Visie FVD Hoogeveen begroting.pdf

Visie FVD Hoogeveen op de begroting Voor ons ligt de begroting van de gemeente Hoogeveen. Beter gezegd het bedrijf “de Gemeente Hoogeveen”. Een entiteit die zichzelf boven haar inwoners heeft geplaatst. Een entiteit die haar raadsleden verzoekt om op te treden als één team en probeert elke ideologische onenigheid tussen haar raadsleden af te breken. Nee, de raadsleden zijn er om gezamenlijk het voortbestaan van dat bedrijf veilig te stellen. Het heeft geen nut om in de details te duiken van de begroting, wanneer de grotere kaders al niet kloppen. Wat zijn eigenlijk de grotere kaders? Ook de kadernota staat vol met nietszeggende containerbegrippen, die kenmerkend zijn voor de leegheid van de denkbeelden van onze bestuurders. Termen die vooral bedoeld zijn om zo algemeen mogelijk te blijven, zodat bestuurders niet verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor hun daden. “De Gemeente Hoogeveen” is bijvoorbeeld een entiteit die aangeeft “last” te hebben van inflatie en bereid is om daarvoor met de buidel bij haar inwoners langs te gaan. Inflatie is hierin “natuurlijk” een objectief gegeven, een soort natuurwet, maar niemand stelt hier de vraag: Waarom? Waarom is er zo’n hoge inflatie? Zou dat misschien te maken hebben met de gemaakte keuzes van het systeem dat zij telkens zo verdedigen en waar de entiteit “de Gemeente Hoogeveen” ook deel van uitmaakt.

Een entiteit die over haar inwoners spreekt als “klanten”. Het bedrijf dat inkomsten en uitgaven slechts beoordeelt op technische- en financiele uitvoerbaarheid. Een entiteit die praat over taakstellingen en “onze opdracht”. Een entiteit die niet wil hebben dat er gedebatteerd wordt over enige oorzaak of gevolg van hun beleid voor de samenleving. Een entiteit die alle ontwikkelingen verkoopt als “progressie”. Wie wil er nu niet progressief zijn?

Die manier van denken is best een tijdje vol te houden: zolang de cashflow dat toestaat. Uiteindelijk zal er echter een uitgehold bedrijf overblijven: een karkas zonder ziel. Een toko die wanneer de cashflow op is voor een appel en een ei zal worden overgenomen door een grotere club, die onder strenge voorwaarden het bedrijf nieuw leven in zal blazen. Wanneer u in staat bent om deze metafoor om te zetten naar onze samenleving en onze culturele waarden dan ziet u dat de doorgevoerde veranderingen onze samenleving uithollen. Het karkas zal uiteindelijk overgenomen worden door internationale entiteiten. Concreet kunnen we u aan de hand van een paar voorbeelden meenemen in wat wij tot nu toe meegemaakt hebben in het bedrijf “de Gemeente Hoogeveen”: Wanneer wij van Forum voor Democratie woorden als “globalisten” in de mond nemen, zijn er raadsleden bij die smalend een glimlach op hun mond krijgen. Het benoemen van globalistisch denken is buiten hun referentiekaders: er bestaat zoiets helemaal niet. Dit terwijl bij elke vergadering een speldje van de SDG’s gedragen wordt. De SDG’s die een planeconomisch globaal wereldbeeld voorschrijven dat opgesteld is door de Verenigde Naties. Daarnaast bestaat dat gedrocht van een Regenboog-Stembusakkoord. Dit akkoord staat vol met nietszeggende buzz-woorden als “acceptatie” en “gelijkheid”.

Wie kan ook hier nou tegen zijn? Niemand weet echter wat deze woorden in de praktijk betekenen. Wij richten ons tot de raadsleden die op nog wel op een normale manier intrinsiek het beste met de samenleving voorhebben. Hoe kan het toch zo zijn dat men niet een moment pakt en eens op zich laat inwerken wat hier nu eigenlijk gebeurt? Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat je vol met idealen de grote stap nam en raadslid bent geworden? Je wilde je in gaan zetten voor een betere samenleving. Een paar jaar later vind je jezelf terug in een wazig moment, waarbij je hoort dat je fractieleider een akkoord heeft getekend waarmee de partij zich committeert om op basisscholen vanaf groep drie kleine kinderen geestelijk te laten verpesten door ze te verleiden tot de gedachte dat ze hun geslacht kunnen laten aanpassen als ze dat willen. Iets dat jaren geleden nog zo absurdistisch klonk dat je het niet eens kon bedenken.

De huidige manier van politiek bedrijven, dwingt af dat raadsleden uit de realiteit getrokken worden en afdwalen van de vraag waarom ze nu werkelijk die politiek in zijn gegaan. Meegaan in de leegte van beleid op basis van de technische uitvoerbaarheid en financiële haalbaarheid, zonder dat hierbij moraliteit komt kijken. Het grappige is dat de meesten van jullie zelf een gezin met kinderen hebben en vanuit jullie hart geredeneerd dit ook niet zouden willen bij jullie eigen kinderen. Die tegenstrijdigheid is goed te zien op momenten in de raadszaal. Dit zien we eveneens wanneer we geconfronteerd worden met de oprechte verbazing van een raadslid, die terecht opmerkt dat een partij aan de ene kant pleit voor een wethouder voor armoede en vervolgens bij de eerste de beste gelegenheid pleit voor verdere lastenverhoging om “het bedrijf” draaiende te houden. Of het moment dat er in de raad gesproken werd over het Podium dat de band Rotten Christ had ingehuurd met publiek geld. We zien deze raadsleden denken “wat is dat nu weer voor rommel dan?”. Vervolgens stemmen ze toch voor, omdat het zogenaamd niet aan ons zou zijn om hierover te oordelen, terwijl dit precies is wat bestuurders zouden moeten doen: morele keuzes maken.

De situatie dat de ogen van een raadslid boekdelen spreken op het moment dat het besef indaalt, dat de afgezwakte motie over de boeren inderdaad nietszeggend blijft en nog steeds zal leiden tot de onteigening van het veebedrijf. Dat de onteigening zal plaatsvinden door technocratische stikstof afspraken, terwijl er aan de andere kant volop ingezet wordt op het bouwen van nieuwe huizen, die vervolgens nog het liefst komen te staan op het land dat net van de boeren is afgepakt. Dat de oorspronkelijke argumenten om te onteigenen, feitelijk op leugens gebaseerd zijn. Allemaal momenten dat men een intern conflict voelt tussen het uitvoeren van opgelegde taken en de vraag hoe men nu zélf over zaken nadenkt. Dit is waarom de gemeenteraad de prioriteit geeft aan besluiten van ondergeschikt belang, zoals waar “witte kruisen” op het wegdek moeten worden geplaatst bij een rotonde en zich niet druk maakt wanneer het college, zonder de raad in te lichten, het contract met het COA voor 2 keer 5 jaar verlengt. Men verschuilt zich dan achter procedures, zodat men dan niet met de harde immorele realiteit geconfronteerd hoeft te worden.

Pas wanneer zowel de rest van de gemeenteraadsleden als het college dit allemaal begint te beseffen, kunnen we het inhoudelijk over de begroting gaan houden. We vragen aan onze raadsleden en het college: Durf eens plaats te maken voor je instinct en door je gevoel na te streven je los te rukken uit deze hyperrealiteit waarin wij leven!