CConstaterende datGouda
Koppel je AI →
Document · PDF

Onderzoeksrapport GHR Huisvesting van arbeidsmigranten in Gouda

Commissie Samenleving 9 september 2026, gemeente GoudaBij agendapunt: Beeld- en oordeelsvorming GHR Rekenkamer - Huisvesting Arbeidsmigranten20.531 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 3 van 3

Controle door de omgevingsdienst De Omgevingsdienst Midden-Holland (ODMH) werkt namens de gemeenten Zuidplas, Bodegraven- Reeuwijk, Gouda en Waddinxveen aan het behandelen van meldingen rondom de Wvg. Zij voeren controles uit bij diverse panden en krijgen daardoor goed zicht op de situatie ter plaatse. Vaak zijn dezelfde eigenaren betrokken, die panden in meerdere gemeenten kopen en daar kamers verhuren aan arbeidsmigranten. In het interview leggen ze uit dat dit meestal gebeurt via werk- gevers of uitzendbureaus die ook betrokken zijn bij de huisvesting. In veel gevallen is er een directe relatie tussen de eigenaar van het pand en het uitzendbureau: de eigenaar bezit het pand én heeft de arbeidsmigranten, die in het pand wonen, voor zich werken via het uitzendbureau. Zo wordt zowel werk als huisvesting voor de werknemers geregeld. De OMDH ziet dat sommige pandeigenaren welwillend zijn en goed om willen gaan met bewoners, maar ook regelmatig zien ze het tegenovergestelde. Te veel mensen die in een ruimte wonen, slechte woonomstandigheden en bewoners die bang zijn de waarheid te vertellen: “ [We zien] vaak bewoners die bang zijn om de waarheid te vertellen tegen je natuurlijk. Het is ruzie met de werkgever als zij iets negatiefs verklaren over de werkgever of eigenaar van een pand, die dan ook nog eens vaak dezelfde persoon zijn. Dan is het heel makkelijk.

Gezeur met de werkgever. Baan kwijt betekent huis kwijt. Dat betekent vaak dat ze op straat terecht komen.” De ODMH legt in het interview uit dat de eerste focus altijd ligt op de controle van het gebruik van het pand en de veiligheid van bewoners. Er wordt gekeken of huisvesting op de locatie is toegestaan volgens het omgevingsplan en of de basisvoorwaarden op orde zijn. Daarna volgt een beoordeling van de leefomstandigheden: het aantal personen per kamer, aanwezigheid van ventilatie en daglicht, en voorzieningen zoals brandblussers en vluchtroutes. “We kijken hoe die leefomstandigheden zijn. Hoeveel personen zitten op de kamer? Zit er ventilatie en daglicht in een verblijfsruimte?” Ook brandveiligheid is een belangrijk aandachtspunt. Vluchtroutes moeten vrij zijn van obstakels en brandblusmiddelen moeten aanwezig en gekeurd zijn. Daarnaast wordt breder gekeken naar arbeids- en huurvoorwaarden, zoals of huur wordt ingehouden op het loon. Bijna elke controle levert overtredingen op. Deze variëren van ontbrekende of niet-gekeurde brand- blussers tot dichtgeschroefde vluchtdeuren, waardoor bewoners niet kunnen vluchten bij brand. Ook komen situaties voor waarin te veel mensen op één kamer wonen of ruimtes als slaapkamer worden verhuurd die daar niet geschikt voor zijn.

“Het gebeurt bijna nooit dat wij geen opmer- kingen hebben bij een pand dat wij controleren.” Wanneer bij een controle een overtreding wordt geconstateerd, start de procedure altijd met een gesprek met de eigenaar. De vervolgstappen hangen af van de ernst van de situatie. Bij acute veiligheidsrisico’s, zoals vluchtgevaar, wordt direct ingegrepen en moet de eigenaar onmiddellijk maatregelen treffen. Bij lichtere overtredingen ontvangt de eigenaar een constateringsbrief waarin staat op welke punten het pand niet voldoet aan de eisen en binnen welke termijn dit moet worden opgelost. Als er geen actie wordt ondernomen, wordt de zaak omgezet in een formele handhavingsprocedure. In die fase kan de gemeente onder andere een dwangsom opleggen. In de praktijk worden de meeste problemen opgelost voordat het zover komt. 23 Het volledig leegruimen van een pand is zelden nodig en gebeurt meestal alleen wanneer bewo- ning vanaf het begin niet was toegestaan. Er zijn geen gevallen geweest waarin bewoners op straat zijn gezet vanwege gevaarlijke situaties. De gemeenten zijn hierin terughoudend, omdat sluiting vooral de bewoners treft en niet de pandeigenaar. Een eventuele sluiting vindt altijd plaats in overleg met de gemeente. 4.2.

