03-29-Transcript-raad-29-maart

Je was van het samen fietsen vanaf thuis, voor degenen die het niet weten, bijna buurvrouw van mij, tot je inzet voor er in de wijken en bij de wijkraden in de stad was je fantastisch. Bijna buurvrouw, nuchter, analyserend, aandachtig. We hebben ongemeen veel samen gedaan en we gaan met jou als OPHaarlem een geweldig cadeau met jou bedenken. Maar helaas, het stopt wel. En dat heb ik betreurd. Ik snap ook waarom, maar ik kon je niet nog een keer meekrijgen. Ik zal allen die de raad verlaten enorm gaan missen. Het gaat jullie goed. Dank je wel. De voorzitter: Annemieke Kok. Mevrouw Kok: Dank u wel, voorzitter. Beste leden van het college en beste leden of collega’s van de raad. Na lang nadenken heb ik besloten om te stoppen met het raadswerk. Maar wat was dat een lastige keuze. Het is namelijk ontzettend leuk om te doen, maar ook zeer intensief. Het raadswerk kost veel tijd en energie. En naast mijn baan op het Mendelcollege en mijn gezin met drie jonge kinderen was het af en toe erg pittig. Vooral de lange vergaderavonden en het vroege opstaan de dag erna. Niet alleen doordeweeks voor het werk vroeg op, maar ook in het weekend voor voetbal en hockey. Regelmatig sta ik om 8:00 uur langs de lijn op een sportveld. Het is een eer om in de gemeenteraad van deze prachtige stad te zitten. Het is een voorrecht om de inwoners te mogen vertegenwoordigen.

Ik heb het met heel veel plezier gedaan en ik heb er ook heel veel van geleerd en mooie ervaringen opgedaan. Ik wil vooral mijn collega’s van de commissie ontwikkeling bedanken voor de prettige samenwerking, stevige debatten en discussie, maar ook gezellige eetpauzes. Zoals mevrouw De Raadt het al zei tijdens haar eerste speech als wethouder, de commissie ontwikkeling, ik kan hem iedereen aanraden. Ik stond voor OPHaarlem nog wel op de kieslijst en wel op de laatste plek op nummer 29 als lijstduwer. Ik blijf betrokken bij de partij. Ik zal de wijkraadvergaderingen blijven bezoeken en de ontwikkelingen in de Orionzone blijven volgen. Er is daar de afgelopen periode veel gebeurd, en ik wil die ontwikkelingen graag blijven volgen. Tevens wil ik opmerken dat de sfeer in de raad en in de commissie prettig was deze periode. Hiervoor was ik vier jaar schaduwraadslid, en tijdens die periode was de sfeer tijdens de vergaderingen toch anders, grimmiger en veel minder prettig. Daar wil ik dus iedereen voor bedanken. Ik wil ook graag de bodes bedanken en de griffie voor de prettige samenwerking. En de ondersteuning. Zij zijn essentieel om het raadswerk te kunnen doen. Tot slot wil ik Frans bedanken voor de fijne samenwerking tijdens de afgelopen acht jaar. Wellicht zult u het niet geloven, maar het is erg leuk om met de heer Smit samen te werken.

Er is altijd veel onderling respect geweest voor elkaar en voor elkaars standpunten. De sfeer binnen de partij is goed. Een fijne omgeving om het raadswerk te kunnen doen. Ik wens jou, samen met Joyce, Geert-Jan en Miranda heel veel succes in de volgende periode. Rest mij u allen alle goeds voor de toekomst te wensen, zowel in uw privéleven als in de raad. Tot ziens.

29

De voorzitter: Dank u wel. Dan is nu het woord aan de heer Gertjan Hulster. De heer Hulster: Dank u wel, voorzitter. Ja, ik neem dankbaar afscheid van deze gemeenteraad. Dankbaar dat ik de Actiepartij zes jaar mocht vertegenwoordigen in de gemeenteraad. En de Actiepartij is echt een beetje een vriendenpartij. Het voelde vaak een beetje als zoals Nescio schreef. Dat is een schrijver die schreef boeken. Van hem is de uitspraak, jongens waren we, maar aardige jongens. En zo voelde het vaak als we met zijn drieën waren. En met die insteek hebben we de afgelopen jaren ook echt veel bereikt. Alleen al de afgelopen periode werden 25 moties en amendementen van ons aangenomen. En we hebben samen met anderen aan meerdere initiatiefvoorstellen gewerkt. Ik noem hier maar even het burgerberaad dat we samen met Peter van den Poel en Thessa van der Windt hebben geschreven en dat is aangenomen. En dat is wel echt een mooi resultaat voor één zetel. En dat was natuurlijk alleen maar mogelijk dankzij de enorme inzet van Danny en Remco, de commissieleden, en de prettige samenwerking met u natuurlijk, raadsleden. Dank daarvoor. Ik ben de afgelopen periode lid geweest van de RKC. Er komt nog een heel afscheid, maar ik noem het hier toch maar even. Ik heb ervaren dat de RKC, in de RKC, de raadsleden samenwerkten zonder dat hun partijbelangen daarin doorspeelden. En dat heb ik ontzettend gewaardeerd.

