Dn05 Hospice Duin- en Bollenstreek, nieuwsbrief voorjaar 2021.pdf
Tekst van het document
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Voorjaar 2021
NIEUWSBRIEF
Voorwoord Het jaar 2020 zal in ons geheugen gegrift blijven staan. We werden overvallen door de corona pandemie en ook in ons huis heeft dat grote invloed gehad. In dit afgelopen jaar is meer dan ooit gebleken hoe belangrijk de nabijheid is die de vrijwilHOSPICE HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK DUIN- EN BOLLENSTREEK ligers en de professionele zorgverleners bieden. Het werk werd noodgedwongen afstandelijker, waardoor het ook voor ons allen lastig is geweest om onze rol te vervullen. Maar gelukkig lijkt het erop dat er betere tijden aankomen, nu het vaccineren van grotere groepen mensen gerealiseerd gaat worden. Momenteel worden de nascholingen online gegeven en ondanks dat we dit heel goed hebben kunnen vormgeven, missen we toch het fysieke contact op locatie. In de bijeenkomsten wordt vaak gesproken over zwaardere onderwerpen en in een
fysieke situatie is het vaak toch makkelijker om hier open over te praten en het met elkaar te kunnen delen. Ik hoop daarom dat we later dit jaar weer terug kunnen gaan naar fysieke bijeenkomsten. PANTONE
PANTONE
724U De herinneringsbijeenkomst7413Uis aanvankelijk geannuleerd en verplaatst, maar kon ook in het najaar niet plaatsvinden. Om die reden is er een andere wijze van uitgeleide afgestemd; de kaars wordt in een ritueel direct meegegeven aan de naasten. Er is een beroep gedaan op onze creativiteit, het jaar vergde regelmatig een andere zienswijze en het continue bijstellen van huisprocedures, hygiëne- en bezoekafspraken. Toch laten gasten en naasten nog steeds een enorme dankbaarheid zien en roemen ze onze zorg. Men is ook blij dat er toch meer kan dan in bijvoorbeeld het
ziekenhuis. In de nazorggesprekken is er specifiek naar de coronamatregelen gevraagd en men blijkt toch erg tevreden met hoe we zijn omgegaan met de beperkingen. We koesteren een diepe wens om in het nieuwe jaar weer terug te kunnen naar normaal. Want onze zorg is wel veranderd; we moeten noodgedwongen meer afstand bewaren en even een troostende arm om iemand heen is nu geen vanzelfsprekendheid. We trachten voor zover als mogelijk onze warme zorg gestalte te geven en gastvrijheid uit te stralen. Dat lukt heel goed dankzij onze professionele en liefdevolle zorg. Dank aan iedereen die zich in dit moeilijke jaar hiervoor heeft ingezet! Evelien van Duin, manager
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
Afscheid van Bep Tromp
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
PANTONE
7413U
PANTONE
724U
Door Carine Atzei
Bep Tromp behoort tot de vrijwilligers die als eersten in ons hospice zijn komen werken. Ze was op het idee gekomen om dit vrijwilligerswerk te doen toen haar schoonmoeder werd opgenomen in Hospice Bardo in Hoofddorp. Daar zag ze, met haar man Wim, hoe mooi en belangrijk het werk in een hospice is. Zelf was ze al twee jaar met de VUT na lang als ziekenverzorgende te hebben gewerkt en wilde zij wel wat meer doen dan alleen thuisblijven. Bep zag een oproep voor het nieuw op te richten hospice in Sassenheim: veel dichter bij Lisse, waar ze woont, en Bep besloot te solliciteren.