Samenvattend Uit dit hoofdstuk blijkt dat handhaving en toezicht op de huisvesting van arbeidsmigranten in Gouda nog onvoldoende zijn uitgewerkt in een integrale beleidsaanpak. De wettelijke kaders van de Wgv en de verhuurdersvergunning zijn in opzet helder, maar in de praktijk versnipperd doordat meerdere afdelingen en externe partijen – waaronder de ODMH en verschillende toezichthouders – ieder binnen hun eigen mandaat opereren. Hierdoor ontbreekt eenduidige regie. De gemeente werkt aan een proactieve aanpak, maar handhaaft vooralsnog voornamelijk reactief vanwege beperkte capaciteit. De positie van arbeidsmigranten vormt een structureel knelpunt: zij melden misstanden nauwe- lijks uit angst voor verlies van huisvesting, terwijl de gemeente tegelijkertijd terughoudend is met ingrijpen op misstanden zodat arbeidsmigranten niet op straat komen. Dit maakt het lastig om misstanden effectief aan te pakken. Daarnaast leidt het ontbreken van een vaste procedure bij huisbezoeken en wisselende handelingsperspectieven tussen toezichthouders tot inconsistenties in opvolging van signalen. De controles door de ODMH laten zien dat overtredingen veelvuldig voorkomen, variërend van onveilige situaties tot overbewoning.

Hoewel verhuurders in de meeste gevallen maatregelen treffen na waarschuwingen, ontbreekt een steviger instrumentarium om structurele misstanden bij uitzendbureaus en pandeigenaren tegen te gaan. Gouda zet in op naleving van wettelijke verplichtingen, maar effectieve handhaving wordt belem- merd door gebrek aan coördinatie, beperkte middelen, afhankelijkheidsrelaties van arbeidsmi- granten en complexe verwevenheid tussen werk en huisvesting. Een integrale aanpak, met duide- lijke regie en meer structurele samenwerking, is noodzakelijk om misstanden duurzaam te kunnen aanpakken. 24 5 Het perspectief van huisvesters Voor dit onderzoek zijn vier groepsinterviews afgenomen met partijen die (in)direct huisvesting bieden aan arbeidsmigranten in het Groene Hart. Daarbij zijn drie typen respondenten onder - scheiden. Ten eerste zijn commerciële huisvesters gesproken die panden exploiteren waarin arbeidsmigranten verblijven. Ten tweede zijn uitzendbureaus geïnterviewd die arbeidsmigranten in dienst hebben en via een zuster- of dochteronderneming verantwoordelijk zijn voor het beheer van de huisvesting. Ten derde zijn ondernemers betrokken die arbeidsmigranten in dienst hebben en zelf voorzien in hun huisvesting. In dit hoofdstuk worden al deze respondenten aangeduid als ‘huisvesters’.

Aangezien de meeste huisvesters regionaal of landelijk opereren en in meerdere gemeenten binnen het Groene Hart actief zijn — dan wel hierover in overleg zijn (geweest) met gemeenten — hebben de bevindingen betrekking op het gehele onderzoeksgebied. Het hoofdstuk wordt afgesloten met enkele gemeen- te-specifieke bevindingen voor Gouda. Voor dit onderzoek hebben wij uitsluitend contact gehad met huisvesters die beschikken over een SNF-keurmerk. Meerdere pogingen zijn ondernomen om in contact te komen met uitzendbureaus die betrokken zouden zijn bij misstanden rondom huisvesting. Ondanks meerdere verzoeken hebben wij geen reactie ontvangen van deze uitzendbureaus. 5.1. Ervaringen met huisvesting van arbeidsmigranten in het Groene Hart De gesproken huisvesters onderstrepen het belang van arbeidsmigranten voor de lokale economie van het Groene Hart, evenals het belang van adequate huisvesting voor deze werknemers. De geïnterviewde partijen huisvesten arbeidsmigranten voornamelijk in eengezinswoningen, rijtjes- huizen en appartementen, veelal gelegen in reguliere woonwijken. Deze woningen worden door- gaans gehuurd van particuliere eigenaren, al dan niet via intermediairs. Particuliere verhuurders hanteren in de praktijk vaak hogere huurprijzen wanneer woningen (in) direct aan arbeidsmigranten worden verhuurd.

