Inspraaktekst Verdegem 2021014

Donderdag 14 januari 202, 20.00 uur Raadscommissie Werk en Middelen Betreft: initiatiefvoorstel Marleen Schreuder (GL) Inspraaktekst Mijn naam is Remke Verdegem en ik ben een trans vrouw. Sinds eind 2019 ben ik betrokken geweest bij het initiatiefvoorstel van Marleen Schreuder en wel vanuit COC Leiden waar ik als voorlichter aan ben verbonden, maar vooral als bestuurslid van Transgender Netwerk Nederland (verder te noemen TNN), met werk en onderwijs in mijn portefeuille. Ik ben dan ook een warm pleitbezorger van het initiatiefvoorstel van Groen Links. Circa 700.000 mensen in Nederland identificeren zich niet eenduidig met het geboortegeslacht (dat is 3,9% van de Nederlandse bevolking), terwijl circa 100.000 mensen een genderidentiteit hebben die niet overeenkomt met het geslacht dat hen bij de geboorte is toegewezen. Van die laatste groep wil een deel lichamelijke aanpassingen. Bij elkaar opgeteld kom je aan 800.000 mensen, vergelijkbaar met het aantal inwoners van Amsterdam. En wil ik graag benadrukken dat deze cijfers aan de voorzichtige kant zijn. De cijfers zouden zo maar een factor 2 of 3 hoger kunnen liggen. Vertaald naar de gemeente Leiden hebben we het dan over circa 6.000 mensen. In het antwoord op het initiatiefvoorstel van Marleen Schreuder zegt het College in principe akkoord te gaan met de ondertekening van de Verklaring van Dordrecht.

Daar ben ik, als bestuurslid van TNN, blij mee. Als het gaat om het ontwikkelen van HRM beleid zegt het College volmondig ja tegen de punten a, b, c en f. Bij punt a. ‘Informatie over waar of bij wie in de organisatie een werknemer hulp kan vragen bij het starten van een transitie’ is het antwoord van het College en ik citeer “…voor het starten van een transitie [is] de werkgever niet de eerst aangewezene voor hulp; dat ligt veel meer op het pad van een arts of andere hulpverlener.” Einde citaat. Daar ben ik het niet mee eens! Dit is gebaseerd op de misvatting dat alle transgender personen een medische transitie wensen. Zoals eerder aangegeven betreft dat slechts een kleine minderheid. Waar we hier getuige van zijn, is het ten onrechte medicaliseren of op zijn minst problematiseren van het transgender-zijn. Voor veel transgender personen volstaat een sociale transitie, waarbij de transgender persoon leeft in de rol die hem/haar/hen het beste past, zowel op de werkvloer als daarbuiten. En op de werkvloer heeft de werkgever wel degelijk de verantwoordelijkheid om proactief te acteren en niet passief af te wachten. Waarom het College zich niet wil committeren aan de punten d, e en g is mij niet duidelijk. Dit zijn punten die mijns inziens horen bij goed werkgeverschap.

Het derde gevraagde besluit betreft om tot aan de introductie van een door de overheid bekostigd transitieverlof een nadere regeling op basis van artikel 6:13 CAO Gemeenten vast te stellen, waardoor bijzonder betaald verlof kan worden verleend aan transgender werknemers voor bezoeken aan een arts of psycholoog in het kader van de diagnostische en hormonale fase in de transitieperiode. Eén van de beweegreden voor werkgevers om een transgender persoon niet aan te nemen of een contract niet te verlengen is het ziekteverzuim bij een genderbevestigende behandeling. Dit draagt bij aan de onevenredig hoge werkloosheidscijfers onder trans personen: 33% van hen leeft van een uitkering, afgezet tegen 8% onder cisgender personen. Ambtenaren van de

gemeente Amsterdam bijvoorbeeld hebben recht op betaald transitieverlof. TNN pleit al langer voor een wettelijk recht op betaald transitieverlof. Het zou de gemeente Leiden sieren om het voorbeeld van Amsterdam te volgen en dit verlof niet te beschouwen als een gunst door te spreken over, en ik citeer “maatwerkafspraken tussen leidinggevende, HRM en medewerker”, maar als een recht. Verder ben ik heel blij dat het College bereid is om gedurende 2 jaar 10.000 euro per jaar te reserveren voor re-integratieprogramma’s van transgender personen. En last but not least ben ik verheugd over het hijsen van de Progress Pride Vlag op een vijftal momenten in het jaar, waaronder 31 maart a.s., Transgender Visibility Day. Natuurlijk ga ik mijn best doen om daarbij aanwezig te zijn. Dank u wel voor uw aandacht.