Draai vinden
Het duurde een paar maanden voordat ze een reactie kreeg, maar toen ze eenmaal een introductie gesprek had gehad, kon ze meteen met de opleiding beginnen. Die bestond toen nog uit vijf middagen. Dat was in maart en in mei ging het hospice voor het eerst open. Het was enorm wennen: ook al waren er eerst nog maar twee gasten, iedereen moest zijn draai nog vinden. En ook het verschil in werken met terminaal zieken kostte wel wat aanpassing: hoe treed je de mensen tegemoet, willen ze over hun situatie spreken of niet? Op de vraag of er in al die twaalf jaar dat Bep Tromp gewerkt heeft veel is veranderd, vertelt zij dat nu de relatie verpleegkundige-vrijwilliger veel prettiger is geworden. Van beide kanten moest men wennen en in het begin was vooral wat de verpleegkundige zei het belangrijkst. Nu is er veel meer openheid en mogelijkheid tot overleg.
Zachte spruitjes
Bep heeft altijd op vrijdagmiddag of -avond gewerkt en in het begin kookte ze vaak. Ook dat was wennen: we hadden natuurlijk veel echt oudere mensen in huis en die beviel de trend van knapperige boontjes en spruitjes vaak helemaal niet. Ze herinnert zich nog goed dat bij één van de heren die met zijn vork in een spruitje wilde prikken, deze wegschoot. Dat vond hij dus helemaal niets; spruitjes hoorden zacht te zijn! Dat was dus een kwestie van aanpassen. Hoewel ze best graag kookte, vond ze het fijn toen we regelmatig kookvrijwilligers kregen, zodat ze meer tijd kreeg voor de gasten. Een leuke herinnering heeft Bep ook aan een periode dat er een paar dames waren die lang bij ons opgenomen waren. Eén van hen speelde gitaar en trekharmonica en als ze in vorm was werd na het eten de gitaar of harmonica te voorschijn gehaald en uitgebreid gemusiceerd en gezongen. Zelfs één van de gasten die niet veel meer zei maar nog wel met bed en al in de huiskamer at, zong mee. Of de mevrouw die af en toe wel een glaasje lustte, maar waarvoor op het laatst toch wel de fles moest worden verstopt. Ook heel bijzonder vond ze die keer dat er eerst een vrouw werd opgenomen en korte tijd daarna haar man, die in de kamer tegenover haar kwam en die kort na elkaar zijn overleden.
Moeilijk vond ze het alleen als er heel jonge mensen die nog jonge kinderen hadden bij ons kwamen te overlijden; dat nam ze dan wel mee naar huis.
Fijn samenwerken
Bep heeft met heel veel plezier in het
Niets is voor altijd maar altijd voor maar even Je vindt iets moois, je draait je om en bent het kwijt Je komt er - ‘t is niet anders steeds meer achter in je leven Niets is voor altijd Jeroen van Merwijk
hospice gewerkt, maar toen de coronatijd aanbrak en we in de eerste tijd niet meer werden ingezet, werden de vrijwilligers aan het einde van de eerste coronagolf door de coördinatoren gebeld met de vraag of ze weer wilden werken. Omdat ze in die periode de nodige gezondheidsproblemen had gehad en dichtbij de ‘slotleeftijd’ van 75 jaar zat, heeft ze besloten te stoppen. Niet dat Bep nu thuis niks zit te doen. Ze heeft al snel via Wim, die na zijn werk als tuinman bij ons nu één dag per week op een bejaardenbus rijdt, een dame van 92 onder haar hoede genomen die ze helpt met boodschappen doen, ziekenhuis bezoeken en dergelijke. We zullen Bep missen. Het was altijd fijn samenwerken met haar en we wensen haar toe dat ze nog lang actief en in redelijke gezondheid bezig kan blijven.
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
Themabijeenkomsten voor vrijwilligers in de corona periode HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Al een jaar lang is ons land in de ban van het corona virus. Op alle gebieden heeft dit zijn impact gehad. Zo ook in ons hospice, onder andere voor de bijscholingen en thema avonden die er jaarlijks georganiseerd worden voor vrijwilligers.