En dat is ook echt goed geweest zeg maar om hier in de raad een beetje een positie te krijgen. Dus dat vond ik heel prettig. Dus ik dank echt de RKC-leden hier alvast en de opéénvolgende secretarissen. En ik ben ook lid geweest van de auditcommissie. Dat kwam er een beetje bij. En bij de auditcommissie heb ik dus meer zicht gekregen op hoe de financiën gecontroleerd worden in de stad. Dat vond ik heel … Dat is heel leerzaam. Dus ook hier weer een woord van dank van alle leden hier die daarbij zaten. Dat was heel interessant. En we hebben samen natuurlijk de aanbesteding gedaan voor de nieuwe accountant. Dat was een heel intens proces. En daar heb ik ook weer veel van geleerd van hoe dat eigenlijk gaat zo’n aanbesteding. Daar had ik toch echt een beeld van buiten bij, dat het een soort wetenschappelijke aanpak is en dat dat heel absoluut is. En ik wil niks afdoen aan het resultaat wat we hebben bereikt, maar ik zou de raad toch willen meegeven om wat meer controle uit te oefenen op aanbestedingen en de selectie van bijvoorbeeld vastgoedpartijen. Daar kunnen we echt nog … Is echt wel wat te halen. En meer controle uitoefenen, dat heeft u mij vast wel wat vaker horen zeggen de afgelopen jaren. Ik ben de kiezers dankbaar die op mij gestemd hebben. Helaas waren het er niet genoeg.

Toen de burgemeester mij belde om me te vertellen dat ik niet genoeg stemmen had gehaald, zakte de moede mij wel in de schoenen. Herkende mijn achterban zich wel in de zaken die ik naar voren bracht? Als raadslid moet je contact zien te houden met je achterban. De vergaderdruk hier maakt dat echt lastig. En de coronaperiode heeft daar niet bij geholpen natuurlijk. Zorgt onze vergaderorde er dan voor dat inhoudelijk gedreven mensen het onderspit delven. Dat is een vraag waar we misschien dus ook … Waar jullie over na moeten denken in de toekomst. Onze partij heeft het in ieder geval gered dankzij de geweldige inzet van het campagneteam en dat is een geweldige prestatie. En als feminist ben ik heel blij dat Sterre Marrée de kiesdrempel wel heeft gehaald. Ik werd door de uitslag voor de keuze gesteld. Ging ik stoppen of wilde ik nog even in afwachting tot Sterre er klaar voor is, of wilde ik doorgaan? Dacht ik dat ik nog wat extra’s te bieden had? Nee, dat denk ik dus niet. Ik denk dat ik gegeven heb wat er in mijn zat, het is wat het is. Gelukkig laat ik de Actiepartij in goede handen achter. Danny van Leeuwen neemt zolang het stokje van me over en dat is heel goed voor de verdere ontwikkeling van de partij. Remco Trompetter blijft natuurlijk schaduwraadslid en dat is ook echt heel fijn.

En daarmee ligt er een heel goede basis om onze strijd tegen het oprukkende neoliberalisme en het al eerder door de heer Bloem genoemde ‘…’ worden van de fascistische waanbeelden en de klimaatontkenning voort te zetten. Ik wens de raadsleden die doorgaan veel succes en wijsheid de komende periode. Ik hoop dat u erin slaagt de 21 vrouwelijke raadsleden echt welkom te heten in de raad. Ik denk dat het belangrijk is om de patriarchale vergadertijden af te schaffen. De avondvergaderingen zijn echt onwenselijk als je vindt dat het raadswerk niet ten kosten mag gaan van je rol als partner en-of ouder. Wie is eigenlijk die persoon die op zondag de tofu komt snijden? Ik kijk in ieder geval terug op een heel interessante