Dit hangt samen met het feit dat de woningen door- gaans door meerdere individuele huurders worden bewoond, in plaats van door één huishouden. Verhuurders zijn zich bewust van de aanhoudende vraag naar huisvesting voor arbeidsmigranten en het beperkte aanbod aan alternatieven, hetgeen hun onderhandelingspositie versterkt en hogere huurprijzen mogelijk maakt. Twee huisvesters merken hierover het volgende op: “ Onze vestigingen van de facilitaire tak zoeken of krijgen huisvesting aangeboden. Dit wordt vaak door lokale spelers aangeboden. Op zoek hoeven we eigenlijk niet, want er is zoveel aanbod. [...] En dan zal je zeggen: ‘Hoe kan dat?’. Omdat je meer betaalt dan de markt hè? Dat is gewoon heel simpel.” Alle geïnterviewde huisvesters beschikken over een SNF-keurmerk en in sommige gevallen over een SNF+ keurmerk, dat een hoger kwaliteitsniveau borgt dan de reguliere norm vereist. Daarnaast wordt consequent gebruikgemaakt van het prijs-kwaliteitssysteem, waarbij de toegestane huur- prijs afhankelijk is van de kwaliteit van de woning. De SNF voert periodieke controles uit om de naleving van de kwaliteitsnormen te waarborgen. De gehanteerde SNF-normen sluiten aan bij de aanbevelingen van het Aanjaagteam ten aanzien van kwalitatief verantwoorde huisvesting voor arbeidsmigranten.

Huurcontracten Geen enkele van de huisvesters die wij hebben gesproken hebben een vast huurcontract afge- sloten met de arbeidsmigranten. De arbeidsmigranten die zij huisvesten krijgen allemaal een huurcontract ‘naar aard van korte duur’, ook wel logiescontract genoemd, ongeacht de verblijfs- duur in Nederland van de arbeidsmigrant. De huur voor de woning wordt in alle gevallen direct ingehouden op het salaris. In alle gevallen zijn de huur- en arbeidsovereenkomsten formeel van elkaar gescheiden. Tegelijkertijd geven meerdere geïnterviewde uitzendbureaus aan dat zij zowel een ‘uitzendtak’ als een ‘facili- taire tak’, verantwoordelijk voor huisvesting, hanteren. Hierdoor heeft een arbeidsmigrant een arbeidsovereenkomst bij de ene tak en een huurovereenkomst bij de andere. Hoewel daarmee juridisch gezien sprake is van gescheiden contracten, rijst de vraag in hoeverre deze constructie aansluit bij de bedoeling van de Wgv. 25 Huurcontract naar aard van korte duur Met de inwerkingtreding van de Wet vast huurcontracten op 1 juli 2024 is het grotendeels niet meer mogelijk om tijdelijke huurcontracten af te sluiten.

Wel is het mogelijk gebleven om een huurcontract ‘dat een gebruik betreft dat naar zijn aard van korte duur is’ af te sluiten bedoeld voor ‘specifieke situaties’, zoals de verhuur van vakantiehuisjes.[67] Veel arbeidsmigranten wonen momenteel op basis van constructies die in de praktijk worden aangeduid als shortstay of logies. Juridisch bestaan deze termen echter niet als aparte cate - gorie binnen het huurrecht. Wanneer huisvesters spreken over shortstay, doelen zij feitelijk op de uitzondering in artikel 7:232 lid 2 BW: de huur van woonruimte die “naar haar aard van korte duur” is. Alleen wanneer een overeenkomst onder deze uitzondering valt, is het reguliere huur- recht – waaronder huurbescherming en regels rondom huurprijs – niet van toepassing. Deze bepaling is oorspronkelijk bedoeld voor situaties die evident tijdelijk zijn, zoals vakantiewo- ningen, seizoensaccommodaties of hotelmatig verblijf. In de praktijk wordt de uitzondering echter veel breder toegepast, met name bij de huisvesting van arbeidsmigranten. Omdat zij meestal een contract krijgen dat als naar aard van korte duur wordt bestempeld, hebben zij nauwelijks huurdersrechten.