Een jaar lang hoopten we dat fysieke bijeenkomsten weer tot de mogelijkheden zouden gaan behoren maar helaas… Aangezien we het geven van trainingen en bijscholingen erg belangrijk vinden,
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
hebben we besloten om deze toch te gaan organiseren. En wel via Microsoft Teams. Op 4 maart gaven we de aftrap met een digitale themabijeenkomst over palliatieve sedatie en euthanasie. Omdat op deze manier van bijeenkomsten houden nog niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is, hebben we op een keertje “proef gedraaid”. Met alle vrijwilligers die zich hadden opgegeven voor de bijeenkomst hebben we de week ervoor geoefend met inloggen en uitleg gegeven hoe Teams werkt met camera, geluid, het stellen van vragen, enzovoorts. En dit ging goed. De themabijeenkomst werd verzorgd door dokter Jacques Hoornweg. Aan de hand van een uitgebreide PowerPointpresentatie met veel mooie, aansprekende foto’s en de heldere uitleg van Jacques werden vrijwilligers en verpleegkundigen geïnformeerd. De reacties na afloop waren lovend. Inmiddels staat er een tweede digitale scholing gepland met als thema “bewust stoppen met eten en drinken”.
Nieuwe vrijwilligers Door Carine Atzei
Sinds ruim één jaar werkt Barbra Alkemade als vrijwilliger in ons hospice. Ze wilde naast haar functie die ze tweeënhalve dag als doktersassistente in Katwijk verricht, ook vrijwilligerswerk doen waarbij ze meer contact met de mensen kan hebben dan waar ze in de huisartsenpraktijk tijd voor heeft. Met haar 42 jaar hoort Barbra bij de jongere vrijwilligers. Het is fijn om te zien dat er mensen die nog volop werken en daarnaast een gezin hebben –zij heeft drie dochters van 9, 12 en 14 jaar- de tijd vinden om bij ons te werken. Zoals zij zelf zegt: iedereen heeft toch wel vier uurtjes per week over?! Het bevalt haar goed, vooral de avonddienst van 19.00 tot 23.00 uur. Dan heeft ze tijd om wat meer met de mensen te praten als ze dat willen. De opleiding heeft ze, zoals dat nu gaat, in twee delen gedaan: het online gedeelte thuis en daarna twee dagen met de andere nieuwe vrijwilligers. Eerst heeft Barbra als extra kracht mee
gelopen om te kunnen zien of het werk is wat ze zich ervan voorstelde. Wat ze vooral fijn vindt is de sfeer in huis: waar veel mensen denken dat het zwaar en somber is, blijkt dat niet het geval. Er is
gelukkig ook ruimte voor lichtere gesprekken met een lach naast de onvermijdelijke tranen. Dat vindt ze heel verrijkend. We hopen haar nog lang bij ons te houden.
PANTONE
7413U
PANTONE
724U
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
Gast aan het woord
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
PANTONE
7413U
PANTONE
724U
Door Carine Atzei
Eind januari kregen we als gast mevrouw Coby den Heijer-van der Toorn en op onze vraag of zij iets over haar leven wilde vertellen in onze nieuwsbrief liet ze weten dat zij dat graag wilde doen. Coby werd 78 jaar geleden geboren in Scheveningen, waar ze een fijne jeugd heeft gehad en waar zij ook haar man, de vijf jaar oudere Cees den Heijer, heeft ontmoet. Ze leerde hem kennen bij de CJMV drumband. Cees was een goede tamboer, Coby naar haar eigen zeggen een heel matige dwarsfluitiste. Bij de drumband is de basis gelegd voor heel wat huwelijken zoals het hunne: het was een mooie gelegenheid om elkaar te leren kennen. Na de Mulo volgde ze in het Nebo ziekenhuis in Scheveningen een opleiding tot verpleegkundige, maar toen Cees en zij besloten te trouwen in 1963 moest zij zoals dat toen nog gebruikelijk was met haar opleiding stoppen. Nu kunnen we ons dat niet meer voorstellen, maar dat was toen heel normaal en zij vond het wel jammer, maar niet heel erg: al haar vriendinnen deden hetzelfde. Als je trouwde bleef je thuis en zorgde je voor de kinderen en het huishouden.