30

periode. Ik had van tevoren nooit gedacht dat ik in deze omgeving overeind zou kunnen blijven. En ik denk dat dat toch nog best aardig gelukt is, en daar ben ik heel trots op. En tot slot een woord van dank aan de bodes en de griffie. Dank aan het college, schaduwraadsleden en de collega raadsleden. Dank jullie wel. De voorzitter: Dank. Het woord is aan Moussa Aynan. De heer Aynan: Dank u wel, voorzitter. Dit is de laatste keer dat ik als eenmansfractie praat. En dat is niet omdat ik wegga, maar omdat we verdubbeld zijn. Een soort van, ja, zeg maar nee, dan krijg je er twee. Voorzitter, als hoogste orgaan, ja, hebben we altijd wel een beetje het idee dat we belangrijk zijn. Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Want de mensen achter de schermen die zijn echt veel belangrijker en die doen veel harder en belangrijker werk. En dat vergeten we weleens. Maar ik ben ook hartstikke blij dat degenen die in ieder geval afscheid nemen dat ook hebben benoemd. Ik wil wel twee, laten we zeggen, groepen extra bedanken. Dat zijn de medewerkers van het bedrijfsrestaurant en de schoonmakers. En die hebben vooral tijdens de twee coronajaren ons … Ja, die stonden echt gewoon altijd klaar voor ons. Dus dank jullie wel daarvoor. Voorzitter, er vertrekken inderdaad 21 raadsleden. En er zijn eerder ook raadsleden vertrokken. Frits Garretsen, Anne Sterenberg en Maarten Rijssenbeek.

Die wil ik ook heel erg bedanken voor de samenwerking. We verschillen, nou, best wel vaak van mening, en dat mag ook best scherp zijn. Maar daar is democratie voor. Overigens zijn, nou ja, scherpe gerecht het lekkerst, dus het hoort er gewoon bij. Ik wil ook u, het college, bedanken voor de samenwerking. Ook wij verschillen van mening, maar dat hoort ook een beetje, ja, bij ons systeem, oppositie, coalitie. Soms moet je gewoon rare toeren uithalen om, ja, jezelf in de kijker te spelen zeg maar. Maar onderaan de streep, en dat is wat we echt allemaal met elkaar delen, we doen het, uit welke richting je ook komt, we doen het echt nooit voor onszelf. We doen het allemaal voor de stad. En ieder vanuit zijn eigen beweging. Maar dat staat bij ons, ook bij u als college, altijd voorop. En dat is wat we delen en dat moeten we ook echt gewoon voor ons blijven zien. Voorzitter, we zijn verdubbeld, en dat heeft niet … Dat was niet mogelijk geweest zonder de hulp van een aantal mensen, en zeker aan het begin. En die wil ik, ja, bedanken, want zonder hen was het niet mogelijk geweest. Ik wil beginnen met Ardi Uttien, die is aan het begin erbij betrokken geweest. Martin Faber als commissielid. Roel Schepers, Michel van Renen, Hans Kamerling als fractiemedewerker, Mirjam Taal. En last but not least Rina Stroo. Vier jaar lang trouwe dienst zou ik willen zeggen.

En Rina, je hebt mij laten zien dat politiek dat je, ja, lief kunt zijn in de politiek. Sterker nog, dat je lief mag zijn. En dat was voor mij echt een eyeopener. Ik ben je echt dankbaar daarvoor dat het dus ook anders kan, dat we ook gewoon lief kunnen en mogen zijn met elkaar. En dat is iets wat ik meeneem voor de volgende periode, en zeker ook naar mijn collega’s zal proberen over te dragen. Rina, dank je wel. De voorzitter: Nu kijk ik heel even. Louise van Zetten, doe jij het straks in één keer, of wil je nu apart nog iets zeggen. Mevrouw Van Zetten: Ik ga zeker apart iets zeggen. De voorzitter: Ga je gang. Mevrouw Van Zetten: Want er gaan een paar mensen hier weg waar ik eigenlijk al langdurig goede relaties of in ieder geval relaties mee heb onderhouden. En laat ik dan beginnen met de gedecodeerde Dilia uiteraard. Ja, die uitdrukking van geen vriendin hebben in de politiek, dat heb ik eigenlijk altijd onzin gevonden. Want er zijn altijd vrienden, dat merken we nu de hele avond al. Maar mijn relatie met Dilia zie ik als van een heel andere orde. Dilia is eigenlijk geen vriendin, maar meer een soort familielid. Je spreekt elkaar weinig, je ziet elkaar eigenlijk niet vaak en het contact blijft oppervlakkig. Maar wij delen een gezamenlijk verleden waar anderen buiten staan. Kortom, het is gewoon vertrouwd. Sinds eind 2005 was het, kennen wij elkaar van onze eerste

