Memo Doen! inzake RIB Dienstverlening 21-1-2025

Memo RIB Dienstverlening Raadsavond 21-1-2025 Inleiding Door afwezigheid raadsavond 21-1-25 in verband met werk buitenland wil ik op deze manier mijn bijdrage/inzicht geven over de RIB Dienstverlening die tijdens de raadsavond besproken wordt. De RIB over dienstverlening en de daaraan gekoppelde presentatie geven enerzijds een plan van aanpak, anderzijds lees ik het ook als een soort voortgangsbericht. En zonder de mondelinge toelichting trek ik misschien verkeerde conclusies, dus ik besef dat deze memo wellicht niet geheel raakt wat er in de presentatie en de RIB bedoeld wordt. Deze memo raakt WEL hoe ik tot de dag van vandaag nog steeds zie, en daarbij hoor en voel dat dingen wel en ook nog steeds echt niet goed gaan. Al vaker heb ik ervaren dat we zeggen goed bezig te zijn, en de dingen goed op papier te zetten, met een goede aanpak en onderbouwing. Veel groene vinkjes en smileys dat het goed gaat, of is afgewerkt, maar ervaren de mensen op straat dat ook zo? NEE….. Het merendeel wat beschreven staat is te begrijpen en ik lees dat het college naar eigen zeggen de koe flink bij de horens heeft gepakt. Enige zelfvoldaanheid is dit college niet vreemd, constateer ik met een knipoog.

Mijn beoordeling in algemene zin Als immer positief denkend mens kan en wil ik deze voornemens in zijn algemeenheid positief benaderen. Alleen ik zet hier een tweetal kanttekeningen bij: de eerste luidt beste college het heeft veel weg dat u in deze RIB ‘koeien met gouden horens belooft’ en mijn tweede stelling luidt ‘veel beloven en weinig geven, doet de gek in vreugde leven’ Waarom ben ik zo kritisch en waarom wil ik mij niet tot de groep “gekken” rekenen? Dat wil ik graag nader verklaren. De belangrijkste reden is, omdat ik zoals in het begin van deze memo in de samenleving nog steeds andere geluiden hoor? Wellicht vindt u mij wat ongeduldig en u refereert er ook aan dat dingen tijd nodig hebben. Dat snap ik. Maar het beeld is nog steeds dat in het ruimtelijk domein 1. zaken niet of zeer vertraagd tot afwikkeling komen, 2. dat we als gemeente steeds weer nieuwe zaken bedenken, waarbij we regelzuchtig in plaats van er pragmatisch mee omgaan, 3. dat we geweldige procedures bedenken waar we zelf op lijken te kikken, maar waar de buitenwereld het beeld van heeft dat elke tussenstap een extra moment van vertraging oproept 4. en dat een cultuur van “hoe kan het WEL” , weinig tot niet voel- en merkbaar is bij de vele initiatieven van zeer klein tot groot

Het bestuurlijk ambtelijk samenspel, een mooie term, kan in de ogen van het college dan wel goed zijn, maar dan vind ik het van belang om te weten wat hieronder wordt verstaan. De bijgevoegde monitor gegevens in de bijlagen zijn overweldigend met allemaal groene vinkjes, dus lijkt het erop dat het “klaar” is. Maar ik zou willen weten wat extra aandacht nodig heeft. Kortom: in het algemeen ik lees goede voornemens, maar aan de uitvoering schort het en is er nog steeds sprake van teveel signalen van buiten dat dingen niet goed gaan, te traag, te weinig gecommuniceerd wordt. Hoe kan het anders Laat ik eens een poging doen het voorgaande te concretiseren en mijn stellingen te onderbouwen en vooral richting te geven, hoe het anders zou kunnen. Op de eerste plaats wie is verantwoordelijk voor de falende aanpak van de organisatie? Uit de stukken zou je kunnen afleiden dat dit de ambtelijke organisatie is. Daar denk ik echt anders over. Het college is verantwoordelijk en is in 2022 gekozen en heeft in 2025 de zaak nog niet op orde, het verschuilen achter argumenten die elke organisatie overkomt vind ik zwak. Gebrek aan bestuurlijke coördinatie, detaillisme, gebrek aan lef, uitstellen, regels worden ingezet om oplossingen onmogelijk te maken in plaats van mogelijk. Vandaar mijn eerdere moties om bovenstaand gedrag en handelen te doorbreken c.q.

te verbeteren • Motie vereenvoudiging agrarisch naar burgerwoning • Motie beleid neutrale geurverordening (momenteel gemeente met de strengste eisen) • Motie spuitzones Een directie die in de eerste jaren de draad kwijt bleek te zijn. Een wethouder personeels en organisatiebeleid die de problemen niet onderkende en er geen sturing aan gaf. Als het college zijn werk goed had verricht had er geen “juli 2023 motie” over de organisatie in de Raad aan de orde hoeven te komen. Dat lijkt me duidelijk! Sturen is het allerbelangrijkste in mijn werk, maar dat geldt hetzelfde in mijn ogen bij een gemeente. Waar het college niet goed stuurt moet de Raad ingrijpen. Dat gebeurde de afgelopen jaren niet. Kritische geluiden werden in coalitieverband weggemoffeld en in contact tussen portefeuillehouder en de fractievoorzitters van de coalitiepartijen onder het tapijt geveegd. Het in onze samenleving gevoelde ongenoegen moest uiteindelijk van buiten de coalitie worden georganiseerd………!!! Mijn eerste tussenconclusie: College en Raad hebben gefaald, welke garantie hebben wij dat dit nu 180 graden veranderd? Mijn voorstel: maak de voornemens concreet in een SMART (specifiek, meetbaar, acceptabel realistisch, tijdgebonden) formule, we weten dan wat we met zijn allen van bestuur en organisatie mogen verwachten. Doe dat specifiek in elk geval voor omgevingsplannen, omgevingsvisie, principeverzoeken.

