Vragen en antwoorden Cultuurhuis behorend bij inspreker mevrouw Metaal

Vraag en antwoord voor de 19e na inspreken.

VRAAG: U bekritiseert de gemeente dat er op faillissement is aangestuurd. Ik zie in uw powerpointpresentatie van augustus j.l. dat u faillissement toen zelf als mogelijkheid heeft aangegeven. Hoe rijmt u dit? ANTWOORD: Het verzoek om steun en de Powerpoint presentatie kunnen de wethouder niet verwonderd hebben. Na het vervroegen van de kwartaalsubsidie-betalingen, wist hij dat we het jaar niet rond zouden komen. Ja, ik heb faillissement in die presentatie als eerste genoemd; immers, zonder steun zou het daar op uitdraaien, maar het was het slechtste scenario. De wethouder verzekerde mij dat faillissement geen optie was. Dus tot die bewuste avond op 24 september leefde ik in de veronderstelling dat ik samen met de wethouder/het College het probleem zou gaan oplossen.

VRAAG: Vindt u dat u zelf fouten heeft gemaakt? ANTWOORD: Ongetwijfeld. Ik heb dit bestuurslidmaatschap naast mijn fulltime baan gedaan. Mijn enige bestuurstaak tot zo’n jaar of twee geleden was PR en communicatie, dat is ook beroepsmatig mijn vak. Terugkijkend was mijn grootste fout dat we beter eind 2022 hadden kunnen stoppen, toen ik met een bestuurslid die de regie deed in het theater, als bestuur overbleef nadat de voorzitter en de financiële man waren opgestapt. Het had ons enorm veel stress gescheeld en anderhalf jaar lang elke nacht wakker worden. Wij wilden echter pas weggaan als we een kwalitatief nieuw bestuur zouden hebben. Sindsdien heb ik bijna alle functies vervuld. Afgelopen jaar was er ook een mede-bestuurslid voor o.a. personeelszaken, die beperkt in haar tijd was en in het voorjaar meldde dat ze naar Brabant ging verhuizen. Per saldo was ik voorzitter, secretaris, penningmeester enz. eindverantwoordelijk als werkgever, contacten met onze huurders, het onderhoud van het pand met roerende en onroerende zaken, de exploitatie, het programma, enz. enz. Ik draag niet alle specialismen in mij die vereist zijn voor een bestuur. Kan het dan zonder fouten te maken? Ik denk het niet.

Ik heb vaak ’s avonds/’s nachts en in het weekend documenten gelezen en over juridische- en belastingzaken of cao-aangelegenheden als absolute leek een mening moeten vormen en dit afgestemd met de andere bestuursleden. Ik heb diverse webinars gevolgd voor het aanvragen van fondsen en gesprekken gehad met adviseurs. Pas sinds 2 maanden weet ik dat wij gratis juridische hulp kunnen krijgen, had ik eerder moeten weten! Gaandeweg merkte ik ook dat er afspraken en contracten door voorgangers zijn gemaakt in ons nadeel! Bijvoorbeeld dat wij 50% van alle horeca-apparatuur moesten betalen als ze gerepareerd of nieuw gekocht moesten worden. Of de te kleine keuken voor de horeca, gebaseerd op alleen lunches. Verder ook verschillende voorwaarden in contracten van huurders zoals 10x per jaar of zelfs gratis onbeperkt gebruik mogen maken van de grote theaterzaal. Niet alles wat ik zag of anders wilde, kon ik aanpakken door gebrek aan tijd en het gebrek aan bestuursleden met speciale vakkennis.

VRAAG: Heeft u zelf wel eens overwogen om ermee op te houden? ANTWOORD: Een Stichting zonder bestuurders is geen Stichting. Dat zou het einde van het Cultuurhuis hebben betekend. Ik wilde er zeker wel mee stoppen. Ik ben al 12 jaar verbonden aan het Cultuurhuis en ben zeer loyaal naar het personeel en de vrijwilligers. Maar dan moest ik er eerst wel voor zorgen dat er nieuwe bestuurders zouden zijn die het van me over zouden nemen. Dat lukte me steeds niet, dus vond ik het mijn verantwoordelijkheid te blijven, maar het is me intussen ook duidelijk geworden dat ik bestuurlijk aansprakelijk zou zijn geweest als ik “zomaar” was opgestapt.

