Brief burger 5

Van: Verzonden: dinsdag 10 mei 2022 11:58 Aan: Onderwerp: stories about streetharrassment in Leeuwarden U ontvangt niet vaak e-mail van

Meer informatie over waarom dit belangrijk is

LET OP: Dit bericht is afkomstig van buiten de organisatie. Klik niet op links of bijlagen tenzij u de afzender en de inhoud van het bericht vertrouwt. Hoewel ik het geschreeuw en nafluiten al eens eerder had meegemaakt, was de eerste keer dat ik me onveilig voelde op straat toen ik ongeveer 15 was. Ik fietste alleen naar huis en ben achtervolgd vanaf het eind van de Schrans in Leeuwarden tot en met mijn ouderlijk huis in een dorpje 10 kilometer verderop. Hoe sneller of langzamer ik ging fietsen, het maakte niet uit; de hijger achter mij bleef bumperkleven tegen het spatbord van mijn trouwe tweewieler. Toen ik eindelijk mijn doodlopende straat in fietste met de persoon in kwestie nog op mijn hielen, wist ik niet hoe snel ik het steegje naast mijn ouderlijk huis in moest hollen. Van mijn moeder moest ik vanaf dat moment een mini fles deodorant in mijn jaszak stoppen, voor het geval ik eens zou worden aangevallen. Dan kon ik het busje als pepperspray gebruiken. Als puber vloog de gedachte snel weg, na een dag of drie was ik de opgedragen om mee te nemen pepperspray alweer vergeten. Toen ik de horeca in ging op het Ruiterskwartier, waren seksueel getinte opmerkingen van gasten en vanaf straat op het terras niet per se een uitzondering op de regel van een normale werkdag in een cafe.

Maar dat was toch gewoon zo in de horeca? Na een ongewenste betasting in een club in Leeuwarden in dezelfde periode, stonden mijn voelsprieten wat betreft seksuele intimidatie meer op scherp. Dat het straatintimidatie een serieus probleem in Leeuwarden wist ik wel in mijn achterhoofd, maar de realisatie kwam pas vorig jaar toen ik 20 was en begon met studeren. Vrienden en vriendinnen uit grote steden als Amsterdam waren geschokt door de hoeveelheid straatintimidatie. Ik vond juist dat het al wat was afgenomen ten opzichte van mijn puberjaren. Vrienden van vroeger schonken er niet veel aandacht aan. Nieuwe studiegenoten echter wel. Sindsdien staan we samen op scherp; in een groepsapp chatten we als iemand een maatje wil om samen mee naar huis te lopen, ik druk mezelf en vrienden op het hart om te appen als ze alleen naar huis gaan, en stap van mijn fiets om verdachte situaties te bekijken als ik zie dat mijn vrienden met een onbekende staan te praten of erdoor worden aangesproken. Aan tafel tegen huisgenoten zeggen wat vreemde mensen op straat tegen je schreeuwden is niet meer nieuw. Je went eraan..