[T26.00217] bijdrage inwoner aan beeldvorming

Geachte aanwezigen, Intro Op de vraag of ik iets wilde zeggen over burgerparticipatie reageerde ik aanvankelijk positief. Later vroeg ik mij af of ik toch niet te enthousiast “ja” had gezegd, want burgerparticipatie is, zo vind ik, niet iets dat écht leeft bij onze bestuurders. Maar misschien juist daarom is mijn betoog, naar ik hoop, toch zinvol. Wat zou burgerparticipatie moeten zijn? Burgerparticipatie is in de kern een manier om de kloof tussen inwoners en bestuur te verkleinen. Het vraagt om een open houding, oprechte betrokkenheid en transparantie van de gemeente, waarin niet alleen geluisterd wordt, maar waar ook daadwerkelijk iets met de inbreng van burgers gebeurt. Het vereist lef om bestaande processen los te laten en samen te zoeken naar oplossingen die breed gedragen worden. Juist door samen te werken en de input van burgers serieus te nemen kunnen besluiten beter aansluiten bij wat er leeft in de samenleving. Daardoor ontstaat niet alleen draagvlak maar ook wederzijds vertrouwen. Hoe denkt onze gemeente daarover? Volgens het Coalitieakkoord 22-26 wil het bestuur van Lansingerland een zichtbare en nabije overheid zijn die rekening houdt met de zorgen en inzichten van haar inwoners en daarbij de bezorgdheid van de inwoners erkent, die contact maakt om samen te werken en daarbij besluitvaardig te zijn.

Maar is dit de enige reden waarom de gemeente burgerparticipatie zo belangrijk vindt? Om oprecht rekening te houden met haar inwoners, of is het een manier om zich politiek te kunnen voorbereiden op de reacties die op een bepaald voorgenomen besluit gaan komen, waarmee de betrokken burgers de wind uit de zeilen kan worden genomen? In stukken van de gemeente Lansingerland is héél veel terug te vinden over hoe belangrijk men participatie vindt en hoe hiermee om te gaan. Veel mooie woorden, die ongetwijfeld met de beste bedoelingen zijn opgeschreven, maar waardoor je door de hoeveelheid door de bomen het bos niet meer ziet. Is er misschien daarom zo weinig mee gedaan? Bij simpeler zaken, zoals bijv. het zangfietspad, gaat het goed. Want wat de uitkomst hier ook is, je mag toch wel zingen op dat fietspad. Hoe brengt de gemeente het in de praktijk? Mijn ervaring is o.m. gebaseerd op de bouwplannen voor het Driehoekje, LOO2, de laadpalen aan de Spinel en de windmolens. Burgers krijgen vaak te horen dat ze verkeerde verwachtingen hebben van het participatieproces, maar zij begrijpen best dat participatie niet betekent, dat je altijd je zin krijgt. Burgerparticipatie betekent niet het voor de bühne beleggen van zgn.

inspraakavonden, zodat door de gemeente op de to-do lijst participatie kan worden afgevinkt om vervolgens door te gaan met een besluit dat achter de schermen allang is genomen. Het betekent ook niet, dat als een (kleine) meerderheid van de raad het met de inwoners eens blijkt te zijn en het bij een stemming voor de initiatiefnemer(s) van het

besluit de verkeerde kant op dreigt te gaan, de politieke trukendoos open wordt getrokken zodat het besluit uiteindelijk toch met een zeer kleine meerderheid van 1 stem kan worden aangenomen. Een voorbeeld. De raad heeft beleid geformuleerd, waarin het realiseren van laadpalen wordt bevorderd. In de uitvoering hiervan moeten de exacte locaties van deze palen worden vastgesteld. Wil je hiertegen bezwaar maken word je afgescheept met de woorden: het is beleid en een gesprek met de wethouder wordt afgewezen. Maar het is helemaal geen beleid dat die palen op locatie X moeten komen. Dit zou evengoed locatie Y kunnen zijn. Het algemeen belang wordt door beide locaties evenzeer gediend. Zo’n locatiebesluit zou zich juist zeer goed lenen voor burgerparticipatie. De betreffende burgers kennen immers als geen ander de lokale situatie en kunnen veel beter aangeven waarom locatie Y beter is dan X. Hier wordt op voorhand al besloten dat niet naar de burgers wordt geluisterd. Ook het College besluit zaken buiten de raad om, zoals bijv. het bestuursakkoord met de provincie, met verregaande consequenties. En als de raad buiten spel wordt gezet, wordt ook burgerparticipatie buiten spel gezet. Hoe zal het in de toekomst gaan met de nieuwe verordening? Als de bestuurders van Lansingerland burgerparticipatie echt serieus willen nemen, betekent dat een cultuurverandering.

Je moet bereid zijn mensen mee te laten praten, mee te laten denken en vooral ook écht te luisteren. Kortom ook inspraak te geven. Je moet kunnen zeggen dat je misschien ongelijk had, dat bepaalde, door inwoners ingebrachte ideeën misschien wel beter zijn. Je moet het afwegen van belangen zichtbaar maken en daarover verantwoording afleggen. Als je de uitkomsten van participatie niet serieus wilt nemen, zeg dan gewoon tijdig wat de plannen zijn en doe niet net of je aan burgerparticipatie doet en inspraak mogelijk is. Dat scheelt een heleboel tijd, energie en irritaties (zowel voor de gemeente als de inwoners) en het scheelt de gemeente veel geld. Dan weet iedereen waar hij/zij aan toe is en kan daar zijn eigen plan op trekken. Maar ben je bereid er echt voor te gaan, dan is het Samen Besturen uit de visie geen loze kreet, maar kan aan de burgerparticipatie daadwerkelijk vorm worden gegeven, hetgeen Lansingerland alleen maar ten goede kan komen. Dit hoop ik echt, maar vooralsnog ben ik niet echt optimistisch. Dank u wel voor uw aandacht.