Naar Voorhout Cees maakte een mooie administratieve carrière bij de Shell en daardoor kregen ze een flat toegewezen in Voorburg, eerst een tweekamer flat en naarmate er kinderen kwamen verhuisden ze naar een groter appartement. En de kinderen kwamen er: eerst Eric, in 1963, in 1968 gevolgd door Marco en in 1972 werd Marianne geboren. Toen Eric 18 was, ging Coby werken als verzorgende in een bejaardenhuis. Maar in 1987 verhuisde het gezin naar Voorhout waar zij vrijwilligerswerk ging doen in Huize Agnes. Dat heeft Coby altijd met veel plezier gedaan totdat alle bewoners in verband met nieuwbouw tijdelijk werden overgeplaatst. Dat vond ze een mooi moment om te stoppen.
Nader onderzoek In het najaar voelde Coby dat er iets niet klopte met haar gezondheid: ze was heel snel moe en begon af te vallen. Nu had ze twee jaar ervoor een herseninfarct gehad waar ze na twee weken ziekenhuisopname en de daarop volgende zes weken revalidatie gelukkig heel goed uitgekomen was. Ook had ze al heel
lang hartklachten; een heuvel op fietsen zoals haar vriendinnen lukte haar niet. Toen ze zwanger was van Eric was ontdekt dat Coby een hartafwijking had en moest ze onder controle blijven. Tijdens de zwangerschap van Marco kreeg ze een pacemaker. Ze behoorde tot de eerste patiënten die een pacemaker kregen en in het begin ging er nog al eens iets stuk aan de bedrading. Geleidelijk aan kreeg men meer ervaring en daarna heeft Coby er heel weinig last van gehad en kon zij eigenlijk alles doen wat ze wilde. Eerst dacht ze dat haar problemen in het najaar veroorzaakt werden door haar hart of het herseninfarct maar al snel begreep ze dat er meer aan de hand was. Ze heeft het volgehouden tot na de feestdagen. Vlak na nieuwjaar ging ze naar haar huisarts en ze werd meteen doorgestuurd voor nader onderzoek. Toen bleek dat ze helaas een vergevorderde vorm van alvleesklierkanker had, waar niets meer aan te doen was. Voor haarzelf was het geen donderslag bij heldere hemel en ook haar man had al wel de indruk dat er echt iets mis was, maar voor haar kinderen was dat het wel. Ze heeft gelukkig een heel fijne relatie met haar kinderen en kleinkinderen.
Ze gingen alle drie al vrij jong uit huis: Eric heeft Toegepaste Onderwijskunde gestudeerd in Enschede, Marco Cultuurtechniek en Planologie in Wageningen en Marianne Interculturele Communicatie in Tilburg, alle drie ver van Voorhout en zij zijn dus al vroeg op kamers gaan wonen. Eric
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
heeft geen kinderen, Marco heeft met Jolet 2 zoons: Tom van 21 en Lars van 17. Marianne heeft met Arjan dochter Puck van 19 en zoon Mats van 14.
Geen spijt Al kort nadat bekend was geworden dat er op medisch gebied niets meer gedaan kon worden werd het duidelijk dat thuisblijven geen optie was: Coby kon de trap niet meer op en af en beneden was er geen badkamer. Eind januari is dus besloten om naar ons hospice te komen. Daar hebben ze absoluut geen spijt van, want ze zijn buitengewoon tevreden met de zorg die het hospice levert. Door betere medicatie voelt Coby zich veel fitter, zo zelfs dat ze in het begin zich af en toe afvroeg of er geen vergissing gemaakt was. Maar na drie weken kreeg ze echt rust en kon ze haar toestand accepteren. Ze is blij met alle goede zorgen, zowel van de verpleegkundigen als van de vrijwilligers, die allemaal volop tijd voor haar hebben. Ook van het eten, dat haar toch weer wat beter smaakt, wordt iedere dag een feestje gemaakt. Bovendien maakt zij gebruik van de mogelijkheid van de begeleiding door Maurits de Ridder, onze geestelijke verzorger, met wie ze hele fijne gesprekken kan voeren. Ze heeft zelfs afgesproken dat hij het woord zal voeren op haar begrafenis. Daarnaast maakt ze gebruik van de Beeldende Begeleiding, met Linda de Boer, die dit verzorgt naast haar werk als vrijwilliger in het hospice. Onder haar begeleiding kunnen de gasten op een creatieve manier dingen maken die een mooie herinnering achterlaten.