Hierdoor kunnen zij hun woning vaak onmiddellijk verliezen zodra hun dienst- verband eindigt of wanneer het uitzendbureau de huisvesting beëindigt.[68] De kern van het probleem is dat deze uitzonderingsbepaling steeds verder is opgerekt: waar de wetgever slechts zeer tijdelijke situaties voor ogen had, wordt de regeling nu structureel gebruikt voor arbeidsmigranten die maanden – en soms jaren – in Nederland verblijven. Hierdoor ontstaat een spanning tussen de wettelijke bedoeling van de regeling en de manier waarop deze in de praktijk wordt ingezet. Dit leidt tot onzekerheid voor bewoners én tot discussies over misbruik van deze juridische categorie, wat mede aanleiding is voor de huidige landelijke voorstellen om tijdelijke huurcontracten voor arbeidsmigranten opnieuw en duidelijker te reguleren. 67 Rijksoverheid.nl Welke verschillende soorten huurcontracten zijn er voor een woning. Welke verschillende soorten huurcontracten zijn er voor een woning? | Rijksoverheid.nl 68 Ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening. 2025. Het verbeteren van de huurbescherming voor arbeidsmigranten en het tegengaan van oneigenlijk gebruik van huurcontracten ‘naar aard van korte duur’. Den Haag.

De wens voor grootschalige huisvesting De huisvesters die wij hebben gesproken benoemen allemaal dat ze de voorkeur geven aan groot- schalige complexen voor het huisvesten van arbeidsmigranten. Ook benoemen de geïnterviewden dat dit de enige manier is om reguliere woningen vrij te spelen en de kwaliteit van de huisvesting beter te waarborgen. In de praktijk zien zij echter dat de voorstellen voor grootschalige huis - vesting in alle vier de gemeenten stuklopen. Dit heeft met name te maken met een gebrek aan beleid (of beleid dat niet uitgevoerd wordt) op het gebied van huisvesting van arbeidsmigranten. Verschillende aanvragen zijn afgewezen met de mededeling: “We hebben geen beleid, we hebben geen toetsingskader, dus we wijzen alles af”. Huisvesters benoemen dat dit leidt tot frustratie, afnemende bereidheid om te investeren en vooral ook financiële schade. Huisvesters zien dat in het Groene Hart, maar ook daarbuiten, te weinig bestuurlijke verantwoor- delijkheid en daadkracht wordt getoond om grootschalige huisvesting te realiseren. Meerdere geïnterviewden benadrukken dat bestuurders geen besluiten durven te nemen uit angst voor negatieve publiciteit of weerstand van omwonenden: “Als je je oren laat hangen naar je burgers dan komt er ook niks… een bestuurder moet een keer door durven zetten”. Dit leidt tot stagnatie, waardoor huisvestingsoplossingen jarenlang blijven liggen.

Kamerverhuur zonder vergunning In verschillende gemeenten in het Groene Hart is een Parapluplan Wonen opgesteld waarin is opgenomen dat verhuur van woningen alleen mogelijk is aan huishoudens, tenzij een aparte vergunning wordt aangevraagd. Deze vergunning wordt echter in veel gevallen niet afgegeven voor woonhuizen. In Gouda is het mogelijk om deze vergunning te verkrijgen onder de voorwaarden van het parapluplan wonen. Huisvesters kiezen er daarom voor om de huizen die zij huren niet te laten vergunnen voor kamerverhuur. Twee van de huisvesters zeggen hierover: “ Als wij ons zouden houden aan de vergunningen […], dan ben ik 60% van de ruimte kwijt”. en “ Wij zullen ook zeker mensen hebben wonen in locaties waar geen onzelfstandige huisvesting mag zijn in de gemeenten van jullie onderzoek.” 26 Huisvesters geven aan dat het uitblijven van vergunningverlening voor kamerverhuur leidt tot een krimp van de beschikbare huisvesting voor arbeidsmigranten. Daarnaast voelen zij zich daardoor gedwongen om arbeidsmigranten zonder geldige vergunning te huisvesten. Een veelgehoorde klacht is dat gemeenten wél beperkingen opleggen—zoals via paraplubestemmingsplannen—maar tegelijkertijd onvoldoende nieuwe huisvestingsmogelijkheden creëren.