VRAAG: Was u niet ook blij met het faillissement, was het voor u niet een “escape” van uw bestuurslidmaatschap? ANTWOORD: Nou, het concept zoals dat is bedacht was eigenlijk een mission impossible. Voor de gemeente ben je een stichting die vooral ook sociaalmaatschappelijke activiteiten wenst, voor de belasting een commercieel bedrijf (BTW-plichtig vanwege het onderverhuren), voor de ODMH een ondernemer met wettelijke eisen, voor je personeel werkgever, voor Stedin een grootverbruiker en je bent ook een evenementenbureau. Op mijn mail: “waarom gaan we niet om de tafel zitten en van mens tot mens kennis inbrengen en brainstormen wat er wel kan?”, kwam één vreemd gesprek/eis en meteen daarna advocaten. Die houding vond ik zeer frustrerend. Ga nou maar met de curator verder, dacht ik, ik had er wel zo verschrikkelijk genoeg van. Maar, in alle eerlijkheid, ik vond het wel doodzonde en totaal overbodig dat ik het faillissement aan moest vragen. Liever was ik doorgegaan om tot een andere werkbare vorm te komen. VRAAG: Een reden om met u geen deal te sluiten was dat het onduidelijk was hoeveel de gemeente voor de roerende - en onroerende zaken zou moeten betalen. Begrijpt u dat de gemeente niet tegen een hoog bedrag alle zaken wilde overnemen, mede omdat de gemeente de meeste zaken al via subsidie had betaald? ANTWOORD: B&W had niets over hoeven nemen.

Als men éénmalig het gevraagde bedrag van max. 40k plus 3.5 maand huur incidenteel had toegekend, vooruitlopend op het overnemen van het interieur, was de Stichting niet failliet gegaan. De stichting was zelfs ook bereid buiten faillissement te liquideren, nog steeds met overname van het interieur, als de gemeente de exploitatie zelf wilde doen. Op 26 september wisten de wethouder/het College dat hun gewenste deal niet doorging. Tot aan het faillissement bleef men hameren op die deal waar ik niet op in kon gaan. Later bleek dat ik bestuurlijk aansprakelijk zou zijn, wegens het voorafgaand aan het faillissement weggeven van waarde die de Stichting toebehoort. Naast de 9 ton gemeentelijke subsidie is er ruim 125k via fondsen en via een donatie van een opgeheven huurdersvereniging ontvangen. Het eerste bestuur heeft vervolgens nog flink moeten bezuinigen om het gebouw operationeel te kunnen maken, waarbij ook nog eens tal van vrijwilligers met heel hard werken, waarde aan het gebouw hebben toegevoegd. Ook nadien is er nog in totaal voor ca. 60k aan waarde toegevoegd. Niet alles is dus gesubsidieerd. Maar het is een feit: wat je als gemeente aan roerende en onroerende zaken subsidieert draag je in eigendom over. Wist de wethouder/B&W dat ook? Met 2 advocaten zeker!

VRAAG: U zegt zelf er niet in geslaagd te zijn bestuurders te vinden. Is het dan zo vreemd dat B&W dan niet in de Stichting wilde investeren? ANTWOORD: Ja snap ik. Maar….. wat ik ook heb doorgegeven: in juli meldden zich twee zeer ervaren bestuurders, net gepensioneerd, de één econoom, de andere ex-directeur van een grote scholengemeenschap. Die wilden met de gemeente gaan praten voordat zij in zouden stappen, juist vanwege de financiële situatie; ze zijn met een kluitje in het riet gestuurd. Hier is keihard bewijs van. Eind september meldden zich nog 2 mensen, een projectmanager, die beroepsmatig bedrijven doorlicht en met een ICT achtergrond en een financieel directeur van een groot regionaal bedrijf, die ons geruime tijd als adviseur wilden bijstaan. Alle vier dorpsgenoten. Beide adviseurs hebben deelgenomen aan één onderhandelingsgesprek (voordat er alleen nog via advocaten werd gesproken). De projectmanager wilde wel voorzitter worden. Met goede wil hadden we dus de kar met zijn vijven kunnen trekken.