31

actie bij D66. Het was het soppen van een zwaar vervuilde caravan. Een briljant campagne-idee van Fedde Reeskamp. Dat ding zette hij zaterdags voor de Hema en verdween dan weer. En wij stonden daar dan met onze folders. Ik had eerst geen idee waar Dilia vandaan kwam, maar het bestuur had haar naar voren geschoven. Het was een machinatie van onze helaas overleden vriendin Dieneke Lens. Waarschijnlijk deed ze dat om Marcelle dwars te zitten, maar het kwam mij eigenlijk ook niet uit. Ja, jij weet dat allemaal niet, maar ik heb nog vele malen met mensen gesproken. Het ging toen namelijk erg slecht met D66. Dat was de tijd eigenlijk voor Pechtold. Op jacht naar de macht hebben wij de raarste avonturen beleefd. Dilia was campagneleider en we zaten in een callcenter in Zoetermeer om Haarlemmers te bellen. Wij vonden dat eigenlijk best wel eng, maar we hebben allemaal gedaan. In 2010 wonnen wij de verkiezingen van twee naar acht zetels. Het was een megaklapper, ook in het land, voor D66. Want wat was ons geheim? Jan Paternotte wilde dat heel graag weten. In ieder geval namen Dilia en ik de leiding. Zij zat altijd rechts van mij in de raad, zij deed het fractiemanagement en ik de coalitie en de wethouders. Dat hebben we geweten met die hele toestand rond onze wethouder Cassee en de aanloop tot de verkiezingen 2014.

Het was een drama, maar niet in ons nadeel, want wij zijn er nog, zij zijn weg. Wij zijn … Wij zijn ook geen slappe wijven. En bij het overlijden van Madeleine Albright vorige week, moest ik direct aan Dilia denken. Zij was immers een groot bewonderaar. Ja toch? Klopt toch? Zie je, wij kennen elkaar. Wij delen … Mevrouw Leitner: Het was dus toch niet zo oppervlakkig. Mevrouw Van Zetten: Dat zeg ik ook niet. Maar je ziet elkaar, je spreekt elkaar gewoon weinig. Nou, ik ga verder, anders duurt het allemaal veel te lang. Wij delen ook onze belangstelling voor mode. Dilia ziet het ook altijd direct als je iets nieuws aan hebt en weet zelfs wat ik nog in mijn kast heb liggen. Dat is ook gewoon prettig en leuk. Ik ben ook altijd blij als Dilia weer zo’n mooi jasje of jurk aan heeft. Ten slot, tot slot ken ik de ambities van Dilia vanuit het verleden maar ook nu. En ik ben ook zeer benieuwd of het gaat lukken. En overigens vraag ik me af wat jij toch al die jaren in Godsnaam met die telefoon aan het doen was. Want als iedereen … Ik kan me herinneren, het was altijd zat je op dat ding te kijken. Maar dat is, was eigenlijk een flauwe opmerking. Dat mocht ik eigenlijk niet doen van Martin. Maar dit is eigenlijk … Ja, heel, heel hartelijk dank voor de hele mooie jaren die we hebben gehad en waarschijnlijk ook niet voorbij zijn, want we zien elkaar vast nog wel.

Nou een andere vriend, dat is natuurlijk Jeroen. Ik was voorzitter in de commissie beheer en jij was schaduw, zo heette dat gewoon toen, en zat daar stralend in die bankjes. Jij was echt een niet te miskennen politiek talent. En ook natuurlijk gelijk het lievelingetje van de voorzitter. Uiteraard kwam je voor de VVD in de raad. We trokken op in verschillende dossiers, onder andere het spannende dossier van Spaarnelanden, waar toch wel heel wat aan de hand was en waar Jeroen toch een hele goede bron had. Nou in ieder geval, daar waren hele … Nou, dat was natuurlijk een … Gewoon heel erg leuk. Maar het grootste succes had Jeroen toch eigenlijk wel met het referendum rond het parkeren. Dat hele parkeerdossier bracht woedende burgers hier in het stadhuis. En Jeroen wist als geen ander ze te bespelen en uiteindelijk hebben we het referendum gekregen. Maar de datum was, dat zegt natuurlijk al genoeg over het serieus … Hoe serieus we het, Haarlem, het hebben aangepakt. Dat was gewoon 19 juli, midden in de zomervakantie eigenlijk, dat het referendum speelde. En het is uiteindelijk ook niet gelukt. En ja, ik vond … Nou ja, ik geef mensen goede raad hè, dat weet Jeroen ook. Ik heb toen ook gezegd, ga je … Stel je verkiesbaar voor de statenverkiezing, want iedereen kent je nu namelijk van het referendum en doe het.