Inschrijven in de gemeente De huisvesters ervaren dat de BRP-registratie in de gemeente vaak niet op orde is, maar dat het voor hen te tijdrovend om actief bij te bedragen aan betere registraties. Huisvesters hebben te maken met veel wisselende arbeidsmigranten. Een van de huisvesters zegt hierover: “ Er zijn te veel hindernissen voor in- en uitschrijven. Dit moet fysiek en kan niet online. Het gaat om te grote aantallen bij ons. We hebben wekelijkse wisselingen van 4 tot 50 mensen. Wij kunnen niet voor zoveel mensen afspraken maken.” Huisvesters geven daarnaast aan dat zij geen mogelijkheid hebben om arbeidsmigranten uit te schrijven wanneer deze vertrekken zonder zichzelf af te melden. Dit leidt volgens hen tot vervui- ling van de BRP, problemen bij de belastingheffing en een toename van administratieve druk voor gemeenten. Vrijwel alle geïnterviewde huisvesters verwijzen in dit verband naar het Westlands model als dé oplossing. In dit model schrijven bewoners zich bij aankomst in en ondertekenen zij gelijktijdig een (ongedateerd) uitschrijfformulier. Op het moment van vertrek dateert de huis- vester het formulier en levert dit in bij de gemeente. Enkele huisvesters geven daarbij aan dat zij belang hebben bij een dergelijke werkwijze, omdat zij dan geen toeristenbelasting hoeven te betalen voor de arbeidsmigranten die zij huisvesten.

Verschillende huisvesters benoemen (indirect) dat zij zelf registratie ook tegenwerken in sommige gevallen, omdat er geen kamerverhuurvergunning is afgegeven door de gemeente voor het huis. De huisvester schrijft dan maximaal één of twee personen in. Een van de voorwaarden van SNF is een nachtregister bijhouden. Dit betekent dat alle huisves- ters weten hoeveel arbeidsmigranten waar gehuisvest zijn. Last van malafide huisvesters Uit de interviews blijkt dat huisvesters hinder ondervinden van malafide huisvesters die minder goede huisvesting bieden aan arbeidsmigranten. Inleners kiezen vaak voor deze malafide huis- vesters, omdat ze goedkoper zijn dan aanbieders met een SNF-keurmerk. Door meer mensen in één woning te plaatsen, kunnen malafide huisvesters lagere huurprijzen per arbeidsmigrant vragen aan inleners. Huisbezitters kiezen soms ook bewust voor zulke huisvesters, omdat zij zo nog hogere huren kunnen ontvangen doordat er meer arbeidsmigranten in hun pand kunnen worden ondergebracht. Specifieke ervaringen met Gouda In Gouda ontbreekt een uitgewerkt beleid voor de huisvesting van arbeidsmigranten, waardoor initiatieven nauwelijks van de grond komen.

Zoals geïnterviewden het verwoorden: er is “feite- lijk niets” en de gemeente geeft zelf aan dat er “nog geen beleid” is, waardoor initiatiefnemers ervaren dat “er niets mogelijk is.” Een concreet plan werd in een vergevorderd stadium terugge- trokken, mede door politieke gevoeligheden en de nabijheid van verkiezingen is het vermoeden van de geïnterviewden. 5.2. Samenvattend Voor dit onderzoek zijn vier groepsinterviews gehouden met commerciële huisvesters, uitzendbu- reaus met een eigen huisvestingstak en ondernemers die hun arbeidsmigranten zelf huisvesten. Alle betrokken partijen beschikken over een SNF-keurmerk en opereren regionaal of landelijk, waardoor de bevindingen betrekking hebben op het gehele Groene Hart. Pogingen om uitzend- bureaus te spreken die worden gelinkt aan misstanden zijn zonder resultaat gebleven. De geïnterviewde huisvesters benadrukken het economische belang van arbeidsmigranten en het tekort aan passende huisvesting. Arbeidsmigranten wonen doorgaans in reguliere gezins - woningen die via particuliere verhuurders worden gehuurd, vaak tegen hogere prijzen door de structurele vraag en het ontbreken van alternatieven. Hoewel dit in strijd is met het parapluplan wonen, werken alle huisvesters met huurcontracten ‘naar aard van korte duur’, waardoor bewo- ners weinig bescherming hebben.

