Transcript raadsvergadering d d 5 november 2024

Want Corine, aan deze speech mocht jij niet meeschrijven. En dat heb je dus dan ook niet kunnen doen. Dat is best een zeldzaamheid binnen het team van CDA Maassluis dat Corine zich ergens niet mee mag bemoeien en het dan ook echt nog eens niet doet ook. Bemoeien klinkt in dit geval heel negatief, maar dat is het absoluut niet, want Corine, jouw doel is altijd om iets beter te maken. Je kan als geen ander een probleem vanuit een andere, meestal positieve invalshoek bekijken. Daarbij ben je een tikkeltje perfectionistisch, probeer je vooraf zoveel mogelijk scenario's door te lopen en bedenk je antwoorden op vragen die nooit gesteld zullen worden. Maar daardoor ben je op en top voorbereid en houd je ook ons scherp. Je beschikt ook over een basisset aan zinnen, zoals ‘We willen het verschil maken voor de mensen in de stad’, ‘We moeten van betekenis zijn’, ‘Het mag af en toe ook best een beetje leuk zijn’ en ‘Maassluis is een stad waar iedereen erbij hoort en mag zijn hoe die is’. In jouw geval geen oneliners om makkelijk snel te scoren, maar woorden die er op het moment dat je ze gebruikt, ook echt toe doen en waar mensen wat aan hebben. Mooie verbindende woorden en een verbinder ben je. Sjoerd heeft er net op teruggekeken, maar er zitten en zaten pittige dossiers tussen.

Maar ongeacht welke mening een ander had, bleef je altijd respectvol naar en meedenken met alle raadsleden en probeerde je in gezamenlijkheid tot een oplossing te komen. Ook binnen de coalitie zorgde je ervoor dat de afspraken en deadlines helder waren, en was het je doel dat iedereen tevreden naar huis kon gaan. Ik heb geprobeerd wat te achterhalen over je politieke beginjaren, maar helaas verzandde ik in een heleboel zoekresultaten in NotuBox. Maar wat daarbij wel in terugkwam, was je bruiloft, de geboorte van je kinderen. Het is allemaal terug te vinden in NotuBox. Ik kan dat best aanraden, er zit ook nog een leuk stukje tussen dat de burgemeester tijdens een raadsvergadering gebeld was dat er brand was op de veerpont, dat was volgens mij toen bekend gemaakt

werd dat Philaine geboren werd, maar dat is … Kijk dat allemaal een keer terug, die oude filmpjes, zou ik willen zeggen. Je thuisfront is ontzettend belangrijk. Zonder hen was dit allemaal niet mogelijk. Sjoerd zei het net ook al. En we beseffen ons, dat die MSSL, zoals we ons nu maar even noemen, ontzettend veel tijd heeft opgeslokt. We zijn jou en je familie erg dankbaar dat dat kon. Af en toe klonk de klankbordfunctie van huize Bronsveld ook door in onze fractiekamer, als het bijvoorbeeld ging om de aanleg van fietspaden. En dan kan ik u verklappen, de opmerkingen van Raoul verbleken daarbij. De liveuitzendingen van de vergaderingen waren een uitkomst. Zo konden je optredens in huize Snoep uitgebreid meebeleefd en na afloop geëvalueerd worden. Ik zei het net al, MSSL. Want Corine, je bent ook creatief. Vaak bedacht je duizend-en-een ideeën die we konden doen in een verkiezingscampagne. En hoe dichter je bij een verkiezing kwam, hoe meer ideeën er kwamen, die toch nog snel uitgevoerd moesten worden, omdat je bang was dat we anders een kans lieten liggen. De MSSL merchandise, waaronder de bekende truien, is jouw idee. En samen met de familie ’t Hart kwamen er ook sleutelhangers en werd je moeder in stelling gebracht om het logo op mutsen te naaien. De stap om gevierd te worden, verbaasde ons, want wij hadden gedacht dat je een MSSL relatiegeschenkenbedrijf op zou zitten.