Coby heeft voor ieder van haar kleinkinderen een mooi doosje gemaakt waarin ze een door haar geschreven brief doet, als herinnering aan hun oma.
Sneeuw en voorjaarsbloemen In de vorstperiode is Coby naar buiten geweest om van de sneeuw te genieten en zijn er prachtige foto’s gemaakt. Een week later kon ze in het glazen huis genieten van het lente-achtige weer. Ook die mogelijkheden zijn er: zelfs als er geen familieleden of bezoekers beschikbaar zijn, is er altijd wel een vrijwilliger die de tijd heeft om even naar buiten te gaan als het weer en de gezondheid van de gast dat toelaat. Als dit interview eind februari plaatsvindt, voelt Coby zich nog redelijk goed en we hopen dat zij hier nog een tijd kan genieten en de voorjaarsbloemen in onze mooie tuin zal zien opkomen.
Keurmerk PREZO hospicezorg
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Door Evelien van Duin Op 20 april heeft de audit voor het kwaliteitskeurmerk PRZEO Hospicezorg plaatsgevonden. PREZO Hospicezorg is een prestatiegericht kwaliteitssysteem voor de palliatieve zorg, dat helpt te sturen op verantwoorde zorg & ondersteuning en verantwoord ondernemerschap. Centraal in dit kwaliteitssysteem staan de prestaties die medewerkers, vrijwilligers en de organisatie leveren aan de patiënt en diens naasten. De prestaties zijn opgedeeld in domeinen, pijlers en voorwaarden. Voorbeelden waarop getoetst wordt zijn bijvoorbeeld:
• •
• •
Domeinen
De patiënt • voelt zich thuis en veilig in zijn/haar leefomgeving; • ervaart passende aandacht en ondersteuning bij spirituele en existentiële vragen; • ervaart passende aandacht en ondersteuning in de omgang met zijn naasten; • ervaart ondersteuning bij psychisch (cognitief en emotioneel) welbevinden; • ervaart aandacht, comfort en ondersteunende zorg bij het afronden van het leven. De naaste • ervaart ondersteuning bij de rouw om het verlies van een dierbare.
Pijlers
De patiënt • ervaart dat zijn/haar wensen en behoeften de basis vormen voor de zorg en ondersteuning die hij krijgt; • beschikt over een individueel zorgplan dat in samenspraak en met zijn/haar instemming tot stand is gekomen; • ervaart passende informatie over voor hem/haar belangrijke zaken en met de patiënt wordt adequaat gecommuniceerd; • voelt zich veilig. •
Voorwaarden
Professionele medewerkers en vrijwilligers • de medewerker en vrijwilliger is deskundig en levert op patiëntgericht wijze, doeltreffend en doelmatig, een bijdrage aan de kwaliteit
•
•
van leven en sterven van de patiënt. Professionele organisatie draagt zorg voor een samenhangend geheel van activiteiten, gericht op het ondersteunen van de patiënt en zijn naasten in de palliatieve fase; biedt een veilige omgeving; bereikt haar prestaties op basis van een vastgestelde strategie en betrekt op actieve wijze patiënten/ naasten en medewerkers bij de totstandkoming van besluiten; zet de middelen doeltreffend, doelmatig en patiëntgericht in. De organisatie heeft bestuur en toezicht en het afleggen van verantwoording adequaat geregeld; heeft een werkend kwaliteitssysteem.
