Inspraaknotitie mw. R. Voorsluijs

Geachte voorzitter, raadsleden, Mijn naam is Robin Voorsluijs en ik spreek vandaag in als woningzoekende, maar vooral als geboren en getogen Schoonhovense. Een aantal jaar geleden verhuisden mijn partner en ik naar Nieuwegein. Inmiddels hebben we twee jonge kinderen en juist nu we ons gezin willen vestigen, is de wens om terug te keren groter dan ooit. Echter er zijn geen betaalbare beschikbare woningen. Maar de woningmarkt zit muurvast. Voor jonge gezinnen zoals het mijne voelt het alsof de drempels steeds hoger worden, terwijl de behoefte aan een thuis dichtbij familie, vrienden en voorzieningen groeit. Toen ik las dat u moet beslissen over een haalbaarheidsonderzoek voor woningbouw in Hofland Noord — en dat cultuurhistorische argumenten dit mogelijk blokkeren — voelde ik de noodzaak om mijn stem te laten horen. Niet tegen cultuurhistorie, maar vóór een eerlijke afweging. Behoud van cultuurhistorie is waardevol, maar stedenbouwkundigen geven aan dat er oplossingen bestaan. Bovendien is het ‘doorzicht’ vanuit het Springerpark waarover wordt gesproken feitelijk al beperkt door bomen, sportvelden en de N210. Dan rijst de vraag: wat weegt nu zwaarder? Een abstract principe, of de zeer concrete woningnood waar gezinnen zoals het mijne dagelijks mee te maken hebben? Ik zie mezelf en mijn gezin hier wonen.

Hoe mooi zou het zijn als juist een nieuwe woonwijk de cultuurhistorie opnieuw zichtbaar maakt? Voor de meeste inwoners is dit gebied nu gewoon een slagenlandschap naast scholen, sportvelden, groen en openbaar vervoer — precies de plek waar woningen zinvol zijn. Ik begrijp de zorgen van actiegroepen, maar het valt op dat dit vaak mensen zijn die zelf al goed wonen. Zij hebben een plek. Wij niet. Wij zijn afhankelijk van factoren als netcapaciteit, ecologie én helaas ook het NIMBY-effect: “not in my backyard”. Daarom vraag ik u: durf te kijken naar de behoeften van inwoners die wél nog een plek zoeken. Durf het gesprek eerlijk te voeren. En bovenal: laat het haalbaarheidsonderzoek doorgaan, zodat besluiten gebaseerd worden op feiten, niet op angst. Ik vertrouw erop dat u een zorgvuldige en evenwichtige beslissing neemt tussen cultuurhistorie en de urgente woningnood. Dank u wel.