Maar dan wel eentje waarbij je huis niet als magazijn zou functioneren. Corine, je houdt er niet van om in de spotlight te staan. En je zei ook vaak genoeg: ‘Het gaat er niet om wat ik vind of wat goed is voor mij, maar het gaat erom wat goed is voor de stad, wat goed is voor de inwoners.’ En daarnaast vroeg je altijd aandacht voor de mensen die met de uitvoering bezig zijn, zoals medewerkers van de gemeente, vrijwilligers, besturen van stichtingen en verenigingen. Maar ik weet zeker dat jouw jarenlange inzet wel degelijk voor mensen het verschil heeft gemaakt, of dat nu was als bestuurslid, steunraadslid, fractievoorzitter, wethouder of, en dat ben je in al die rollen gebleven, gewoon als Corine met een luisterend oor. Dat laatste is voor heel veel mensen van grote waarde geweest. En daarom wil ik graag afsluiten met een gedicht van René Oskam, overigens volgens mij geen familie van de griffier van de Tweede Kamer. Kleine helden Er zijn miljoenen kleine helden die in de morgen vroeg opstaan. Niet voor applaus, niet voor rijkdom, maar voor een doodnormale baan. Er zijn miljoenen kleine helden die zich geen illusie maken. Niet voor faam en niet voor roem doen zij belangrijke zaken. Er zijn miljoenen kleine helden die hard werken, zonder graaien. Het zijn miljoenen kleine helden die de wereld laten draaien.

Maar Corine, van die miljoenen kleine helden ben en blijf jij voor ons een kleine grote heldin. De stad verliest een kundig en zeer betrokken wethouder. Maar we hopen dat je nog lang deel uit wilt maken van het CDA Maassluis, zodat ook wij als een zonnetje kunnen blijven draaien. Voorzitter: Even tijd kopen na al die mooie woorden is niet onverstandig. Dus de bloemen brachten goede uitkomst. Maar we zouden toch graag jou nog het woord willen geven.

Mevrouw Bronsveld-Snoep: Ik ben wel voorbereid, maar zo sta ik ook bekend. Ik ben hier echt ongelooflijk slecht in. En vind het ook wel lastig, want afscheid nemen en loslaten, dat is ook gewoon moeilijk. Want het zijn echt heel veel jaren geweest hier met hele fijne mensen. Ik ken deze plek ongelooflijk goed, want ik heb op iedere plek gezeten in deze raadzaal. Het begon voor mij helemaal in het begin – mensen hebben daar weinig over terug kunnen vinden, begrijp ik – maar het begon voor mij daar op de publieke tribune als steunraadslid. Ik zat daar tijdens hele lange begrotingsbehandelingen op hele oncomfortabele stoelen. En die hebben we nog steeds. Ik wou zeggen, ik voel met jullie mee en ik vind het ook heel erg, want ik maak het langer voor jullie. Er wordt gezegd dat mensen die in de andere kamer zitten vanwege dat ze dan zo'n fijne verbinding hebben, maar wij weten beter. Daar zijn gewoon andere stoelen. Maar goed, voor mij schoot het best wel snel op, want ik mocht van die stoelen richting de meer binnenkant, naar de gemeenteraad, om daar twaalf jaar als raadslid en later natuurlijk ook als fractievoorzitter op verschillende plekken in de zaal te zitten. Het was na iedere verkiezing weer wennen aan een nieuwe plek, een nieuwe gezichten, aan een nieuwe dynamiek in de zaal. Ik moet zeggen, tegenwoordig is het niet alleen na verkiezingen, maar ook op andere momenten.

En ik ben nog steeds af en toe aan het zoeken waar iedereen weer zit als het ergens een verschuiving plaats heeft gevonden. Jan weet ik wel waar hij zit is. Zes jaar geleden mocht ik de grote stap zetten van die kant naar de zaal naar deze kant en hier een plek innemen. Ik mocht, en Sjoerd zei het, ik mocht wethouder worden. Alles voelde nieuw en tegelijkertijd was het ook natuurlijk heel vertrouwd. Want ik kende de gemeenteraad en ik kende ook de wethouders met wie ik toen ging werken, want daar had ik mee samengewerkt op een hele fijne manier. En ik herinner me die eerste commissievergadering heel erg goed, want ik dat hier, precies hier en Sjoerd zat daar. Ik was supergoed voorbereid, zoals je doet op een mondeling examen als je jonger bent. Ik wist alles. En toen het vragenvuur van de gemeenteraad volgde, toen volgde er voor mij iets totaal onverwachts. Er klopten allemaal berichten binnen op mijn telefoon en daar stonden allemaal antwoorden op de Whatsapp. Ik was super verrast, want al die jaren dacht ik dat medewerkers op de publieke tribune daar zaten, omdat het gewoon superleuk is om gemeenteraadsvergaderingen te volgen. Maar ze waren niet, of in ieder geval niet alleen maar, daar als liefhebber van raadsvergaderingen. Ze waren daar om mij te helpen. En dat onzichtbare werk, dat is waar hier eigenlijk alles bijna om draait. Zo ontzettend veel.