Maar het interessante is eigenlijk van Jeroen, iemand die de hele wereld over vliegt, die altijd jaloersmakende vakantiefoto’s stuurt uit één of ander raar ver tropisch paradijs, eigenlijk nooit verder is gekomen dan de commissie beheer. Het werd al gezegd door Peter. Ja, dat is … Dat is echt onbegrijpelijk. Maar ja, wat Peter ook zegt, ik hoef het niet te herhalen, Jeroen gaat nu het avontuur tegemoet denk ik. En dat is je natuurlijk van harte gegund. En we zien elkaar vast nog wel. En het, zeker … Want wij hebben ook eenzelfde passie, wij namelijk dol op onze houtkachels. En als

32

de regering daar … Als de regering daar aan gaat komen, dan gaan Jeroen en ik naar het binnenhof om daar tegen te protesteren. Het ga je heel erg goed, Jeroen. En een ander pu… andere … Mag ik toch ook wel zeggen, mijnheer Amand. Mijnheer Amand die, toen ik hier ook als groentje in de raad kwam, dat was in 2006, zaten er altijd een paar mannen daar, die stoeltjes zijn weggehaald, hebben ze expres gedaan, zat mijnheer Amand … Ik wist niet dat hij zo heette. En er zat ook één man die heette Bas en nog een paar van die onduidelijke types die inderdaad … De heer …: Ho, ho, ho, ho. Mevrouw Van Zetten: Commentaar zaten te leveren. En toen ik promoveerde naar voorzitter beheer kreeg ik altijd goede raad van mijnheer Amand. De heer Amand: Ja. Ben je niet vergeten. Mevrouw Van Zetten: Je hebt me gesteund, want je vond dat ik het goed deed, maar sommige dingen konden beter. En zo hebben wij toch wel heel veel van Jacques geleerd. En het was ook inderdaad de eerste keer dat ik dacht, jij wordt echt serieus gaat hij meedoen met Trots, was dat ik hem op de parkeerplaats zag van het debat in Sancta Maria met grote borden. Ik zei, Jacques, wat ga jij nou doen? Want ik dacht natuurlijk, ik kan hem ook wel misschien voor mijn karretje spannen. Maar dat lukte natuurlijk niet, want hij ging voor Trots en dat was natuurlijk heel erg leuk. Met veel succes. De heer Amand: Ja.

Mevrouw Van Zetten: En daar wil ik je ook nog … want wij hebben een hele bijzondere dag gehad. De heer Amand: Ja. Mevrouw Van Zetten: Samen, toen wij … Wybren van Haga werd ingeluid in de Tweede Kamer. Jacques en ik stonden ’s ochtends vroeg naar autoverkeer te kijken bij de Waarderweg. Toen zijn we samen naar Den Haag … We troffen elkaar ergens in de trein. Ik heb Jacques, want we waren laat, met zijn bionische knieën, want die bleek hij toen te hebben, door Den Haag gesleept. Van de verkeerde ingang naar de goede ingang. Onder de, over de controle heen en weet ik veel wat. Nou het eindigde het, we hadden onze spullen in een kluisje gelegd en we wisten het nummer niet meer. De heer Amand: Nee, klopt. Mevrouw Van Zetten: Dus we hebben daar een uur in paniek gestaan om die spullen te krijgen. Nou dat … Ik zal meer zal ik niet vertellen. Die dag … Die dag heb ik nooit meer vergeten en dat blijft een allerbeste herinnering aan Jacques Armand en alle collega’s die je in de raad kan hebben. Dank je wel, Jacques. En jullie, iedereen, heel hartelijk bedankt. Degenen die weggaan natuurlijk hè, want de rest zien we terug. Peter, Peter van den Poel heb ik ook natuurlijk een heel erg leuke tijd mee gehad. Als we gingen koffie drinken, we bleken iedereen te kennen die we … Dat was gewoon heel erg inspirerend en leuk. En dan zal ik een heleboel mensen vergeten.

Want dan kijken jullie me aan, en dan denk je, oh waarom mij niet. Maar nou, oké. Ik laat het hierbij want het is al 23:00 uur. Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel. En dan moet de nestor nog komen zo meteen. Frank Visser.

33

De heer Visser: Ja. Dank u wel, voorzitter. Dit was mijn tweede periode in de raad en ik blij dat ik nog een derde periode mag. Maar ik kan wel zeggen inderdaad, deze periode in de raad was echt een goede sfeer in de raad. Dat was echt anders dan de periode daarvoor. En dat is mede te danken aan een flink aantal raadsleden wat vandaag afscheid neemt. Waarvan ik hoop natuurlijk dat er weer net zo gezellige raadsleden voor terugkomen. Ik ga ze niet allemaal noemen, maar ik wil toch een paar mensen bijzonder noemen. Allereerst Isabelle, Misja, Jurrit, Jan Klaver en Peter van den Poel, jullie zijn echt allemaal verbinders. En ja, ik wil gewoon zeggen dat ik dat heel erg in jullie waardoor. En toen ik die namen zo opschreef bij het trefwoord verbinden, toen dacht ik van, eigenlijk is dat best wel een leuk college van wethouders. Maar ja, dat lukt dat weer niet, want Misja gaan naar Spanje toe. Maar tegenwoordig mag je ook wethouder zijn als je niet in de gemeente woont. Maar ja, probleem is natuurlijk, ik ben ook wel voor het klimaat, en dan zou Misja wel heel vaak moeten gaan vliegen. Dus ja, nou ja, met vliegen kom ik dan toch bij Jeroen, als mister beheer. Maar ook als onnavolgbare, of nou ja, juist volgbare, hoe moet je het zeggen, voorzitter. Want echt, wat … Man, wat deed jij dat goed als voorzitter en wat ga ik je daarin missen.

