële) consequenties voor de betrokkene zijn. Om deze informele benadering mogelijk te maken, krijgen gemeenten, UWV en de SVB de ruimte om bij overtreding van verplichtingen uit de eerste en tweede categorie van het opleggen van een maatregel of waarschuwing af te zien, zonder het doorlopen van het wettelijk afwegingskader. Deze ruimte wordt niet nader ingekleed of ingeperkt, aangezien deze er juist toe dient om het college een afweging te kunnen laten maken op individueel niveau. De wetgever acht het voor alle verplichtingen opgenomen in de eerste en tweede categorie passend om het college die ruimte te bieden.
In het kader van deugdelijke dossiervorming wordt het aanbevolen dat het college wel een notitie maakt in het individuele dossier, zodat bijgehouden kan worden of een uitkeringsgerechtigde zich vaker niet aan diens verplichtingen houdt. Dit is relevant in het kader van handhaving, maar zeker ook in het kader van preventie van volgende overtredingen. Uiteraard is het altijd mogelijk om wel een maatregel of waarschuwing op te leggen bij het niet naleven van een verplichting in de eerste of tweede categorie. Voor de derde categorie wordt de mogelijkheid om af te zien van maatregeloplegging niet nader ingevuld in onderhavig besluit. De verplichtingen in de derde categorie zijn meer inhoudelijk van aard en raken aan de kern van de uitkering. Bijvoorbeeld de verplichtingen om te solliciteren of passende arbeid te accepteren. Aan formele handhaving van de verplichtingen in deze categorie wordt veel waarde gehecht. Daarom wordt hier niet de ruimte geboden om informeel af te zien van maatregeloplegging.
Bij overtreding van de verplichtingen in de derde categorie kan wel altijd een waarschuwing worden opgelegd en wordt van het opleggen van een maatregel of waarschuwing afgezien wanneer het college constateert dat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt of dat aannemelijk is dat sprake is van een vergissing of een waarschuwing of maatregel anderszins niet zal bijdragen aan de met het besluit te dienen doelen. Artikel LXXXVIII Artikel 2.3.8.1 komt te vervallen en daarmee ook de toelichting. Bestaande tekst 2.3.8.1. Verrekenen verlaging Het college heeft de mogelijkheid bij verlaging van de bijstand wegens schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting, de verlaging te verrekenen. Dit over de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over de twee volgende maanden. Over de eerste maand moet minimaal een derde van het bedrag van de verlaging worden verrekend (artikel 18, vijfde lid, tweede volzin, van de PW). Wanneer belanghebbende tot inkeer komt, wordt de verlaging stopgezet en ontvangt belanghebbende weer de volledige uitkering (artikel 18, elfde lid, van de PW). Het gaat hier om een facultatieve bepaling. Nieuwe tekst 2.3.8.1. Verrekenen verlaging Vervallen Artikel LXXXIX In artikel 2.3.10 wordt in de nieuwe tekst ingegaan op de terugvordering bij ten onrechte verstrekte uitkeringen. De bestaande toelichting artikel 2.3.21.
‘Terugvordering ten onrechte verstrekte uitkeringen’ vervalt. Bestaande tekst 2.3.21. Terugvordering ten onrechte verstrekte uitkeringen Deze regeling vervangt artikel 11 oud. Artikel 11 oud was een uitleg van wettelijke mogelijkheden. Hier wordt als uitgangspunt bepaald dat het college in principe altijd ten onrechte verstrekte bijstand terugvordert, wat daar ook de reden voor is. Bij een wettelijke bevoegdheid kan dan naar de bestaande beleidsregels gekeken worden. Nieuwe tekst Vervallen Het is dus een verbetering van de weergave van bestaand beleid. Artikel XC Voor de leesbaarheid paragraaf 2.4. Individuele inkomenstoeslag Participatiewet/ IOAW/IOAZ toevoegen voor de toelichting in artikel 2.4.3. Hoogte individuele inkomenstoeslag Bestaande tekst Geen Nieuwe tekst 2.4. Individuele inkomenstoeslag Participatiewet/ IOAW/IOAZ Artikel XCI Artikel 2.5.1. De tegenprestatie is vervallen in de Participatiewet in Balans en daarmee ook artikel 2.5.1. en de hierop gegeven toelichting. Bestaande tekst 2.5.1. Het opdragen van een tegenprestatie Het tweede lid van artikel 87 oud is geschrapt. Het betrof een opdracht van de gemeenteraad aan het college om beleidsregels vast te stellen. Het opstellen van beleidsregels is echter een discretionaire bevoegdheid van het college. De gemeenteraad kan het gebruikmaken daarvan niet bij verordening afdwingen.
