BIJLAGE 4 Gedicht stadsdichter Jaimy Hindriks installatie gemeenteraad 1-4-26.pdf

De stad die zich nooit officieel heeft voorgesteld Rijd mee met de vuilnisman die met Stad ontwaakt. Hij bestuurt zijn wagen als een paard; Cowboy Bruno tilt containers omhoog met een mechanische lasso. Ergens tussen de meeuwen die zich tegoed doen aan de lichaamssappen van slapende nachtvlinders, zegt hij dat dit het mooiste moment van de dag is. Golf mee op de klanken van een zangdocent met een bedrijfsnaam die klinkt alsof Pippi Langkous zich heeft ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Zij leert de mensen te blijven zingen, binnen of buiten de lijntjes, of ergens halverwege. Maar altijd in verbinding met een gedeeld kopje thee. Want een stem die niet wordt gehoord is als een vergeten fluitketel in een leeg huis. Als je goed kijkt zie je de mannen die zich met een snelheid door de stad bewegen als een kruising tussen ninja’s en vleesgeworden waterpas, die fietsen rechtzetten met een precisie waar menig chirurg van zou kunnen leren. Zij vormen een onzichtbaar dorpje noaberschap in Stad.

In een winkel in Helpman zag ik hoe een vraag naar bladmuziek ongemerkt veranderde in een gesprek over familie, hoe koffie daar geen drankje is maar een tijdmachine die alles vertraagt tot een ritme waarop mensen zich vormen tot een samenspel. Aan de rand van het Noorderplantsoen stappen mensen in het leven van een ander treffen daar iets aan, waardoor ze diegene nog meer begrijpen en weten dat wanneer je je eigen verhaal vormgeeft er lagen ontstaan waarvan je niet wist dat ze er waren. En ergens tussen kinderen die grote emoties ontdekken en volwassenen die blijven spelen, werkt het allemaal: omdat het verhalen zijn van mensen die werelden creëren, met of zonder script. Laat me jullie voorstellen aan een jongen met de mooiste zwarte krullen die gelukkig werd nadat ik een boer liet, omdat het hem deed hem denken aan zijn oma in Marokko; de vrouw die in de jaren zeventig besloot haar man te verlaten. Die revolutie nam hij mee in zijn bagage. We leerden elkaar tongbrekers in het Marokkaans en Nederlands; ontdekten dat het blijkbaar overal dezelfde kat is die de krullen van de trap krabt. Lieten de onbekende klanken voorzichtig landen in elkaars mond.

In een wasserette zag ik hoe zorg eruitziet zonder handleiding. Naamlabels op tassen worden ingevuld met bijnamen die beter passen; Meneer Eierbal, Mevrouw Racefiets, alsof je hier pas echt bestaat als je gezien wordt zoals je bent. En ergens tussen het draaien van de machines en het vouwen van een shirt, begrijp je: dit is geen servicepunt, dit is een ruggengraat van de wijk. En in sportcentrum Noord kwam iemand binnen voor een uurtje Zumba en vond per ongeluk een nieuw leven. Ze kwam uit de schuldsanering en ging de boekhouding doen. Dertig jaar onzekerheid verloor het van een paar stemmen die bleven zeggen: jij kunt dit. Nu sta ik hier met al deze mensen op mijn papier, die u niet allemaal zult ontmoeten, maar die er wel zijn, in een stad die opmerkelijk goed is in voor elkaar zorgen zonder daar een beleidsstuk voor nodig te hebben. Dus aan u die straks besluiten neemt met woorden als kaders, budgetten en uitvoeringsagenda’s, wil ik vragen - en dit is geen groot verzoek om af en toe iets scheef te laten als een mens daar beter van wordt.

Om ruimte te maken voor het onmeetbare, het trage, het kleine dat zich nergens laat verantwoorden maar overal gebeurt. Om keuzes te maken die niet alleen werken in theorie; maar ook in een wasserette waar menselijkheid niet wordt vervangen door machines. Op straat waar een fiets nét recht genoeg staat om iemand door te laten. Of in een stem die misschien een beetje vals begint maar toch wordt gehoord. Maak keuzes die zacht genoeg zijn om mensen niet te breken en sterk genoeg om ze te laten blijven zingen.

Jaimy Hindriks Stadsdichter Gemeente Groningen 1 april 2026