We hebben goed over het voetlicht kunnen brengen waarmee we bezig zijn en vooral voor wie en waarom. We zijn met vlag en wimpel ‘geslaagd’ en worden opnieuw voorgedragen voor het keurmerk!
Giften en donaties Naast de gebruikelijke jaardonaties mochten de Stichting Hospice en de Stichting Vrienden van het Hospice in het 4e kwartaal van 2020 en 1e kwartaal van 2021 een bedrag van € 3718,- aan giften ontvangen. Het hospice wil graag ieder die een gift heeft gedaan persoonlijk bedanken. Maar uit een oogpunt van privacy vermeldt de bank op het rekeningafschrift alleen het bedrag en de naam van de gever. Meestal kunnen we het adres wel achterhalen, maar niet altijd. Ons verzoek aan u is dan ook of u bij het overmaken van een gift onder de opmerkingen uw adres wilt aangeven, zodat wij u kunnen bedanken.
PANTONE
7413U
PANTONE
724U
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
Corona en Hospice Duin- en Bollenstreek
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
PANTONE
7413U
PANTONE
724U
Door Evelien van Duin
We hebben in 2020 meer gasten opgenomen dan het jaar ervoor maar in de eerste vier maanden van de coronapandemie was het aanbod van gasten wel erg laag. Ongekend laag voor de historie van het hospice. De gewenste opnamebezetting van 75 procent hebben we in 2020 dan ook voor het eerst niet kunnen bereiken. Vaak was er sprake van een korte opnameduur en daardoor was de zorgzwaarte intens. Ook in het eerste kwartaal van 2021 zien we dit beeld terug. Er is sprake van een wisselende bezetting, ook andere hospices hebben daar last van. Het is niet helemaal goed verklaarbaar. Komt dat doordat mantelzorgers vaker thuis zijn zodat zij in de thuissituatie meer kunnen betekenen? Of is toch de gewijzigde en wat ingeperkte bezoekregeling daar debet aan?
In die beginperiode van de pandemie hebben we de angst en spanning ervaren dat een van de gasten (of wijzelf) corona zou ontwikkelen. Gelukkig is dat tot op de dag van vandaag niet aan de orde geweest. Maar sommige verschijnselen van Covid-19 lijken wel heel erg op wat we ook kunnen zien bij een gast in de laatste levensfase. Daarom zijn diverse gasten wel getest, maar waren de klachten toch herleidbaar tot het al bestaande ziektebeeld. We hebben gezien dat na het verplicht invoeren van het mond-neusmasker, ook voor bezoekers, de zorgverleners en vrijwilligers een veiliger gevoel kregen. Een veiliger gevoel, maar het is wel belastend in het werken. Want ga er maar aan staan om bij voortduring met het mond-neusmasker de zorg te bieden. Het is niet fijn; het communiceert een stuk lastiger en het voelt gewoon benauwd!
Wij hadden het geluk dat we bij een van de eerste groepen hoorden die gevaccineerd konden worden. De vaccinatiebereidheid is erg hoog. Ook daarmee hopen we uiteindelijk weer terug te kunnen keren naar de situatie waarin we weer meer vrijheden in ons huis kunnen realiseren voor iedereen. Er is heel veel stil komen te vallen, maar gelukkig kan het inwerken en de training van nieuwe vrijwilligers toch weer plaatsvinden. We hebben veel nieuwe vrijwilligers in het begin van dit jaar mogen verwelkomen en nu is er zelfs sprake van een kleine wachtlijst. Chapeau voor allen die zich al die tijd ook hebben verbonden aan de soms zo lastige maatregelen. Met elkaar hebben we, zo goed en kwaad als het ging, een warm en gastvrij huis kunnen bieden aan onze gast en diens naasten.