Met het vervallen van dit artikellid komt er overigens geen wijziging in de bestaande beleidsregels over dit onderwerp. Nieuwe tekst [Vervallen] Artikel XCII Voor de leesbaarheid paragraaf 2.5. Arbeidsinschakeling, re-integratie en maatschappelijke participatie Participatiewet/IOAW/IOAZ toevoegen, voor de vervallen toelichting in artikel 2.5.1. Bestaande tekst Geen Nieuwe tekst 2.5. Arbeidsinschakeling, re-integratie en maatschappelijke participatie Participatiewet/ IOAW/IOAZ Artikel XCIII Artikel 2.5.3 de titel Voorzieningen gericht op re-integratie en arbeidsinschakeling (PW/IOAW/IOAZ) wordt gewijzigd in Voorzieningen gericht op maatschappelijke participatie, re-integratie en arbeidsinschakeling (PW/IOAW/IOAZ) en het artikel wordt omgenummerd naar 2.5.1. Bestaande tekst 2.5.3. Voorzieningen gericht op re-integratie en arbeidsinschakeling (PW/IOAW/IOAZ) <...> Nieuwe tekst 2.5.1. Voorzieningen gericht op maatschappelijke participatie, re- integratie en arbeidsinschakeling (PW/IOAW/IOAZ) <...> Artikel XCIV Artikel 2.5.4. Algemene bepalingen over voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling wordt omgenummerd naar artikel 2.5.2. Bestaande tekst Artikel 2.5.4. Algemene bepalingen over voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling Nieuwe tekst Artikel 2.5.2. Algemene bepalingen over voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling Artikel XCV Artikel 2.5.5.
Vormen van ondersteuning tot arbeidsinschakeling wordt omgenummerd naar artikel 2.5.3. De term sociale activering wordt gewijzigd in maatschappelijke participatie. Bestaande tekst 2.5.5. Vormen van ondersteuning tot arbeidsinschakeling De PW schrijft niet uitputten voor welke voorzieningen het college moet aanbieden. Het enige criterium is dat de voorziening gericht moet zijn op de arbeidsinschakeling en moet bijdragen aan het (op termijn) mogelijk maken van reguliere arbeid. Afhankelijk van de afstand van een persoon tot de arbeidsmarkt, kan een voorziening gericht zijn op bijvoorbeeld sociale activering en het voorkomen van isolement (bijv. vrijwilligerswerk), het leren van vaardigheden of kennis of het opdoen van werkervaring. Een voorziening is mogelijk bij organisaties met of zonder winstoogmerk. Nieuwe tekst 2.5.3. Vormen van ondersteuning tot arbeidsinschakeling De PW schrijft niet uitputten voor welke voorzieningen het college moet aanbieden. Het enige criterium is dat de voorziening gericht moet zijn op de arbeidsinschakeling en moet bijdragen aan het (op termijn) mogelijk maken van reguliere arbeid. Afhankelijk van de afstand van een persoon tot de arbeidsmarkt, kan een voorziening gericht zijn op bijvoorbeeld maatschappelijke participatie en het voorkomen van isolement (bijv. vrijwilligerswerk), het leren van vaardigheden of kennis of het opdoen van werkervaring.
Een voorziening is mogelijk bij organisaties met of zonder winstoogmerk. Artikel XCVI Artikel 2.5.6. wijzigt de titel en toelichting bij sociale activering. In de participatiewet in Balans wordt er verschil worden gemaakt tussen participatie in de vorm van arbeidsinschakeling, participatie gericht op arbeidsinschakeling en maatschappelijke participatie. Deze laatste vorm vervangt de sociale activering in de huidige wet, maar is breder. Bij alle onderdelen van de participatieplicht is het de bedoeling dat de gemeente – met de wijzigingen in de Participatiewet in balans nog meer dan voorheen - verplichtingen, voorzieningen, ondersteuning, ontheffingen en uiteindelijk ook bij eventuele maatregelen, rekening houdt met de mogelijkheden, het doen vermogen en de situatie van de bijstandsgerechtigde. Het artikel wordt ongenummerd naar 2.5.4. Bestaande tekst 2.5.6. Sociale activering Volgens de Participatiewet moet ook sociale activering uiteindelijk gericht zijn op arbeidsinschakeling. Voor bepaalde doelgroepen is arbeidsinschakeling een te hoog gegrepen doel. Voor deze personen staat dan ook niet re-integratie, maar participatie voorop. Sociale activering: het verrichten van onbeloonde maatschappelijk zinvolle activiteiten gericht op arbeidsinschakeling of, als arbeidsinschakeling nog niet mogelijk is, op zelfstandig maatschappelijke participatie.
