Bericht van inwoner Een noodkreet van een moeder over de werkelijkheid achter de jeugdhulp
Tekst van het document
Aan
de
burgemeester, het college gemeenteraad van Heemskerk Geachte
burgemeester,
Ik schrijf
u
inwoner
van
deze
systeem
er
wethouders
gemeente
die steeds
van
meer
daadwerkelijk is voor de kinderen zowel
een
kind dat
het vertrouwen
de
thuis als op school steeds
maar
ook als
verliest dat het
nodig
hebben.
signalen zijn herhaaldelijk aangegeven ondersteuning die werd aansloot bij wat hij nodig had. Inmiddels worden die zorgen
ingezet onvoldoende gedeeld door school en
verder vast. De
dat de
betrokken
professionals.
afgelopen periode zijn er opnieuw
contact met
en
vastloopt,
die het het hardst
al jaren. Als ouder heb ik
De
wethouders
en
raadsleden,
en
brief niet alleen als moeder
deze
Mijn zoon (geanonimiseerd) MM oop er
burgemeester
van
meerdere
situaties
geweest waarbij school
moest opnemen omdat de situatie escaleerde. Ook school geeft aan de grenzen van hun mogelijkheden aanlopen, en mijn kind dreigd thuis zij tegen te komen zitten. Diagnostiek en PMT lopen, maar inmiddels wordt ook uitgesproken ons
dat
dat dit waarschijnlijk niet voldoende Toch
zal
zijn, maar zeker niet op korte termijn.
lijkt daadwerkelijke passende hulp
steeds verder buiten
bereik.
Wij vallen onder consortium Sparg. Tegelijkertijd horen wij steeds vaker over verdere regionale samenwerking binnen de jeugdhulp. Maar wat heeft verdere regionalisering voor zin wanneer gezinnen vervolgens niet buiten het consortium hulp kunnen inschakelen, terwijl juist de organisaties binnen dat consortium al kampen met wachtlijsten, personeelstekorten en capaciteitsproblemen? Waardoor passende hulp en zorg uitblijft en veel te laat komt. Voor
gezinnen
Het voelt als
voelt dit niet als
opgesloten
zitten in
ledereen
ziet de
ledereen
erkent de zorgen.
Maar
meer
een
keuze
of betere
hulp.
systeem dat zelf vastloopt.
problemen.
daadwerkelijke hulp blijft uit.
Wat
mij daarnaast diep raakt, is dat onze aanvraag voor een PGB sociaal netwerk afgewezen. Een aanvraag die juist bedoeld was om de overbelasting binnen ons gezin te verminderen. De
motivatie
En
omdat voldoende
was
dat het
gezien
zou
passende hulp
kunnen
worden
werd
vervanging
van
inkomen.
ingezet. logeren op op die dagen zou ik dan kunnen werken terwijl het logeren rust te crieeren. Als ik dan moet gaan werken (ik werk in de
maandag dinsdag, juist ingezet werd om zorg) ontstaat er nog geen
rust. Buiten het feit om
fout is komen
te vervallen
en
aangeboden
kon worden.
en
als
Dat
,
daar geen
nieuwe
was
dat het
oa
het
logeren nu ook door een passende oplossing voor
is
de werkelijkheid is dat ouders zoals ik juist financieel geraakt worden doordat wij steeds meer zorgtaken op ons nemen die eigenlijk door professionele ondersteuning zouden moeten worden verlicht. Ik ben moeder. Maar steeds vaker voel ik me hulpverlener , casemanager , crisiscoördinator en belangenbehartiger tegelijk. Ik voer gesprekken. Ik bewaak afspraken. Ik onderhoud contact met school. Ik vraag hulp aan. Ik wacht op terugkoppelingen. Ik probeer escalaties te voorkomen. En ondertussen probeer ik ook nog een gezin draaiende te houden en genoeg inkomsten te genereren. Wat mij misschien nog wel het meest zorgen baart , is dat ik hierin niet alleen sta. Steeds meer ouders lopen vast. Steeds meer scholen trekken aan de bel. Steeds meer professionals geven aan dat zij onvoldoende mogelijkheden hebben. En toch blijven systemen vooral reageren wanneer situaties al zijn geëscaleerd. Daarom vraag ik u: Wanneer wordt voorkomen belangrijker dan repareren? Wanneer wordt luisteren naar ouders net zo belangrijk als het volgen van procedures? Wanneer wordt de vraag gesteld wat een kind nodig heeft , in plaats van wat binnen het systeem beschikbaar is? Op 16 juni zal ik tijdens de raadsvergadering inspreken. Niet alleen voor mijn zoon , maar voor alle gezinnen die dagelijks proberen overeind te blijven terwijl passende hulp uitblijft.
Ik vraag u om verder te kijken dan beleidsstukken , cijfers en samenwerkingsverbanden. Kijk naar de werkelijkheid van de gezinnen die u vertegenwoordigt. Want achter ieder dossier zit een kind. Achter iedere aanvraag zit een gezin. En achter iedere wachtlijst zit een situatie die ondertussen niet stil blijft staan.
Ik
hoop oprecht dat deze brief wordt gelezen als wat hij is:
Geen
klacht alleen.
Maar
een
noodkreet!
Ik en vele ouders Met
met
mij, zijn doodop!
vriendelijke groet,
(geanonimiseerd) Inwoner
van
Heemskerk