Afscheid Door Willy Zuijderduijn
hospice gaan. Die drempel overgaan.
In deze rubriek besteden we aandacht aan het afscheid. Verpleegkundigen en vrijwilligers in het hospice zijn vaak geroerd door de manier waarop gasten het leven los laten en familie hun naaste los laten. Bij de uitgeleide wordt in een gedicht stil gestaan bij de gast. Soms mogen en kunnen wij daar iets over schrijven. Soms lees ik een tekst die alles zegt.
Je moeder naar het hospice laten gaan omdat er geen andere keus lijkt te zijn terwijl je zelf door je werk al zoveel met de dood en afscheid nemen van dierbaren bezig bent. Dat is ook een drempel overgaan. Omringd worden door en dankbaar zijn voor de liefdevolle zorg van alle medewerkers van het hospice, dit uit kunnen spreken bij het onvermijdelijke afscheid, dat voelt goed. Dat troost. Zo mooi is het dat iedereen om je heen staat, er omheen staat, de eigen plek daarin heeft. Wat ieder afscheid weer bijzonder maakt.
Het niet willen, graag thuis willen blijven en als het dan toch niet anders kan, er geen andere keus is, dan toch naar het
Strooi uit mijn as voor alle winden dat wat mijn lichaam was de weg kan vinden naar alles wat het eens beminde naar wolk en zee en zich daarmee verbinden
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
Editie 1 - 2021
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
PANTONE
7413U
Aanbevolen films en literatuur Voor u gelezen: Het Zoutpad Door Willy Zuijderduijn
Deze tijd, de tijd van Corona, deze tijd van verliezen, deze tijd van verdriet, deze tijd dwingt je ook tot nadenken. Hoe nu verder? Veel mensen hebben afscheid moeten nemen van een geliefde, vaak in intrieste omstandigheden. Veel mensen hebben hun baan, hun inkomsten, hun zekerheid verloren, hun reden van bestaan verloren. Daardoor staan ook weer veel creatieve geesten op. Zij maken de balans op en zoeken een nieuwe weg. Zo ook Raynor Winn en haar man Moth. In het autobiografische boek “Het zoutpad. Over oude wegen naar een nieuw begin” beschrijft Raynor Winn hoe zij alles hebben wat hun hartje begeert, leven zoals ze graag willen leven: sober, buiten in de natuur. Dan raken zij ineens alles kwijt. Niet door Corona maar door een speculatieschandaal en een vriend die hen verschrikkelijk benadeelt waardoor zij werkelijk niets meer hebben. Zij moeten afscheid nemen van de plek die hun zo dierbaar is, het huis waar hun kinderen groot werden. Hebben totaal geen geld meer, niets. Met helemaal niets, wat doe je dan? Raynor en Moth gaan wandelen, met het goedkoopste tentje en de meest simpele spullen om te overnachten. Ze lopen het South West Coast Path in Engeland, een tocht van duizend kilome-
ter. Daar komen zij zichzelf tegen, maar ook andere, mooie mensen. Ze beleven mooie momenten. Sterker nog, Moth is ziek maar voelt zich tijdens die eindeloze wandeling veel gezonder! Ze creëren nieuwe kansen. Het Zoutpad is een inspirerend, openhartig en schitterend geschreven verhaal over het omgaan met verdriet, de helende kracht van de natuur en de herontdekking van de ware betekenis van het leven, als je alles bent kwijtgeraakt. Raynor Winn debuteerde met Het zoutpad. Sinds ze het South West Coast Path heeft gelopen, is ze lange-afstandswandelaar en schrijft ze onder andere over de natuur en wildkamperen. Ze woont in Cornwall met haar man Moth en hun hond Monty. Nu, in deze Corona tijd waarin veel mensen hun baan verliezen of erger, las ik dit boek. Het is een heel bijzonder verhaal, je loopt als het ware met de hoofdpersonen mee. Natuurlijk is niet iedereen in staat om een dergelijke beslissing te nemen. Of heeft er de moed voor. Anderzijds laat het ook zien hoe sterk je kunt zijn in al je misère, hoe creatief en oplossingsgericht. Een aan-rader om te lezen! Het vervolg op dit verhaal heet “De wilde stilte”. Raynor Winn “Het Zoutpad. Over oude wegen naar een nieuw begin” verscheen in 2019, is te verkrijgen bij Bol.com en in de boekhandel te bestellen.
