Spreektekst inspreker speeltuinen Langeland raadsvergadering 14 oktober 2021

Spreektekst inspreker speeltuinen Langeland | raadsvergadering 14 oktober “Dank voor jullie tijd, en dat ik hier mag staan. Ik hou het kort. Ik heb namelijk maar een simpele vraag: Mogen in de wijk Langeland kinderen van 4 tot 12 jaar eigenlijk wel buiten spelen in de nieuwe speeltuintjes? Want er is geen duidelijkheid of garantie dat dat wel zo is. Ik hoor jullie denken: nee joh, dat valt allemaal wel mee, want: 1. Er is voor een nieuwe buurtspeeltuin altijd een inspraakronde, en wensen van omwonenden worden besproken samen met gemeente en wethouder, 2. Vervolgens wordt er aan de bewoners een plan gepresenteerd, 3. En mag de buurt stemmen op hun favoriete keuze, 4. Keuzes en eventuele opmerkingen leiden tot een aangepast definitief voorstel, 5. Uiteindelijk wordt het geheel geproduceerd en geplaatst. Zo hoort het te gaan. Maar dit blijkt bij bijna alle nieuwe speeltuintjes niet het geval. Beloofde speeltuinen vinden vaak geen doorgang tot plaatsing, of worden direct na plaatsing aangepast of verwijderd. En alle nietsvermoedende enthousiaste mensen die blij zijn met het definitieve voorstel hebben geen idee waarom ze tevergeefs zitten te wachten... Er gebeuren eigenlijk een boel dingen die raar zijn. Want: • Klagen over de komst van een speeltuin, terwijl er altijd al eentje bij je huis stond toen je er kwam wonen, dat is best raar.

• Een toestel wat al 8 jaar bij je huis staat, maakt ineens lawaai en schend privacy, Dat is toch raar? • Dat gloednieuwe toestellen waar kinderen en buurtgenoten voor hebben gekozen, zonder informeren weer worden verwijderd, dat is raar. • Dat een vermoeide moeder met een kinderwagen niet kan zitten op een bankje, dat is raar. • Dat een enkele klacht zonder onderzoek en openheid een daadwerkelijke actie krijgt. Dat is raar. • Klagen loont dus achteraf, zelfs als je bewust niet bij de inspraak was. Dat is raar. • Inspraakrapporten worden niet wordt nageleefd, want gemaakte plannen, zelfs na plaatsing, worden onbeperkt aangepast, dat is raar. • Dat een petitie van bijna alle omwonenden die wel enthousiast zijn, helemaal niets uithaalt, dat is raar. • Of een glijbaan plaatsen voor peuters, terwijl je uitdagingen voor kinderen tot 12 jaar beloofd, dat is raar. • Of hangjeugd weren die er al jaren niet meer is, dat is raar. • Mensen van de Aster, die nota bene geen speeltuin wilden voor de deur, nu wel spelen bij de Iris. Bij de Iris wordt ineens geklaagd dat het te druk is. En mede daarom wordt de nieuwe glijbaan weggehaald, Dat is raar. • Dat er op de Waterkers al 2 jaar geen speeltuin meer is, sterker nog, zelfs een simpel grasveld lijkt teveel gevraagd, want alle omwonenden kijken nu al 2 jaar naar een braakliggend terrein overwoekert met onkruid en hondenpoep. Dat is raar.

En elke dag worden we wakker met stress over de speeltuintjes in onze wijk. Er lijkt geen eind in zicht, want niemand rond het proces af... Waarom gaat het zo moeizaam? Waar hebben we het nou over?! Over speeltuintjes voor kinderen die er eigenlijk al stonden. Het is werkelijk absurd. En dit is maar een deel van het verhaal. De tweestrijd in de wijken lijkt inmiddels gemaakt. En na mijn verhaal komt de volgende. Met tegenpunten. Of gaat dreigen met advocaten. Het houdt niet op. Dit is toch geen doen? Ik als ouder heb de energie niet om constant alert te zijn tegen een onvermoeibaar leger trollen. Ik ben teleurgesteld. Krimpen aan den IJssel profileert zichzelf als kindvriendelijk, met gezinswijken. Is dit zo? Is dit hoe je saamhorigheid maakt? Creëert dit wederzijds vertrouwen? Wordt de wijk hier beter van? Is dit wat jullie noemen: the next generation? Persoonlijk gezien ben ik vanuit Rotterdam naar Krimpen aan den IJssel verhuisd om mijn kinderen groot te brengen. Wij zijn gevallen voor de wijk met alle mogelijkheden om veilig te spelen en te ontdekken in de buurt. Na het zien van de ophogingsplannen en nieuwe indeling werden we extra enthousiast. Maar wat er nu gebeurt staat daar haaks op. Mijn kinderen missen elke dag het speeltuintje wat 2 jaar geleden is weggehaald in hun straat. Kortom, voor kinderen blijkt het project Langeland — The Next Generation een sprookje.

Kunnen jullie mijn kinderen beloven én laten zien dat ik het mis heb? Kunnen jullie stoppen met de afbraak van de prachtige bestaande speelvelden, en de lege plekken eindelijk een keer de invulling geven zoals beloofd? Ik hoop het. Dank voor jullie tijd.”