En politiek waren we het weleens niet met elkaar eens, maar echt, wie ook straks voorzitter wordt, ik ga zou zeggen, ga bij Jeroen in de leer. En dan heb je als eenmansfractie … Oké. Als eenmansfractie heb je het voordeel dat iedereen je vrij snel kent. En ook al dat je heel veel portefeuilles kan doen, dus dat je denkt ook de anderen vrij snel te kennen. En ik heb denk ik wel gemiddeld met veel meer raadsleden contact dan sommige mensen die maar in één commissie zitten. En toch heb je met een aantal mensen geen contact of weinig contact. En eerlijk gezegd, als ik dat vanavond zo hoor, dan spijt mij dat. En dat is ook wel een oproep aan nieuwe raadsleden. Zorg dat je met alle raadsleden contact krijgt. Want ik moet echt … Ik heb veel respect ook voor de stille krachten in de wat grotere fracties die wat minder vaak spreektijd krijgen dan mij als eenmansfractie. En dan wil ik vandaag toch echt een compliment aan geven aan ik denk wel misschien wel de speech van de avond, aan Marion met haar oproep over het volk. Marion, je bent een prachtwijf, dat wou ik even zeggen. De heer …: Misschien een volkswijf? De heer Visser: Nee, een prachtwijf. Dan iemand die ik echt ook echt ga missen. Waarvan ik dacht van, die wordt gewoon lijsttrekker, die gaat echt door, Anna. Echt waar, jij kan zo goed debatteren. Ik sta elke keer weer gewoon te genieten van jou.

En dat ga ik zo missen, de enorme scherpte en creativiteit. En mensen die debatteren willen leren, zou ik zeggen, ga gewoon alle filmpjes van Anne terugkijken. Echt een aanrader. Mostapha of Mustapha, ik twijfel altijd een beetje. Aan jou gaan we natuurlijk de enorme sociale bevlogenheid missen. En ja, als … Ik hoop dat alle nieuwe raadsleden die komen, dat die allemaal zo’n bevlogenheid hebben op het terrein waar zij kennis van hebben als jij. Echt, het ga je goed. Annemiek. Het was wel grappig in de beginperiode, want toen had ik een schaduwraadslid, die heette ook Annemiek. En we hadden de beide Annemieken en die kenden elkaar ook heel goed van de school, omdat ze kinderen in dezelfde klas hadden. Dus ja, dat schept al een band. En we hadden vaak contact. Maar wat ik het leuke van jou vind, wij hebben hier in de raad toch bovengemiddeld veel mensen die ambtenaar zijn of een bestuurlijke rol hebben. En jij bent zo gewoon. En dat bedoel ik niet nade… Niet … Hoe moet je het zeggen, maar … De heer …: Van het volk. De heer Visser: Dat woord mocht ik dus niet gebruiken vanavond. Maar de bevlogenheid, de passie waarmee jij spreekt, maar ook de toegankelijkheid daarvan. Want ik trap heel snel in dat ik toch wat ambtelijke taal gebruik en dan is het voor mensen toch weer niet te volgen. Jij bent altijd te volgen en dat vind ik echt heel gaaf. Ten slotte nog twee … Nee, even kijken.

Ja, twee mensen. Allereerst Dilia. Ik denk dat Dilia zich nu echt aan het ergeren is aan mij als voorzitter, omdat we over de tijd heen gaan van 23:00 uur. Maar … En we zijn

