Beantwoording mondelinge vraag CDA inzake raadsvoorstel huisvesting arbeidsmigranten

Mondelinge vraag CDA V&A 3 april door raadsleden Tijdens de Visie & Advies-avond van 3 april jl., tijdens de behandeling van het raadsvoorstel ‘evaluatie huisvesting arbeidsmigranten’ door de fractie van het CDA mondeling een vraag gesteld met de volgende strekking:

Is het een mogelijkheid om de vergunningstermijn bij legalisaties in te korten met het aantal jaar dat de huisvesting van arbeidsmigranten al illegaal in gebruik is? De portefeuillehouder heeft mondeling toegezegd hier schriftelijk op terug te komen. Antwoord: In de afgelopen jaren heeft de Raad van State meermaals uitspraken gedaan die betrekking hebben op de instandhoudingstermijn van een tijdelijke vergunning indien er sprake is van legalisatie. Hier is bijvoorbeeld uitspraak over gedaan op 16 augustus 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:2212). Onderstaande tekst is afkomstig van een uitspraak gedaan op 27 december 2017, waarbij verwezen wordt naar de uitspraak van 16 augustus 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:3566). De termijn van 10 jaar vangt aan bij de eerste verlening van een tijdelijke vergunning voor het strijdige gebruik. De tekst van artikel 4, aanhef en elfde lid, van bijlage II van het Bor, noch de toelichting van het elfde lid, biedt aanknopingspunten voor het oordeel dat, indien het strijdige gebruik reeds illegaal bestaat voorafgaand aan de eerste verlening van een tijdelijke vergunning, de termijn van tien jaar is aangevangen op het moment waarop het strijdige gebruik feitelijk is begonnen. De Raad van State redeneert dus dat bij het hanteren van een vergunningstermijn, de datum waarop het strijdige gebruik is begonnen niet als startpunt kan worden genomen.

Daarbij speelt ook het volgende. Vaak is in het geval van legalisatie niet met zekerheid vast te stellen wanneer een bepaalde situatie is ontstaan. We komen we tot de conclusie dat dit de uitvoerbaarheid van het beleid niet ten goede komt. Het willen maken van een onderscheid tussen nieuwe locaties en legalisatie van bestaande situaties kan daardoor juist willekeur en minder rechtszekerheid tot gevolg hebben.