Al die mensen die ervoor zorgen dat alles soepel overloopt. En dat krijgt hier natuurlijk veel minder de aandacht. Want wij hebben het hier, en vanavond hebben we dat ook vaak benoemd, over wat beter moet, anders moet, waar de zorgen liggen. En we stellen vragen. We stellen ongelooflijk veel vragen ook hier in deze zaal. Dat is niks bijzonders. Dat was ook al zo in mijn begintijd als raadslid. Het is nu bijna niet meer voor te stellen ook, maar toen hadden we het over capaciteitsonderzoeken voor sport. Toen besloten we dat er echt een nieuwe sportzaal moest komen voor de Green Eagles. En dan gingen we op zoek naar de locatie en die vonden we ook. We hadden toen en dat is echt lang geleden, pijnlijke bezuinigingen die voor een sluitend meerjarenperspectief moesten gaan zorgen, maar waarvan de gemeenteraad toen stelde dat bij de jaarrekening altijd blijkt dat het geld over de plinten klotste. En het ging toen over wel of geen borrels drinken in de Vloot. Wat ik zeg, het is allemaal heel lang geleden. En sommige dingen zijn weerbarstig. Maar veel van wat onze raad voorstelt, dat lukt natuurlijk gewoon en dat gaat heel goed. En dat is zichtbaar voor ons of mij. Bijvoorbeeld in de natuurspeeltuin, een voorstel hier in de gemeenteraad, maar nu een plek in de stad waar zoveel kinderen echt iedere dag plezier aan beleven.

Lekker praktisch, krijg ik terug op de opening van het grofvuil op zaterdag. Kunnen we ons ook nu niet meer voorstellen dat dat niet zo was. Maar net zo goed voorstellen van andere politieke partijen, zoals de Boulevard langs de Waterweg, noemden we dat toen nog in die motie. Dat zouden we nu nooit meer doen, maar de Boulevard langs Het Scheur. Het is hier besloten en voor inwoners inmiddels gewoon niet meer weg te denken. En dat verschil, ik zeg het maar, Martijn, het verschil maken we wel. En die voorbeelden die ik noem heel tastbaar, concreet en daarom zijn ze eigenlijk ook te makkelijk om te noemen. Omdat ze meteen herkenbaar zijn. Als wethouder heb ik nog veel meer geleerd wat belangrijk is in het onzichtbare, in het niet-zichtbare werk wat je als gemeente doet. En ik noem de

plannen voor de musea en de historische schepen. En het gaat in deze gemeenteraad recht over het pand, over het geld, over de risico's die we lopen. En dat is ook ongelooflijk belangrijk natuurlijk. Ik zie vooral ook de energie en de samenwerking die dat losmaakt, hoe mensen op durven te staan voor iets, hoe mensen samenwerken voor de toekomst van alle partijen en niet alleen voor zichzelf gaan. Die wil, die mensen voelen en die energie, die heb je nodig om ergens te komen, om vooruit te komen. En ik wilde dat wel meegeven, zoals we dat ook deden namelijk samen met Maasdelta, DSW en Argos. En we stopten op een gegeven moment met elk risico eindeloos met elkaar af te wegen. We gingen met elkaar aan de slag, we gingen het gewoon doen. Een helder doel voor ogen en tegelijkertijd ook echt het vertrouwen in elkaar hebben, dat als het niet gaat zoals we dachten, of als het niet goed gaat, dat je dat dan met elkaar en samen opvangt en bijstelt. En daardoor geven de bewoners van de Zonneburcht zelf aan dat zij hun dagelijks leven nu als zoveel beter en zoveel mooier ervaren. Dat is, denk ik, het mooiste wat je als overheid kan bereiken. Dat konden we alleen bereiken door te stoppen met rekenen. Die ervaring wil ik dus met jullie op deze plek delen. Want raadswerk is helemaal niet makkelijk. Iedereen heeft hier een eigen fractie, eigen ideeën, eigen prioriteiten.

