Spreektekst inspreker nummer 1 betr. verlenging Oostersingel

Betreft: verlenging Oostersingel

Geachte leden van de commissie Samenleving,

Ik spreek hier vanavond in, omdat ik (en met mij vele anderen) in mijn bestaan bedreigd word. Zo, dat zijn grote woorden, hoor ik u denken. En dat zijn het natuurlijk ook. Als ik mijn situatie vergelijk met die van iemand die zich op dit moment in een oorlog bevindt, dan is alles relatief. Toch kom ik met een smeekbede bij u. Ik woon op Spinel 13 met uitzicht op de Noordpolder. De Noordpolder die aangewezen is als tweede locatie voor de opvang van Oekraïners. Tegen opvang van mensen in nood heb ik niets. Wel tegen de plek waarop het college deze denkt te moeten plaatsen en de gelegenheidsargumenten die daartoe gebruikt worden. Er valt veel tegen de keuze voor de Noordpolder in te brengen. Hoe is überhaupt de keuze op de Noorpolder gevallen? Waarom voldeden eerder aangewezen plekken niet? Criteria die nu gehanteerd worden, golden blijkbaar niet voor de Sporthoeklaan in Bergschenhoek. Daarvan kan je toch niet zeggen dat deze locatie dichtbij de kern van Bergschenhoek ligt of dichtbij voorzieningen als winkels en openbaar vervoer? Criteria die nu wel gebruikt worden voor de LOO2. De ondoorzichtigheid van besluitvorming rond de keuze uit de verschillende locaties in de Noordpolder, de zogenaamde locaties 1 tot en met 6 voor het plaatsen van de opvang, helpt ook niet mee.

Zo vielen de locaties 2, 5 en 6 af na gesprekken met de projectontwikkelaar, omdat er in de toekomst ruimte moest zijn om kassenbouw verder te ontwikkelen. Ik woon nu bijna 30 jaar op de Spinel. Ooit was het verhaal dat de kassen dichter naar de wijk toe zouden komen en dat er dan een groene buffer tussen de kassen en de wijk zou blijven bestaan. In al die jaren heb ik slechts een enkele kas extra gebouwd zien worden. Waar is die uitbreiding op gebaseerd? Daarnaast betreur ik de ‘Verdeel en heers- tactiek’ van het college. De bewoners van de voorgestelde locaties 1, 3 en 4 in de Noordpolder voelen zich nu genoodzaakt elkaar te bestrijden, terwijl juist het motto eensgezind ‘Houd de Noordpolder groen!’ zou moeten zijn. Het bebouwen van de Driehoek Noordpolder wordt door het college en de raad behandeld alsof het los staat van de bebouwing van de Rand Noordpolder. Niets is minder waar. De ontsluiting van de DNP en de ontsluiting van het gebied met de flexwoningen trekken een enorme wissel op de verkeersveiligheid en de belasting van de hele Edelsteenbuurt. Mij valt daarnaast de ongelijke beoordeling van de verschillende criteria op. Ik doel hierbij op de SWOT-tabel gemaakt voor de ontsluiting van de DNP en die voor locatie 3 in de Noordpolder.

Daar waar in de SWOT-tabel van de DNP vooral de ontsluiting via de Oostersingel rood en oranje kleurde (gevaar!), kreeg diezelfde ontsluiting voor de locatie 3 in de Noordpolder voornamelijk groene en gele kleurtjes (niets aan de hand!). De ontsluiting van de DNP via de Oostersingel heette te duur te zijn, te gevaarlijk. Daarnaast zou er sprake zijn van verlies van groenstructuur, geen duurzaam ruimtegebruik, overlast voor de omwonenden, verdwijnen van een groene speelplek, toename geluidshinder, doorkruisen van het tracé van hogedrukleidingen vol water en kerosine. Zaken die ik alle onderschrijf. Kortom, niet doen! Bij de ontsluiting van locatie 3 in de Noordpolder via de Oostersingel waren al deze bezwaren echter als sneeuw voor de zon verdwenen. Het enige nadeel dat restte, was het feit dat een weg de groene

buffer doorkruiste. Zijn al die overige problemen dan opgelost? Nee, natuurlijk niet! Maar papier is geduldig. Nog zo’n mooi staaltje van toveren op papier zijn de schetsen die gemaakt zijn voor de weg die aangelegd gaat worden achter onze huizen. Tussen de huizen van Spinel 1-13 en de huizen van de Planetenweg 55-63 zien we een weg voor auto’s en fietsers van 5 meter breed, een voetpad van 2 meter breed en een haag van 2,6 meter getekend. Zoals ik al zei, woon ik op Spinel 13, het laatste huis op het rijtje. Het grasveld waarop de weg moet komen, loopt taps toe. De ruimte tussen onze schuur en de bosschage (die gelukkig wel behouden blijft) is ongeveer 9 meter. Een eenvoudig rekensommetje leert ons dat de haag dan uiteindelijk in onze tuin komt. Dat kan niet anders. Maar natuurlijk wel! Op papier is er immers ruimte genoeg. Dan heb ik het nog niet eens over de bomen die gekapt moeten worden, de toename van verkeersbewegingen, de geluidshinder, het bederven van mijn uitzicht, de verkeersonveiligheid. Waar ik nu vanuit mijn tuin de kinderen zie spelen op het grasveld en in de bosjes, en de koeien zie grazen op het weiland, zie ik straks de koplampen van auto’s, hoor ik de herrie die zij maken en zit ik in hun stank. Arme kinderen, arme bomen, arme omwonenden. Ik word ernstig aangetast in mijn woongenot en leefomgeving. En ik niet alleen.

Met het doortrekken van de Oostersingel verdwijnt een mooi stukje groen, een mooie en veilige speelplek, een mooi stukje Berkel waarvan velen in de omgeving genieten. Niet voor niets hebben wij, als bewoners van de Edelsteenbuurt, een spandoek opgehangen met de tekst Hier geen autodoorgang! Niet tussen de twee bomen op het grasveld, zoals gepland. Dat mocht niet van de gemeente. Dat zou de bomen wel eens kunnen beschadigen. Als het college zijn zin krijgt, bestaan die bomen straks helemaal niet meer. Mijn oproep aan u is: zeg ‘nee’ tegen dit voor de buurt zo onzalige plan!!

Yvonne de Vaal