Inpreektekst de heer Heger

Spreektekst _____________________________________________________________________________________________ _________________ Commissie Samenleving JC Heger. d.d. 6 mei n.a.v. agendapunt 4 , infostuk 9 _____________________________________________________________________________________________ _________________ Geachte voorzitter, leden van de commissie, en aanwezigen op de publieke tribune, Durven wij ons nog uit te spreken? Durven wij nog samen te komen en te zeggen: genoeg, dit willen wij niet? Op 4 en 5 mei herdenken en vieren wij onze vrijheid. Juist daarom besef ik dat je uitspreken niet alleen een recht is, maar ook een plicht — ook wanneer anderen daar moreel anders over denken. In een functionerende democratie schuurt het soms. Dan is er even geen verbinding en is het gesprek ingewikkeld. Dat is niet erg, mits het gesprek wél gevoerd wordt. En daar wringt het. Ik wil ingaan op de rol en het handelen van ons stadsbestuur. Is het besluit tot plaatsing van deze opvang ingewikkeld? In mijn ogen: nee. We hebben te maken met landelijke druk en wetgeving, maar zonder het beloofde flankerende beleid om de instroom daadwerkelijk te beperken. Juist dan mag — en moet — een gemeenschap haar grens aangeven richting Den Haag: tot hier en niet verder. In IJsselstein maakt het bestuur het bovendien extra ingewikkeld door de manier waarop dit besluit tot stand is gekomen.

De besluitvorming had het karakter van een overval. Op 13 maart was de gemeente al bekend met het verzoek van het COA. Diezelfde dag vond het lijsttrekkersdebat plaats in theater Pantalone. Het onderwerp asiel werd daar zorgvuldig vermeden. Er was geen ruimte voor publieksvragen. Recent gaf de burgemeester in interviews aan: “We hadden transparanter kunnen zijn.” Kunnen — maar het is niet gebeurd. Was dat een bewuste keuze? Of een gebrek aan bestuurlijke scherpte? Wat het antwoord ook is: als inwoners mogen wij méér verwachten van ons stadsbestuur. Sterker nog: wij mogen dat eisen. Op de verkiezingsmarkt van zaterdag 17 maart stelde wethouder de heer Tas nog dat er in IJsselstein geen locaties waren voor AZC-opvang. Kort daarna bleek het tegendeel. De rest is geschiedenis. In een demissionair college is rond 15 april de beslissing genomen. Raadsleden zijn vooraf geïnformeerd. En ja — juridisch klopt het allemaal, inclusief het feit dat een ongekozen burgemeester binnen het college meestemt. Maar bij veel inwoners ontstaat hierdoor het beeld van regentesk en autoritair doordrukken. En laten we eerlijk zijn: Klopt dit voor de voetbalvereniging?

Klopt dit voor de omwonenden? Klopt dit voor de inwoners van IJsselstein? Zij wisten van niets. Toen het protest kwam, zei de burgemeester op het podium: “Ik zie jullie en ik hoor jullie.” Maar in een later interview klonk: “De opvang gaat gewoon door.” Dat schuurt. Dat raakt aan vertrouwen. En dat raakt de kern van samenleven. Daarnaast is de bevolking nog altijd onvoldoende geïnformeerd over de samenstelling van de groep die wordt opgevangen. Het COA-beleid bij tijdelijke opvanglocaties richt zich doorgaans op een meerderheid van alleenstaande jonge mannen. Dat zou bij het college bekend moeten zijn geweest. En dan dringt zich een fundamentele vraag op: Wie waarborgt de veiligheid — voor onze kinderen, voor mijn kinderen, voor onze naasten? Tot slot Tot slot een oproep aan u als commissie — en daarmee als onderdeel van het bestuur. Besef dat er in de samenleving grote zorgen leven. Onderzoek laat zien dat een aanzienlijk deel van de Nederlanders minder asiel en migratie wil. Of u dat standpunt deelt of niet, het is een signaal dat u serieus moet nemen. Democratie is meer dan één keer in de vier jaar een verkiezingsprogramma vaststellen en een hokje rood kleuren. Democratie vraagt om blijven luisteren — juist ook tussentijds. Luisteren naar de stem van het volk — vox populi. Want uiteindelijk geldt: u bent er voor de inwoners. En niet andersom. Dank u wel.