Uiteraard zal dat straks voor alle onderwerpen aan de orde zijn. Rapporteer over (non-)voortgang en communiceer dat open en transparant.

Stuur niet op details. Naar de organisatie toe is het van belang dat de leiding niet alleen bestaat uit managers in algemene zin maar dat de inhoudelijke kennis én ervaring niet ontbreekt. Dit heeft een positieve uitwerking op aanpak, sturing en het overzien van de opgaven en het ernaar handelen. Wat we de afgelopen jaren hebben gezien zijn talloze voorbeelden van terugdraaien van voorgaande besluiten (ik vind dat verkeerd en dat heeft veel onrust gebracht, ook in bestuur en organisatie). Ik zal me nu verder concentreren op recente zaken, zoals ik die in het ruimtelijke domein steeds weer zie. Ik kan er gemakkelijk een aantal opnoemen, maar ik laat het graag ook aan ons allen over om daar hun eigen beeld bij te hebben. Wat ik zie is dat het algemeen belang, je kunt ook zeggen het voldoen aan meervoudige doelstellingen (in gewone mensen taal: dat is een goeie ontwikkeling) steeds weer gefrustreerd wordt door nieuw opkomende belangen die maar 1 punt raken (bijvoorbeeld spuitzones). Daardoor ontstaat het beeld, en dat is een waar beeld dat positieve ontwikkelingen gefrustreerd wordt door ineens op- of aangewakkerde eendimensionale belangen.

En dan blijkt dat het bestuur zich verschuilt achter details in plaats dat de bestuurder zijn afwegingen maakt op basis van meervoudige belangen (kunnen wonen, leefbaarheid in het dorp, mogelijkheid om ouders op te vangen, behoud van karakteristiek gebouw, kinderen op school etc etc). En zeg ik: wees niet bang, maar maak daarover afspraken met de Raad. En college begin het jaar goed en spreek vanavond uit dat meervoudige belangen hoger scoren dan onbelangrijke details en Raad en coalitie, durven jullie dat ook aan of blijft er sprake van blijvend “vluchtgedrag”, en blijven we maar kijken en handelen hoe het NIET kan. Mijn tweede tussenconclusie: Zorg voor leiding met management én inhoudelijke kennis en richt je op een werkwijze waarbij de oplossing centraal staat en houdt het beginsel aan dat het bereiken van meervoudige doelen in zijn algemeenheid hoger scoort dan het opzoeken van (nieuwe) onbelangrijke detail-opgaven. Mijn voorstel: college en Raad spreek u in positieve zin over voorgaand beginsel uit. Proces dienend aan inhoud Een volgend item dat ik wil noemen betreft de processen die zijn ingericht en die betrekking hebben op nieuwe ontwikkelingen afwijkend van bestaand beleid. Daarbij gaan de processen traag, blijkt uit de RIB, waardoor het zo maar een jaar kan duren voordat er een uitspraak ligt.

Ik lees verder dat de bureaus die aanleveren regelmatig onvoldoende kwaliteit leveren en dat we hen daarop zullen aanspreken en wat me opvalt is dat we veel “junioren” aannemen, die intern worden opgeleid, waarbij ik me de vraag stel, hebben we die opleidingskwaliteiten (kennis, kunde, cultuur) dan wel in huis? Ik lees ook dat er meer mensen zijn er nodig om het werk te kunnen doen. Wat ik me dan afvraag is of we niet de klassieke fout maken dat als iets fout gaat dat dat kan worden opgelost met meer personeel. Ik ben per definitie niet voor meer personeel, maar voor een doelmatigere organisatie. Dit gebeurt bijvoorbeeld ook in de zorg, daar belasten de vele managers en regels de mensen die de handen aan het bed willen hebben. Als ook agenten die meer en meer met papier bezig zijn, dan met de veiligheid op straat.

Mijn derde tussenconclusie Beste college, beste portefeuillehouders, waarom niet een inzet richting organisatie bestaande uit twee aspecten; kijk kritisch naar de doorlooptijd van de processen, waar het nieuwe ontwikkelingen betreft én kijk niet terug naar het beleid van de laatste twintig jaar, maar doe dit met een visie voor de komende twintig jaar. Durf de opgave aan te werken aan het veranderen/verbeteren en beter presteren met minder mensen. Als deze opgave serieus wordt opgepakt ben ik er zeker van dat er voorstellen komen, die ik en ik denk ook onze samenleving meer waardeert en snapt, dan hetgeen nu wordt voorgesteld: meer mensen. Tot slot Waardering voor de goede bedoelingen. De uitgezette lijnen. De voorgenomen aanpak waarbij de waardering gemeten wordt zowel bij medewerkers als bij de ‘klanten’. Mijn voorlopige eindconclusie op dit moment: ik lees mooie waarden, maar ervaar in de buitenwereld nog onvoldoende of geen daden. Populistisch gezegd te weinig Doen! Mijn vraag: wat gaat het college en de Raad nu feitelijk doen, zodat onze inwoners de inzet van deze RIB gaan merken. Mijn voorstel: maak dit concreet in een SMART aanpak of kom met een aanpak die op zijn minst even doeltreffend en oplossingsgericht is.