VRAAG: U maakt er herhaaldelijk melding van dat de wethouder de gemeenteraad veel eerder had moeten informeren. Dat is toch een zaak tussen de raad en het College? ANTWOORD: Allereerst: ik werk bij een gemeente! De bevolking van Krimpenerwaard kiest geen wethouders, maar 31 raadsleden als onze volksvertegenwoordigers. En die raadsleden benoemen en ontslaan wethouders die het beleid uitvoeren binnen de kaders die de raad stelt. Dat democratische systeem werkt alleen als de wethouders de raad informeren, of laten besluiten over zaken die ertoe doen. Niet achteraf natuurlijk, en zeker niet als het om een afwijking van gangbaar beleid gaat. De wethouder heeft u stelselmatig niet geïnformeerd. Hij heeft u met een overvaltechniek achteraf voor het blok willen zetten met als argument: “We moesten wel, dit wisten we niet, dit konden we ook niet voorkomen”. Dat is pertinent niet waar! IK LAAT ME DAAR NIET VOOR MISBRUIKEN. Al jarenlang vertelde ik heel eerlijk hoe de situatie was.

VRAAG: Hoe weet u zo zeker dat de wethouder overal van op de hoogte was? ANTWOORD: Wij hadden ca. 3-4x per jaar overleg en hij gaf zelf aan dat hij via een ambtenaar alle mails las die we stuurden. De wethouder kwam ook regelmatig met haar langs en er bleef niets onbesproken. Openheid is onderdeel van mijn karakter en bovendien hecht ik aan goede verstandhoudingen en realiseerde ik me altijd dat er zonder gemeente geen cultuurhuis zou zijn. Verder is daar genoeg bewijs van. Sommige partijen hebben er om gevraagd naar aanleiding van mijn bericht aan u op 20 oktober. Die hebben het ontvangen. U kunt het ook krijgen als u wil, of misschien heeft u het via hen ontvangen. Los daarvan, ik heb naar ik meen altijd een heel goed contact gehad met de wethouder en zeker ook met de ambtenaar, die altijd voor ons klaarstond en mij zelfs wel ’s avonds of in het weekend een berichtje appte, als ze dacht dat ik behoefte had aan een reactie.

VRAAG: Hoe vindt u dat het verder moet? ANTWOORD: Het casco van het pand is eigendom van Qua Wonen. Zakelijk gezien heeft die partij geen belang bij welke deal dan ook: Immers, door de zekerheidsstelling van de gemeente ontvangt de woningbouwvereniging tot eind 2031 nog ca. 1.3 miljoen huur. Casco huren is te kwetsbaar voor een stichting en geeft onverwachte hoge kosten.

Onze horecaondernemer wil onder voorwaarden het pand evt. kopen en dan ook de hele boedel, of hij wil het evt. van Qua Wonen huren als die partij de onroerende boedel koopt en zich dan als volwaardig verhuurder opstelt. Hij heeft morgen, op 20 november, een gesprek met de directie. Komt daar geen deal uit, dan zal de gemeente hoofdhuurder moeten worden en de huurcontracten over moeten nemen. De minimale voorwaarde zou zijn dat de gemeente voor de boedel en de contracten zoveel betaalt dat de Stichting tenminste zonder restschuld uit het faillissement komt. U kunt dat als eis aan het College stellen, dan kan het snel worden afgehandeld. Voor de evenementen en alle 69 vrijwilligers die daaronder hangen is nog geen oplossing. Het zou mooi zijn als er een evenementen-stichting (ANBI-status) op heel korte termijn kan worden opgericht die ALLEEN als doel heeft activiteiten te organiseren op sociaal/cultureel/educatief en maatschappelijk vlak en die voor een event een zaal huurt. Dan kan de horecaondernemer verantwoordelijk zijn voor grote commerciële activiteiten en huurt hij de grote zaal van de gemeente. Dan kan hij van de Stichting diensten afnemen, zoals ticketverkoop en de inzet van geluiden lichttechnici en baliemedewerkers en gastvrouwen. Ik heb met 2 mensen die mogelijkheid verkend, er is animo voor zo’n stichting.