Inwoners en verenigingen spreken je, laat ik het zeggen, iets minder vaak aan om wat allemaal goed gaat, iets eerder op wat beter kan. Je zit hier natuurlijk om het goed te doen. Maar geen voorstel vanuit het college of besluit van de gemeenteraad gaat perfect zijn voor iedereen. En geen verandering gaat tot stand komen zonder dat er ook het ongemak van de verandering gevoeld wordt. En dat accepteren en dat moet uitleggen, is niet makkelijk. Maar het is misschien wel meer nodig. Want door te blijven rekenen en alle risico's proberen te ondervangen, met elkaar te blijven werken nog een beter plan, want het zou wel eens eruit kunnen komen, dat is eigenlijk geen keuze maken en vooruitschuiven. En dat brengt ook risico’s met zich mee. Het niet doen of het later doen. En dat is ook belangrijk, naar mijn mening, om mee te wegen in de besluitvorming die jullie gaan doen. Ik heb in ieder geval de kans gekregen om te mogen werken met echt fantastische mensen hier in de gemeenteraad, met de medewerkers van de gemeente, met collega's, met het college, mensen die vooruit durfden te kijken en die durfden te doen. En alleen daardoor, door die houding, hebben we die stappen kunnen zetten met elkaar. Konden we de jeugdzorg veranderen, konden we ‘Samen zijn we Maassluis’ opzetten. Zetten we ons in dat inwoners met de beperking zoveel meer mee kunnen doen.

Dat ik daar een rol in heb mogen spelen, dat vind ik ongelooflijk mooi. En misschien blijven in alles, als ik hier later op terugkijk, nog wel het meeste hele persoonlijke gesprekken met inwoners bij. Die waren kwetsbaar en die waren open en het is heel bijzonder dat mensen zoveel vertrouwen in je stellen en dat je mag proberen voor hun van betekenis te zijn. Maar dat ik dit mocht doen, dat begint natuurlijk bij het CDA Maassluis. De super lieve en super eerlijke mensen, waarvan ik altijd wel heb gevoeld, van begin tot aan de dag van vandaag, dat ze achter me staan. En ik ben natuurlijk dankbaar voor de inwoners die ook op mij gestemd hebben. Dankbaar voor het vertrouwen van andere politieke partijen dat ze in mij gesteld hebben om met mij samen te willen werken en later ook nog de rol van wethouder toevertrouwden. En ik kon het natuurlijk nooit doen zonder de steun van onwijs lieve medewerkers hier, mijn collega's in het college, de samenwerking met de samenleving. En mijn moeder voor het oppassen. En Martijn, jij gaat het overnemen en je gaat ongelooflijk veel nieuwe, fijne, fantastische mensen leren kennen. Je gaat heel veel bereiken en ik weet zeker dat je het fantastisch gaat doen. En Henrike, jij neemt zijn plek weer in, die van Martijn. Ik vind het bijzonder dat er altijd weer mensen opstaan die verantwoordelijkheid willen en durven te nemen, ook in lastige tijden.

Met al het leuke dat erbij komt kijken, want er is heel veel leuk aan. Maar ook alle uitdagingen. Ik wens jullie, maar ik wens iedereen in de raad: blijf genieten van wat jullie bereiken en ook van het maken van nieuwe plannen. Luister naar inwoners, luister ook vooral naar elkaar en waardeer elkaar. Blijf zien wat er goed gaat, want het is echt heel veel. En vergeet niet om dat ook te benoemen. Raadswerk is heel veeleisend, maar neem jezelf niet te serieus. Wees mild naar anderen en doe het vooral met plezier. Dat maakt het werk als raadslid zoveel fijner en bereik je samen zoveel meer. En vanavond is heel veel ‘Samen zijn we Maassluis’ voorbijgekomen. Wij vormen samen het gemeentebestuur. Wij zijn eigenlijk degenen die daarin voorgaan. En hoe wij samen Maassluis zijn en

horen te zijn, ook wanneer we van elkaar verschillen, om dat voorbeeld te stellen hoe wij vinden dat dat hoort. Ik ben dankbaar dat ik daaraan bij mocht dragen. En ik dank jullie voor het vertrouwen, voor de samenwerking en voor de hele mooie jaren. Dank voor alles. Voorzitter: Lieve Corine, dank voor je mooie woorden. Alle mooie woorden die daarvoor gesproken zijn, komen je meer dan toe. Het was slechts een korte periode, maar wel een bijzondere, waar ik dankbaar voor ben dat ik hem heb mogen meemaken. Je bent gelukkig nog niet helemaal weg. We krijgen gelukkig nog wat andere momenten om woorden met elkaar te wisselen. 7.

Sluiting Voorzitter: Maar dit is wel je laatste vergadering in die zaal waar je 22 jaar gezeten hebt. En soms moet je ergens een klap op geven om iets definitief te maken. Dus zou jij deze vergadering willen afhameren?