Hoewel huur- en arbeidscontracten formeel gescheiden zijn, wordt dit in praktijk vaak opgelost via interne bedrijfsconstructies. 27 Huisvesters geven de voorkeur aan grootschalige huisvestingslocaties, maar zien dat voorstellen hiervoor vastlopen door gebrek aan gemeentelijk beleid, bestuurlijke terughoudendheid en poli- tieke gevoeligheid. Tegelijkertijd worden vergunningen voor kamerverhuur veelal niet verleend, waardoor huisvesters woningen zonder vergunning verkamerd verhuren en de beschikbare voor- raad verder onder druk staat. Registratie in de BRP vormt een belangrijk knelpunt. Het in- en uitschrijven is voor grote aantallen arbeidsmigranten praktisch onuitvoerbaar voor de huisvesters, terwijl vervuiling van de regis- traties leidt tot problemen voor gemeenten. Veel huisvesters noemen het Westlands model als mogelijke oplossing. Daarnaast blijkt dat sommige huisvesters zelf slechts beperkt inschrijven wanneer er geen kamerverhuurvergunning is zodat ze buitenbeeld blijven van de gemeente. Specifiek voor Gouda blijkt dat het ontbreken van een helder beleidskader de uitvoeringspraktijk sterk belemmert: initiatieven stagneren, terwijl de behoefte aan nieuwe huisvesting groot is. 28 Bijlage 1.

Normenkader Beleidsdomein Norm Beoordeling Beleidsdoel-stellingen Het gemeentelijk beleid is conform nationale wet- en regelgeving vormgegeven Geen integraal beleid Huisvesting en leefkwaliteit De gemeente heeft de Wet goed verhuurderschap vertaald naar lokaal beleid. Hierin is aandacht voor verhuur aan arbeidsmigranten. Daarnaast bevat de verhuurdersvergunning: • Maximaal aantal personen per kamer • Minimaal leefoppervlakte • Voorwaarden tav sanitaire, was- en kookvoorzieningen • Eisen aan huurprijs en huurverhoginspercentage • Evt andere eisen Niet via verhuurdersvergunning Huisvesting en leefkwaliteit De gemeente heeft de omgevingswet vertaald naar lokaal beleid (omgevingsvisie) Ja De gemeente heeft beleid ontwikkeld gericht op het oplossen van het tekort aan huisvesting Niet specifiek op arbeidsmigranten De gemeente besteedt aandacht aan arbeidsmigranten in het volkshuisvestingsbeleid Wordt momenteel geformuleerd De gemeente heeft beleid gericht op de aandacht voor huisves- ting bij besluitvorming nieuwe bedrijvigheid - effectrapportage Geen beleid De gemeente heeft arbeidsmigranten meegenomen in de woonzorgvisie Ja, onder ‘nieuwe doelgroepen’ De gemeente heeft een lokale huisvestingsverordening waarin goedkope huisves- ting wordt gereguleerd, en een vergunningplicht voor onttrekking, samenvoeging, omzet- ting en woningvorming of splitsing van woningen is vormgegeven en

opkoopbescherming Nee De gemeente heeft een meldpunt waar anoniem meldingen gedaan kunnen worden van ongewenst verhuurgedrag Ja De gemeente hanteert een minimale kwaliteitsnorm voor huisves- ting (SNF of AKF) + evt aanvullende kwaliteitseisen. Mogelijkheid om in volkshuisvestingsprogramma op te nemen wordt verkend De gemeente faciliteert huisvesting nabij de werklocatie Nee De gemeente heeft verkamering gereguleerd Ja De gemeente heeft beleid ontwikkeld om personen te registreren in het nachtregister of de gastenlijst Nee Samenwerking De gemeente ontwikkelt regionale afspraken/woondeals/initiatieven om het huisvestingstekort op te lossen In ontwikkeling In het regionaal huisvestingsprogramma worden arbeidsmigranten genoemd Ja Huisvesting en leefkwaliteit De gemeente heeft beleid voor kwetsbare dakloze arbeidsmigranten Ja De gemeente heeft in het huisvestingbeleid met betrekking tot arbeids- migranten aandacht voor druk op openbare orde Nee Participatie en informatie-voorziening De gemeente heeft beleid ontwikkeld om de betrokkenheid van arbeidsmigranten te stimuleren Nee, in praktijk heeft het aandacht Draagvlak Het beleid wordt gedragen door de gemeenteraad, collegeleden en betrokken professionals Geen integraal beleid Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. (2025). Bijlage 1. Monitoringsoverzicht Bijlage 2.

