Bijdrage HOE?!

Voorzitter, Wij bevinden ons aan het einde van deze bestuursperiode. Het is geen geringe zaak om dan terug te kijken en te zeggen: Wat is er werkelijk veranderd? Niet op papier, niet in nota’s en voortgangsrapportages, maar in de levens van mensen, want ja, er zijn plannen uitgevoerd, er is geld uitgegeven, beleid opgesteld, programma’s verrijkt. Maar te vaak blijft onduidelijk: Wat heeft het opgeleverd? Wat betekende die investering in inclusie concreet voor inwoners? Wat merkte een wijk van extra middelen voor groen? Wat veranderde er in veiligheid, nu er drie BOA’s bij kwamen? Besturen is niet alleen uitvoeren. Besturen is verantwoorden wat het mensen brengt. Voorzitter, het coalitieakkoord sprak in verheven taal: Doen. Durven. Dromen. Maar wij hebben gezien hoe dromen bleven liggen in bureauladen, hoe het durven verdween in afstemmingsoverleggen en hoe het doen bleef steken in uitstel en voorzichtigheid. Het feit dat de coalitie geen meerderheid meer draagt, is niet alleen een politiek gegeven. Het is een signaal. Het vertrouwen moet opnieuw worden gewonnen.

Dus moeten wij terug naar de kern: Hoe zorgen wij dat iedereen in deze stad kan bestaan, kan wonen, kan leven, kan meedoen? Er zijn mensen in deze stad die elke maand moeten rekenen en schuiven, die kiezen tussen warm eten en warme kamers en het wrange is: zij hebben recht op ondersteuning, maar krijgen die vaak niet, omdat wij het te ingewikkeld hebben gemaakt. Daarom dienen wij de Motie Automatische Toekenning Minimaregelingen in. Wie recht heeft op steun, moet die gewoon krijgen. Zonder formulierenstrijd. Zonder schaamte. Zonder verdwalen in ons systeem. Bestaanszekerheid is geen gunst. Het is de bodem onder een leven. Wij zien jonge mensen die hier zijn opgegroeid, maar geen woning vinden om te blijven. We zien ouderen die hun leven lang hier hebben geworteld, maar andere woonvormen nodig hebben om verbonden en waardig oud te worden. Dan is het niet voldoende te zeggen: er wordt gebouwd. De vraag is: Voor wie bouwen wij? Daarom stellen wij de Motie Meergeneratiewonen voor: een pilot met tien woningen waarin jong en oud naast én met elkaar kunnen leven, met behoud

van zelfstandigheid en nabijheid van zorg. En aanvullend, Voorzitter, wij moeten de ruimte geven aan woningsplitsing, kangoeroewonen en samenwonen, want soms ontstaat woonruimte niet door stenen bij te bouwen, maar door ruimte anders te delen. Voorzitter, Een stad leeft niet alleen in stenen. Zij leeft in de verhalen op pleinen, in buurthuizen en sportkantines. Te vaak horen wij: er wordt over ons beslist, niet met ons. Daar waar zeggenschap verdwijnt, vervaagt gemeenschap. Daarom dienen wij het Amendement Wijkbudgetten Sociale Basis in: Drie wijken, in 2026, waar bewoners, welzijn en gemeente samen besluiten. Als mensen kleiner wonen, hoger wonen, zonder tuin, dan moeten we ruimte scheppen om groen samen te maken: in adoptiegroen, voedselbosjes, buurtmoestuinen. Niet alleen onderhoud door de gemeente, maar onderhoud met de buurt. En Voorzitter, dat brengt ons bij een ander aspect van openbare ruimte: veiligheid en beleving. Hoorn heeft een prachtig stadstrand, een plek waar vrijheid, ontmoeting en recreatie samenkomen. Maar de route ernaartoe is in de avonduren té donker. Inwoners en bezoekers geven aan dat het onveilig voelt. Wij willen dat onze openbare ruimte uitnodigend blijft — ook ná zonsondergang.

Daarom dienen wij de Motie Verlichting Stadstrandroute in: Om te onderzoeken welke duurzame, innovatieve en lichtvervuilingsarme oplossingen — zoals het Van Gogh–Roosegaarde fietspad — kunnen worden toegepast, mét het in kaart brengen van subsidiemogelijkheden. Zo combineren we veiligheid met creativiteit, toegankelijkheid met identiteit. Een stad die verlicht is, is een stad die uitnodigt. Voorzitter, Er komen zware jaren: de ravijnjaren vanaf 2028. Wie snijdt in gemeenten, snijdt in mensen. En daar zullen wij ons tegen verzetten. Met vaste stem. De toekomst van Hoorn wordt niet beslist in spreadsheets, maar in wijken, straten en woonkamers. Daarom kiezen wij voor: • Bestaanszekerheid zonder barrières

• Wonen met menselijkheid en nabijheid • Wijken waar bewoners zeggenschap hebben • En ruimte waar jongeren kunnen leren, leven, blijven, ja, ook met die studieplek die zij zélf hebben aangedragen. Want het is niet genoeg te dromen. En het is niet voldoende te durven. De tijd is gekomen om te doen. Dank u wel.