Dit staat in artikel 6 lid 1 onderdeel c PW. Bij activiteiten in het kader van sociale activering kan worden gedacht aan het zelfstandig, zonder externe begeleiding, verrichten van vrijwilligerswerk of deelnemen aan activiteiten in de wijk of buurt. Doel: personen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt terug te leiden naar de arbeidsmarkt. Als dit nog niet mogelijk is er al tussendoel bevorderen dat personen zelfstandig kunnen deelnemen aan het maatschappelijk leven. Het is wel noodzakelijk dat de mogelijkheid bestaat dat een persoon op enig moment algemeen geaccepteerde arbeid kan verkrijgen waarbij geen gebruik wordt gemaakt van een voorziening. Bestaat die mogelijkheid niet, dan kan een persoon niet worden verplicht gebruik te maken van een dergelijke voorziening. Als het einddoel (arbeidsinschakeling) namelijk niet kan Nieuwe tekst 2.5.4. Maatschappelijke participatie gericht op arbeidsinschakeling Lid 1 regelt de wijze waarop het college ondersteuning kan bieden bij maatschappelijke participatie gericht op arbeidsinschakeling. Daarbij worden twee routes onderscheiden waarlangs deze ondersteuning tot stand kan komen. Het college kan een aanbod doen aan een persoon die tot de doelgroep behoort, wanneer zij aanleiding ziet om maatschappelijke participatie in te zetten als middel richting arbeidsinschakeling.
Het college kan daarbij ondersteuning bieden om de maatschappelijke participatie op basis van het aanbod vorm te geven. Daarnaast kan een persoon maatschappelijke participatie ook zelf vormgeven. In dat geval kan het college ondersteuning bieden om dat initiatief mogelijk te maken. In lid 2 wordt concreet gemaakt waaruit de ondersteuning gericht op arbeidsinschakeling kan bestaan. Deze ondersteuning hoeft echter niet altijd te zien op activiteiten of voorzieningen die door de gemeente worden aangeboden. Het kan ook gaan om het bieden van een zetje in de rug, het geven van de verzekering dat een persoon iets mag zonder dat dit gevolgen heeft voor de uitkering of het wijzen door de consulent van een persoon op bestaande initiatieven en activiteiten waar diegene worden bereikt, is er geen grond om die persoon te verplichten om gebruik te maken van een voorziening gericht op sociale activering (CRvB 24-4-2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BW4400). Duur: het college moet de duur afstemmen op de mogelijkheden en capaciteiten van een persoon. Dit is maatwerk. Het is daarom niet wenselijk een te strakke termijn te hanteren. aan kan deelnemen. Dit is uitgewerkt in de onderdelen a en b. Lid 2 onderdeel a.
Dit onderdeel ziet op activiteiten of voorzieningen die rechtstreeks zijn gericht op arbeidsinschakeling, zoals scholing, een proefplaatsing of andere instrumenten die de persoon direct voorbereiden op of toeleiden naar regulier werk. Lid 2 onderdeel b. Dit onderdeel ziet op meer ondersteunende en activerende vormen van begeleiding in het voorstadium van arbeidsinschakeling. Deze vormen van ondersteuning zijn uiteindelijk eveneens gericht op arbeidsinschakeling, maar kunnen ook betrekking hebben op het faciliteren van eerste stappen in dat proces. Zij kunnen bijvoorbeeld worden ingezet wanneer een persoon nog niet in staat is om direct gebruik te maken van voorzieningen die rechtstreeks op werk zijn gericht. In lid 3 zijn voorwaarden opgenomen waaraan de ondersteuning bij maatschappelijke participatie gericht op arbeidsinschakeling moet voldoen. De ondersteuning moet bijdragen aan de doelen van maatschappelijke participatie en kan alleen worden geboden wanneer deze noodzakelijk is om de maatschappelijke participatie mogelijk te maken. Daarnaast moeten te kosten van de ondersteuning in een redelijke verhouding staan tot het te verwachten resultaat. Voorts mag de ondersteuning niet in de weg staan aan reële arbeidsinschakeling en mogen hierdoor de concurrentieverhoudingen niet worden beïnvloed. Zo wordt oneerlijke concurrentie op de arbeidsmarkt voorkomen.