34

bijna klaar. Maar Dilia is zich nog meer aan het ergeren, want ik heb haar net uitgelegd in de pauze een regel die de burgemeester is vergeten te vertellen. Namelijk, als je een koninklijke onderscheiding krijgt, dan mag je die maar één dag in je leven dragen en dat is de dag dat je hem krijgt. Dus zij heeft nu exact nog 55 minuten om met iedereen op de foto te gaan met die koninklijke onderscheiding. En elke minuut dat ik langer praat, ja, wordt zij dus heel boos op mij. Dus ik moet echt heel snel verder. En dat is last but not least, Gertjan. Want Gertjan, er is één groot nadeel wat alle vertrekkende raadsleden nu niet hebben, maar jij hebt. Namelijk, jij hebt geen fractiegenoot die je kan toespreken. En daarom dacht ik van, dan moet ik jou even extra gaan toespreken. Ik heb het ook niet overlegd met Danny. Maar ik vind het zo gaaf hoe jij in de voetsporen van Sjaak bent getreden. Sjaak, voor degenen die hem hebben gekend hier als raadslid, nou die werkte wel voor vier. Daar was ik altijd zwaar van onder de indruk hoe hard hij werkte voor de raad. En jij moest maar even in zijn voetsporen treden. En ik vind dat je dat echt heel goed hebt gedaan. En jij was in de raad een beetje mijn fietsmaatje. Wij waren ook weleens samen de fractie fiets. En ja, dat ga ik missen. Maar ik ga ervan uit dat Danny net zozeer als mij opkomt voor de fietsers in Haarlem.

En samen hebben we gestreden voor de Willem Klooslaan, dat dat een fietsstraat zou worden. En dat was één zo’n voorbeeld waar je gewoon moet volhouden als raadslid. Niet gelijk als je nee krijgt denken van, het lukt me niet. Nog een keer en nog een keer en nog een keer. En uiteindelijk is het ons gelukt. De Willem Klooslaan wordt nu heringericht als fietsstraat en dat is mede dankzij jouw inzet. En ook voor het stationsplein hebben we ook samen heel veel opgetrokken. Nou, daar moeten we het resultaat nog gaan zien, maar dat gaat met Danny ongetwijfeld goed komen. Dank voor al jouw werk voor duurzame mobiliteit in Haarlem en voor alle andere dingen die jij namens jouw partij in de raad hebt gedaan. Dank je wel. 5.

Woord aan de nestor van de raad, Louise van Zetten De voorzitter: Dames en heren, het is een traditie dat het langst zittende raadslid dat die ook nog een laatste woord spreekt. En ik geef graag daarvoor het woord aan Louise van Zetten. Mevrouw Van Zetten: Ja, maar ik heb nog even een vraag. Heeft iedereen daar nog wel zin in? Want ik denk, er is hier zoveel gezegd. De heer …: Altijd. Mevrouw …: Ja, zeker. De heer Aynan: Voorzitter, misschie… De heer …: Een sluitend woord. Mevrouw Van Zetten: Nou ja … Nee, het is niet smeuïg. De heer Aynan: Voorzitter? Voorzitter, als één na langst zittend raadslid. Misschien kan het gemaild worden, mevrouw … De heer …: Brand los. Mevrouw Van Zetten: Doe niet zo flauw, Moussa. Jongens, voorzitter ook, vanavond nemen wij afscheid van 21 raadsleden, en ik vind dat als nestor echt extreem veel. Vorige periode hadden we 19 personen die de raad verlieten, dat was hopeloos. Maar blijkbaar is dit tegenwoordig de gang der dingen. Maar laten we even

35

wezen, het is slecht voor ons collectieve geheugen. De behandeling van lopende dossiers en onze kennis, ook van het ambtenarenmanagement, gaat gewoon achteruit. Onvermijdelijk is dat de controle van ons openbaar bestuur hieronder leidt en de grip erop verdwijnt en knaagt aan de macht van de gemeenteraad, die mooie zogenaamde tegenmacht waar wij allemaal zo hard voor werken. Terugkijkend is onze raadsperiode 2018 en ’22 gewoon echt een bizarre periode geweest. Er werd een vliegende stad gemaakt door de jonge winnaar van de verkiezingen, Robbert Berkhout. Dat mag ook weleens gezegd worden die naam. Ik zie ons nog staan met de vegetarische bitterballen op het terras van de dakkas. En wij telden allemaal mee en wij voelden ons gehoord. Kort daarna vertrok al de eerste wethouder om burgemeester te worden ergens in Groningen. En waren wij de leider van de coalitie kwijt aan het pluche. Ja, de volgende, ja, dat werd toch een beetje ploeteren verder met de fractie. En ik wil Jasper Drost niet tekort doen, want die heeft het toch maar even overgenomen en toch geprobeerd het voort te zetten. De volgende jaren vertrok een onnavolgbare schaar van raadsleden en kwamen er weer nieuwe en soms ook weer oude en vertrouwde gezichten terug. Ik noem er een paar. Dramatisch natuurlijk het vertrek eigenlijk van Marceline Schopman. Frits Garretsen, Maarten Rijssenbeek en Burhan Gün.

