OHK.pdf

Goedenavond, Voordat ik begin wil ook ik mijn medeleven betuigen aan familie, vrienden en collega’s van Jeroen Engels. Ik heb Jeroen slechts enkele malen kort gesproken in het kader van het Oosterhamriktracé, maar dat was genoeg om vertrouwen in hem te krijgen. Als je dat al zo snel bereikt, zegt dat veel over een mens. Zijn plotselinge dood is ook bij ons als bewoners van de Oosterhamrikkade hard aangekomen. Ik wens zijn nabestaanden heel veel sterkte. Mijn naam is Anne Popkema. Ik woon sinds 2016 met mijn vrouw en drie kinderen aan de Oosterhamrikkade, in een nieuwe woning. Het is fantastisch wonen daar. Iedereen in mijn gezin is heel blij dat we hierheen zijn verhuisd. Ik weet dat dat ook geldt voor alle gezinnen om ons heen. Velen van ons woonden eerst lange tijd in het Oosterpark, een schitterende wijk. Niet voor niets zijn we in dit deel van de stad blijven wonen. We voelen ons erg met dit stadsdeel verbonden. De Oosterhamrikkade symboliseert die verbondenheid: het is immers net zozeer Oosterpark als Professorenbuurt. We zien tweemaal daags drommen ouders en kinderen het kanaal op de fiets oversteken om naar school te gaan of terug te keren, in beide richtingen. Velen groeten elkaar zelfs bij het tegenkomen: ze zien elkaar regelmatig op of rond de Oliemuldersbrug. De Oosterhamrikkade, het kanaal en het bruggetje, ze verbinden de beide wijken.

Ook mijn kinderen steken dagelijks op hun fiets de Oliemuldersburg over om naar school te gaan in de Vinkenstraat, of na schooltijd, om meteen met hun vriendjes in de Oosterparkwijk te gaan spelen. Wat een vrolijke boel, zult u denken. Toch heb ik nu een protestposter achter mijn keukenraam hangen. Rood en groen. U kunt wel raden wat erop staat. Wie protesteert, is niet vrolijk. Misschien zelfs boos. Ik ben ook boos. Ik ben boos op het college. Want het college wil auto’s vanaf de ring mijn stad intrekken, dwars door onze buurt, over een autoweg die Professorenbuurt en Oosterpark gaat splijten, die mijn kinderen uitlaatgassen en fijnstof in de longen jaagt, autoherrie in hun oren drukt en vooral: een autoweg die onze wijken uitelkaar zal drijven. Het college gooit een horizontale muur op tussen onze beide wijken. Tussen mijn kinderen en hun klas, hun vriendjes. Daarom heb ik een poster achter mijn raam, daarom ben ik boos op het college. En daarom spreek ik u vandaag toe. Want u bent het hoogste orgaan van de gemeente, u bent de baas van het college, zij zijn uw ondergeschikten. En ik zeg hier tegen u: uw ondergeschikten doen hun werk slecht, handelen onbetrouwbaar. Zij gaan de stad schade berokkenen. Maar het is niet te laat. Geef het college de opdracht deze onzalige plannen neer te leggen. Laat hen luisteren. Bescherm uw stad, onze stad.

Dwing het college de groene variant, waar wij als bewoners allemaal ongelooflijk blij van worden, serieus te bestuderen. Zorg dat het college datgene uitvoert waardoor wij allemaal trots zijn onszelf inwoner van Groningen te noemen. Want Groningen is een sociale, progressieve, ambitieuze, klimaatbewuste stad. En daarbij past niet een nieuwe autoweg die wijken splijt, maar een kade die wijken verbindt, een kade om samen te fietsen en te wandelen. Daarbij past niet de kleur rood, maar de kleur groen. Ik zeg dat namens mezelf en onze buren, maar vooral namens onze kinderen. Ik dank u voor uw aandacht.