Opnamegegevens Vierde kwartaal 2020 Opnames
13
Man Vrouw Gemiddelde leeftijd
8 5 74,5 jaar
Overleden Ontslag Gemiddelde verblijfsduur
10 2 29 dagen
Komende van thuis Komende uit ziekenhuis Komende uit verpleegverzorgingshuis
7 6
Gemiddelde bedbezetting Zorginzet VPTZ thuis
0 72 % 1 cliënt
Eerste kwartaal 2021 Opnames Man Vrouw Gemiddelde leeftijd
19 10 9 75 jaar
Overleden Ontslag Gemiddelde verblijfsduur
17 0 12 dagen
Komende van thuis Komende uit ziekenhuis Komende uit verpleegverzorgingshuis
7 11
Gemiddelde bedbezetting
64 %
Zorginzet VPTZ thuis
1
5 cliënten
PANTONE
724U
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
HOSPICE DUIN- EN BOLLENSTREEK
PANTONE
7413U
Editie 1 - 2021
PANTONE
724U
In het hart van elke winter zit een trillende lente, en achter de sluiter van elke nacht zit een glimlachende dageraad Kahlil Gibran
Vrienden van het Hospice Het Hospice is voor een deel afhankelijk van sponsoring, giften en donaties. Ook u kunt ons steunen door vriend te worden van de Stichting Vrienden van het Hospice. De minimale bijdrage is €15,- per jaar. U kunt zich aanmelden via het aanmeldingsformulier op de website van het Hospice (hospiceduinenbollenstreek.nl). U kunt daarbij kiezen voor automatische incasso of voor het zelf overmaken van uw bijdrage. U kunt zich ook aanmelden door onderstaande kaart op te sturen.
Vriendenkaart Ja, ik meld mij aan als vriend van het Hospice. Naam + voorletters
Dhr. /Mevr. ...................................................................................................
Adres
...........................................................................................................................
Postcode/Woonplaats
...........................................................................................................................
Telefoonnummer
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................
Automatische Incasso:
Ja / nee
* Bankrekeningnummer (IBAN)
NL................................................................ * alleen bij Automatische Incasso
Mijn jaarlijkse bijdrage is
€ ..................................................................
Handtekening
......................................................................
Welke maand(en): .................................................
Datum . . . - . . . - . . . .
s.v.p. in een gefrankeerde envelop sturen aan: Stichting Vrienden Hospice Duin- en Bollenstreek Hoofdstraat 51, 2171 AR Sassenheim Of mailen naar vrienden@hospiceduinenbollenstreek.nl
Colofon Opmaak en druk: Drukkerij Flora Lisse Redactie: Carine Atzei, Evelien van Duin, Lisette van der Lans, Willy Zuijderduijn Eindredactie: Tot en Met producties Lisse Drukkerij Flora en Tot en Met producties zijn sponsor van de nieuwsbrief van het Hospice Duin- en Bollenstreek. Aan deze uitgave werkten mee: Barbra Alkemade, Nan de Mooij, Fam den Heijer-van der Toorn en Bep Tromp.
Contactadres: Hospice Duin- en Bollenstreek Hoofdstraat 51 2171 AR Sassenheim www.hospiceduinenbollenstreek.nl @: info@hospiceduinenbollenstreek.nl T: 0252 227139 F: 0252 225888 Stichting Vrienden @: vrienden@hospiceduinenbollenstreek.nl Bankrekening: NL81RABO 0131 2886 79 T: 0252 227139