In overleg tussen gemeente, nieuwe stichtingsbestuur en de horeca-ondernemer kan dat plan uitgewerkt worden, waarbij de gemeente moet bekijken of er een beheerder dan ook nodig is, of dat taken aan dat nieuwe stichtingsbestuur kunnen worden uitbesteed. Hiervoor zal ook wel een subsidie nodig zijn.

VRAAG: Heeft u wel eens overwogen raadsleden eerder te benaderen? ANTWOORD: Nee. Ik dacht dat ik een goede verstandhouding had met de wethouder en de ambtenaar en dat u allang op de hoogte was. Tot 24 september had ik geen reden om naar wie dan ook te gaan. Daarna kwamen we terecht in onderhandelingen en na 1 “gesprek” via uitsluitend advocaten. Ik ben erop aangesproken dat ik de geëiste vertrouwelijkheid niet nakwam en hoe belangrijk het was voor het proces om dat wel te doen tot en met 22 oktober. Ik heb het tot 20 oktober volgehouden. Toen dacht ik: Ja het kan toch niet zo zijn dat de Stichting al failliet is voordat u mijn standpunt weet. Pas een dag later op 21 oktober bleek dat u al jaren niets wist over onze worstelingen om overeind te blijven!

VRAAG: Kunt u in enkele kernzinnen aangeven wat u de wethouder/het college verwijt? ANTWOORD: 1. Dat ik extreem veel informatie heb aangeleverd maar nooit een normaal gesprek had na onze brief in augustus. Nooit van mens tot mens, met speciale kennis om de tafel gezeten om de juiste oplossing te vinden voor de toekomst. Via Katalys/Arcadis had ik ervaren mensen klaar staan die mee wilden denken. 2. Dat ze onnodig de Stichting failliet hebben laten gaan. Dat heeft geen enkel doel gediend, we zijn via u als raad bezig de scherven te rapen.

3. Dat de wethouder oneerlijk naar ons was, door te zeggen de Stichting niet failliet te laten gaan en dat achter mijn rug om toch wel wilde. Dat heeft me geraakt. 4. Dat u nooit bent geïnformeerd: Ik heb tijdens het gesprek op 24 september expliciet aan de wethouder gevraagd: Weet de raad hiervan? Zijn antwoord was: In grote lijnen. Niet dus. Ik weet zeker dat u de wethouder/B&W had gezegd de Stichting niet failliet te laten gaan of om een onderzoek had gevraagd. 5. Dat ze met twee ingehuurde advocaten er kennis van droegen dat ik bestuurlijk verantwoordelijk zou zijn voor frauduleus handelen/wanbestuur als ik zou hebben gedaan wat van mij werd verlangd. En dat alleen maar om minder voor het interieur te betalen! Geldelijk gewin en mensen tellen dan gewoon niet! Dat heeft mij heel erg geraakt! 6. Dat ik hierdoor niet gelijkwaardig, maar meer als “de vijand behandeld ben”. Zo ga je niet met inwoners om en al helemaal niet met iemand die altijd oprecht probeert iets voor anderen te betekenen. Met die houding benadeel je ook ons personeel, huurders en al die vrijwilligers die hier zijn of thuis meekijken! Er zit zoveel positieve power in al die mensen die iets over hebben voor anderen, voor het dorp en daarbuiten. Waarom ga je als College dan toch zo met mensen om? Leg me dat nou eens uit? Ik begrijp daar helemaal niks van.