Maar die is vertrokken. Die hoopte dat ik nog een woordje tot hem zou richten, maar hij trok het natuurlijk niet meer. En natuurlijk kregen we weer terug Anne Feite Bloem en Wouter Rutten. En soms heeft dus een nadeel ook een voordeel, want dat was toch weer een verrijking van de, ja, toch van de gemeenteraad. Ook nog even noemen de op onnavolgbare verdwenen wethouders Snoek en Rog. Ik zal daar maar verder niks over zeggen. En dan de tientallen schaduwraadsleden die hier in en weer uit marcheerden. Ik wil niemand tekort doen voor het mooie werk dat ze hebben gedaan. We hebben ze allemaal bloemen gegeven. En inderdaad, er zijn hele goede raadsleden, schaduwraadsleden, geweest. Maar bij ook velen dacht je, wie is dit? Hij was weer weg. Zij kwam weer. Ik dacht, wie is dit? Nou, ik neem aan dat dat allemaal toch ons en ook de griffie … Grote bewondering voor de griffie die toch allemaal de mensen het gevoel hebben gegeven dat ze welkom en belangrijk waren. En dat is natuurlijk ook onze taak, wij ook als volksvertegenwoordiger, dat wij dat gevoel overbrengen, ook aan de mensen in de stad. Er zijn allemaal hele goede … En de meeste komen terug ook met een, ze zitten daar nog, met hun eigen raadszetel. Mijn grote vriend Diederik zit gewoon hier op de tribune. Was een fantastisch schaduwraadslid en hij blijft dat ook. En dan, dat waren dan even de mensen.

Maar laten we toch ook even niet vergeten dat we de bizarre coronatijd achter de rug hebben, hopen we maar. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. De macht was overgeleverd aan Den Haag. De veiligheidsregio, de GGD, de avondklok, het beeldscherm. Wij stonden gewoon op achter… Op afstand, en ik voelde me gewoon machteloos. Wat was nog de rol als … Onze rol als volksvertegenwoordiger. Dat hebben wij ons wel afgevraagd. Ik ben waarschijnlijk niet de enige geweest. Wij zagen en spraken nog maar weinig mensen. En zelfs ik twijfelde aan het nut van dit werk wat wij hier doen en of ik daar wel mee door zou gaan. Ja, dat was een korte periode. Want ja, de tijd gaat gewoon door. En ik wil dan wel even … Nog even hebben over de griffie waar wij midden in het holst van deze ellende toch eigenlijk bij de hand werden genomen, niet door jou, Marnix, sorry, maar je was er toen nog niet, maar door Marcel van Dam. En die heeft toch een beetje de boel weer een beetje op de rails gezet. Hij heeft ook in het seniorenconvent met Jasper hebben we weer een beetje het idee van goh, wij doen er toe, misschien kunnen we toch nog wel wat bereiken. Al was het maar een priklocatie in de buurt van onze Haarlemmers. Op die manier zijn we bezig geweest. Nou ja, in ieder geval, we hebben nu weer een hele nieuwe werkelijkheid.

Ik zal niet over de oorlog in Oekraïne beginnen, want dat hangt natuurlijk toch als een deken volgens mij boven Europa. Maar ja, het is een vrolijk afscheid van de oude raad. Ik wil iedereen bedanken. Mijn vriend Ben natuurlijk en de andere bode wiens naam ik even vergeten. Maar Bob. Want we moeten ook niet vergeten, jongens, heel veel mensen hebben in die beroerde tijd afscheid genomen, die zien we dus niet meer, en we hebben ze eigenlijk nauwelijks gedag kunnen zeggen. En dat is natuurlijk wel heel erg. Dat geldt voor bodes, dat geldt voor ambtenaren. We hebben inmiddels een nieuwe gemeentesecretaris. Van de oude hebben we volgens mij ook geen afscheid genomen. En van onze wethouders eigenlijk ook niet. En ja, dat vind ik wel pijnlijk. En dat heeft

36

toch ook een soort gat in de tijd geslagen. En ik hoop dat alles nu eigenlijk weer normaal wordt. Nou dan wil ik iedereen heel erg danken voor het geduld dat jullie hebben opgebracht. Het is 23:15 uur. Ik hoop dat we een borrel krijgen op kosten van de gemeente Haarlem, jongens, vooruit. 7.

Sluiting De voorzitter: Dames en heren, mij rest om u inderdaad aan te kondigen dat er een borrel is in De Refter. Dat er bij de uitgang bloemen zijn voor alle raadsleden en commissieleden. En … De heer …: Die afscheid nemen. De voorzitter: Nee, voor iedereen. Voor iedereen, voor iedereen. Ja, niet voor de wethouders natuurlijk, maar voor de raadsleden. En ik dank u allen nogmaals heel hartelijk. Het ga u allen zeer goed. Ik sluit de vergadering.

37