Om die reden is ook verdringing niet toegestaan. Indien de ondersteuningsbehoefte primair voortvloeit uit een beperking, chronische psychische of psychosociale problematiek in de zin van de Wmo 2015, is de Wmo 2015 de aangewezen voorliggende voorziening. Eerst wanneer Bij toekenning van de voorziening wordt de omschrijving gebruikt van het type voorziening zoals gehanteerd door het CBS in de meest actuele versie van de Richtlijnen Statistiek Re-integratie door gemeenten (SRG). de ondersteuning primair verband houdt met arbeidsmarkttoeleiding of het voorkomen van sociaal isolement in het kader van re- integratie, is artikel 5 van toepassing. In lid 4 wordt de ondersteuning nader vormgegeven. Het college moet de aard, inhoud en duur van de ondersteuning afstemmen op de behoeftes, mogelijkheden en capaciteiten van de persoon. Gezien deze mogelijk per persoon verschillen, zal ook de invulling van de ondersteuning verschillen. Daarnaast bepaalt het college de aan de ondersteuning verbonden voorwaarden en verplichtingen en maakt deze kenbaar aan de persoon. Hiermee wordt invulling gegeven aan het aspect van Vereniging van Nederlandse Gemeenten 21/45 wederkerigheid, waarbij tegenover de geboden ondersteuning ook inzet en medewerking van de persoon wordt verwacht.
Bij toekenning van de voorziening wordt de omschrijving gebruikt van het type voorziening zoals gehanteerd door het CBS in de meest actuele versie van de Richtlijnen Statistiek Re-integratie door gemeenten (SRG). Artikel XCVII Artikel 2.5.5. het oude nummer is omgenummerd naar 2.5.3. Artikel 2.5.5. is nu vrij en wordt gebruikt voor Maatschappelijke participatie niet gericht op arbeidsparticipatie Bestaande tekst Geen. Is omgenummerd naar 2.5.3. Nieuwe tekst 2.5.5. Maatschappelijke participatie niet gericht op arbeidsinschakeling Dit artikel ziet op personen voor wie arbeidsinschakeling (nog) niet mogelijk is. Voor een deel van de doelgroep is terugkeer naar de arbeidsmarkt op korte of middellange termijn geen realistisch perspectief, bijvoorbeeld als gevolg van fysieke of psychische beperkingen, multiproblematiek of andere persoonlijke omstandigheden. Voor deze personen staat niet re-integratie, maar participatie voorop. Het doel van deze bepaling is het voorkomen en doorbreken van sociaal isolement en het bevorderen dat personen zelfstandig kunnen deelnemen aan het maatschappelijk leven. In lid 2 wordt concreet gemaakt waaruit de ondersteuning bij maatschappelijke participatie die niet gericht is op arbeidsinschakeling kan bestaan. Deze ondersteuning hoeft niet altijd te zien op activiteiten of voorzieningen die door de gemeente worden aangeboden.
Het kan ook gaan om het bieden van een zetje in de rug, het geven van de verzekering dat een persoon iets mag zonder dat dit gevolgen heeft voor de uitkering, of het wijzen door de consulent op bestaande initiatieven en activiteiten waar diegene aan kan deelnemen. Lid 2 onderdeel a. Dit onderdeel ziet op activiteiten of voorzieningen voor personen voor wie arbeidsinschakeling nog niet haalbaar is. Voor deze groep staat participatie centraal in plaats van re-integratie. Daarbij kan onder andere worden gedacht aan mantelzorg, vrijwilligerswerk of deelname aan sociale netwerken. Lid 2 onderdeel b. Dit onderdeel zet op meer ondersteunende en activerende vormen van begeleiding gericht op deelname aan het maatschappelijk leven om sociaal isolement te voorkomen en te doorbreken. Dit gaat bijvoorbeeld om een zetje in de rug, de geruststelling dat deelname geen gevolgen heeft voor de uitkering of een verwijzing naar initiatieven en activiteiten waaraan een persoon kan deelnemen. Artikel XCVIII 2.5.8. Werkervaringsplaats en proefplaatsing wijzigt er wordt een extra toelichting gegeven op het zesde lid. Bestaande tekst 2.5.8. Werkervaringsplaats en proefplaatsing Nieuwe tekst 2.5.8. Werkervaringsplaats en proefplaatsing Zesde lid Werkgevers hebben over het algemeen een verzekering voor het personeel.