Literatuurlijst | Voorgang uitvoering aanbevelingen Aanjaagteam bescherming arbeidsmigranten. | Bijlage: Monitoringsoverzicht voortgang uitvoering aanbevelingen Aanjaagteam bescherming arbeids- migranten (Ministerie SZW, november 2025, 19 p.) - Eerste Kamer der Staten-Generaal Aanjaagteam Bescherming Arbeidsmigranten (2020). Geen Tweederangsburgers. Aanbevelingen | Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (2024). Jaarrapportage arbeidsmigranten om misstanden bij arbeidsmigranten in Nederland tegen te gaan. | 2024. Arbeidsmigratie in goede banen. Baalbergen, I., Bolt, G., Lin, Y., & Hooimeijer, P. (2023). Governance networks and accountabi- | Ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening. (2025). Het verbeteren van de huurbe- lity patterns in the provision of housing for migrants: The case of Central and Eastern European | scherming voor arbeidsmigranten en het tegengaan van oneigenlijk gebruik van huurcontracten workers in the Netherlands. Housing, Theory and Society, 40(4). | ‘naar aard van korte duur’. Den Haag. Centraal Bureau voor de Statistiek (2025). Migrantenmonitor 2024. Migrantenmonitor 2024 | | Provincie Zuid-Holland (2025). Omgevingsbeleid Zuid-Holland. CBS Cremers, J. (2022).

Invisible but not unlimited–migrant workers and their working and living | Seidler, Y., van | Leeuwen, | R., de | Boom, | J., Wieczorek, | B., Serafin, | O., van | der | Schans, | K., van conditions. Transfer: European Review of Labour and Research, 28(2). | Wensveen, P. & Weltevrede, A.M. (2024). Zicht op arbeidsmigranten. Een belevingsonderzoek naar de positie van EU-arbeidsmigranten, derdelanders en ontheemde Oekraïners in Nederland. Decisio (2025). Monitor Internationals 2010-2023. Regiorapportage Midden-Holland en Zuid- | Risbo Erasmus Universiteit. Holland. In opdracht van arbeidsmarktregio’s Midden-Holland en Zuid-Holland Centraal. | Wever, T., Slagt, R., Van ’t Hof R. (2024). Goed verhuurderschap. Geactualiseerd naar aanleiding Expertisecentrum Flexwonen (2023). Effecten van de kwaliteitsverbetering in de huisvesting van | van de Wet betaalbare huur. Handreiking. Vereniging Nederlandse gemeenten. arbeidsmigranten. Gemeente Gouda (2024). Memo aan de gemeenteraad. Informeren over uitvoering Wet Goed Verhuurderschap en Wet betaalbare Huur. Dossiernummer 8532. Gemeente Gouda (2025). Verkenning Arbeidsmigranten gemeente Gouda. Gemeente Gouda (2021). Wonen in Gouda 2030. Aangenaam stedelijk wonen voor iedereen met oog voor zorg. Loomans, D. (2026).

Navigating housing beyond arrival: The trajectories of EU labour migrants in the Netherlands [Doctoral dissertation, Universiteit van Amsterdam]. Ministerie van Binnenlandse Zaken (2023). Provincie Zuid-Holland, Gemeenten -Bodegraven- Reeuwijk, Gouda, Krimpenerwaard, Waddinxveen & Zuidplas. (2023). Regionale realisatieagenda wonen Regio MiddenHolland (regionale woondeal). 29 COLOFON Auteurs: Dr. A.J. Gehring M. van de Gevel, MSc S. van der Waart, MSc Omslag AdobeStock, 1508917525, Nataraj Opmaak B. de Bruijn E. Heitbrink S. Wilkes Uitgave Verwey-Jonker Instituut Giessenplein 59-C 3522 KE Utrecht T (030) 230 07 99 E secr@verwey-jonker.nl I www.verwey-jonker.nl De publicatie kan gedownload worden via onze website: http://www.verwey-jonker.nl © Verwey-Jonker Instituut, Utrecht, mei 2026 ISBN: 978-94-6409-447-3 Het auteursrecht van deze publicatie berust bij het Verwey-Jonker Instituut. Gedeeltelijke overname van teksten is toegestaan, mits daarbij de bron wordt vermeld. The copyright of this publication rests with the Verwey-Jonker Institute. Partial reproduction of the text is allowed, on the condition that the source is mentioned.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://gouda.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/a7e025d3-fd0c-4efa-afa9-689828a8eede?agendaItemId=bed9ee6c-3b4d-4151-bd0e-aeab268536d0