Hierbij moet gecontroleerd worden of deze op de werkervaringsplaats of proefplaatsing van toepassing is. Als dit niet zo is (bij bijvoorbeeld éénmanszaken) moet gekeken worden of de overheidsaansprakelijkheidsverzekering van de gemeente dit dekt. Artikel XCIX 2.5.9. Participatieplaats wijzigt er wordt een extra toelichting gegeven op het vijfde lid. Bestaande tekst 2.5.9. Participatieplaats Nieuwe tekst 2.5.9. Participatieplaats Vijfde lid Werkgevers hebben over het algemeen een verzekering voor het personeel. Hierbij moet gecontroleerd worden of deze op de werkervaringsplaats of proefplaatsing van toepassing is. Als dit niet zo is (bij bijvoorbeeld éénmanszaken) moet gekeken worden of de overheidsaansprakelijkheidsverzekering van de gemeente dit dekt. Artikel C Toelichting bij artikel 2.5.12. Ondersteuning bij leer- werktraject wijzigen Bestaande tekst 2.5.12. Ondersteuning bij leer-werktraject De voorziening ondersteuning bij leer- werktrajecten is inzetbaar voor jongeren van Nieuwe tekst 2.5.12. Ondersteuning bij leer- werktraject Met de inwerkingtreding van de Wet van school naar duurzaam werk is de voorziening voor een leer- werktraject geregeld in artikel 7a, derde lid, van de zestien of zeventien jaar oud die dreigen uit te vallen uit school, maar middels een leer/werktraject alsnog een startkwalificatie kunnen behalen.
Om te voorkomen dat jongeren onnodig uitvallen, wordt de mogelijkheid geboden extra ondersteuning te bieden. Deze voorziening kan ook worden ingezet ter voorkoming van schooluitval bij jongeren van achttien tot 27 jaar die door een leer-werktraject alsnog een startkwalificatie kunnen behalen. Bijstandsgerechtigden jonger dan 27 jaar die uit 's Rijks kas bekostigd onderwijs kunnen volgen, zijn uitgesloten van ondersteuning op grond van artikel 7, derde lid, onder a, PW. Voor de conclusie dat een jongere uit 's Rijks kas bekostigd onderwijs kan volgen is vereist dat de jongere uit 's Rijks kas bekostigd onderwijs volgt of daarvoor in aanmerking komt [9]. In het kader van artikel 7, derde lid, onder a, van de Participatiewet betekent dit dat het college vanaf het moment dat de jongere uit 's Rijks kas bekostigd onderwijs volgt of kan volgen geen ondersteuning bij de arbeidsinschakeling kan bieden. In artikel 10f PW is bepaald dat het college onder omstandigheden ondersteuning kan bieden aan personen jonger dan achttien jaar en aan personen van achttien tot 27 jaar die nog geen startkwalificatie hebben behaald en voor wie een leer-werktraject nodig is.
Er wordt vanuit gegaan dat het mogelijk is een leer-werktraject aan te bieden aan personen die voldoen aan het bepaalde in de artikelen 10 en 10f van de Participatiewet, in afwijking van artikel 7, derde lid, onder a, van de Participatiewet. Participatiewet. Deze voorziening is voornamelijk bedoeld voor personen zonder startkwalificatie. De ondersteuning die bij dit leer- werktraject mogelijk is, viel voorheen onder artikel 10f van de Participatiewet, maar dat artikel is vervallen met de inwerkingtreding van de Wet van school naar duurzaam werk. Daarmee blijft de voorziening bestaan, maar heeft een andere plek gekregen bij de wetswijziging. Artikel CI 2.5.27. Specifiek aanvraagproces loonkostensubsidie toelichting toevoegen. Bestaande tekst Nieuwe tekst 2.5.27. Specifiek aanvraagproces loonkostensubsidie Geen 2.5.27. Specifiek aanvraagproces loonkostensubsidie 2. praktijkroute Alleen voor mensen waarvoor de gemeente verantwoordelijk is binnen de Participatiewet. De praktijkroute kan worden ingezet tijdens de eerste 6 maanden van het dienstverband als er een vermoeden is van een verminderde loonwaarde. De gemeente stelt via een loonwaardemeting op de werkplek de loonwaarde vast van de werknemer.
Blijkt uit die loonwaardemeting dat de werknemer niet zelfstandig 100% van het wettelijk minimumloon (WML) kan verdienen? Dan kan diegene opgenomen worden in het doelgroepregister voor de banenafspraak. De gemeente stuurt de uitkomst van de loonwaardemeting via het Digitaal Klantdossier door aan UWV. Een aparte beoordeling door UWV voor de banenafspraak is dan niet nodig.