Inspreker 1 - Tekst signaal landelijke en gemeentelijke systemen

Geachte voorzitter, raadsleden, en aanwezigen, Dank dat ik hier vandaag mag inspreken. Ik spreek hier deels uit boosheid, maar vooral uit zorg, en een signaal. Ik sta hier niet alleen voor mezelf, maar, “en als een voorbeeld” van wat er mis kan gaan, wanneer landelijke en gemeentelijke systemen niet op elkaar aansluiten, en niemand het geheel overziet. U zegt vaak: “Niemand mag tussen Wal en Schip vallen.” Maar vandaag Schets ik u in 3 Blauwe, stappen, hoe dat in de praktijk tóch gebeurt.

1.) In 2018 kreeg ik een arbeidsconflict met mijn werkgever te Erica. Het ging over ongezonde en onveilige werkplekken. Dat werd uiteindelijk niet opgelost. Na een schofferend sms-bericht van een planner, toen heb ik mij ziekgemeld — niet omdat ik ziek was, maar om gezond te blijven, en gezond en veilig te kunnen blijven werken tot aan mijn pensioen-leeftijd..! Maar dat is in Nederland ( zo schijnt het ) Onmogelijk geworden...! Die ziekmelding werd door mijn werkgever doorgegeven aan het UWV, zo raakte deze ook betrokken. Tot mijn verbazing Nam het UWV, contact met mij op, en “werd mij verzocht” Om mij ook daar ziek te melden. Vol onbegrip, maar “Ten goede trouw” heb ik een Ziekmelding bij UWV gedaan’ en duidelijk aangegeven: dat dit om een arbeidsconflict betrof.

2.) Maar wat deed het UWV.?

Zij veranderden de oorzaak. Van een feitelijk arbeidsconflict, werd een Fictief medisch probleem in hun rapporten. Iets wat er nooit is geweest. Van Feitelijk, naar Fixie Oorzaak, door het UWV, dus….! Vanaf dat moment begon een traject van jaren een “Welles-Nietes” spel, waarin ik werd doorgestuurd: naar Sedna, Menso, en De Toegang — vaak op advies van het UWV zelf. Ik heb telkens aangegeven dat het om een Arbeidsconflict betrof, en heb aan alle oproepen gehoor gegeven, maar met, Steeds weer hetzelfde resultaat, 0 op het rekest, en als antwoord: “We kunnen niets voor u doen. U moet vooruitkijken.” Maar hoe kijkt iemand vooruit, als de oorzaak van de problemen niet worden erkend en niet wordt opgelost…? Als het gaat om De Basis, van de Bestaanszekerheid en Welzijn, in onze samenleving, inkomen uit werk, die mij op deze wijze wordt ontnomen…?

3.) Ik heb meerdere malen contact gezocht met wethouders, met het UWV, zelfs met de burgemeester. Maar Overal liep het vast, en Niemand pakte hier de verantwoordelijkheid. Uiteindelijk belandde ik “Toch nog” tegen mijn wil in de WIA, volledig arbeidsongeschikt verklaard, Enkel en Alleen door het UWV— terwijl in de medische dossiers letterlijk staat: “Cliënt is verder goed gezond.”

En recent kreeg ik ook nog een brief van het CAK: Omdat er een Ontvankelijke Externe Hulp instantie moest worden ingeschakeld...!

Nu zou ik zelfs nog een eigen bijdrage moeten betalen voor hulp, terwijl ik slachtoffer ben geworden van een falend systeem, op de Basis; Sociale Bestaanszekerheid en Welzijn...!!! Mijn vertrouwen in alle Overheidsinstandie’s, is nu wel Totaal verdwenen. Te raadden.!

Wat mij hierin vooral raakt, is dat niemand leek te kunnen zeggen van: “Dit nemen wij op ons.” en/of, “Dit gaan we oplossen.”

En dat roept bij mij — en hopelijk ook bij u allen — een paar fundamentele vragen op: •

Hoe kan het dat een arbeidsconflict verandert in een medische diagnose bij het UWV ?

•

Waarom grijpt de gemeente niet in wanneer landelijke instanties burgers vastzetten..?

•

Hoeveel inwoners van Emmen zitten in vergelijkbare situatie..?

•

Waar schiet de Gemeente tekort in hun eigen, Hulp-instanties; Sedna, Menso, en De Toegang…?

•

En wanneer kiest de gemeente ééns echt voor haar zorgplicht richting burgers…?

•

Zou de gemeente géén voorbeeld-functie willen zijn voor de VNG, ( De Vereniging van Nederlandse Gemeenten. ) op het Sociale -Domein...?

•

En waar is hier de menselijke-maat, de Ethiek en het Morele Kompas, in deze zaak..?

Geachte raadsleden, voor u staat géén dossier, maar een signaal.!. Een signaal dat het voor burgers soms onmogelijk is om zelf uit een systeemfout te komen. Een mens, van vlees en bloed, en met gevoelens en verantwoording voor zijn gezinsleven. Een Oprechte eerlijke en gezonde man die door een falend systeem’ vast is komen te zitten, zowel financieel en mentaal, en er een Traumatische ervaring aan over heeft gehouden. Mijn oproep is simpel: kijk niet weg, neem signalen serieus, en zorg dat niemand — écht niemand méér — tussen “Wal en Schip” kan vallen.

Ik hoop dat u dit wilt zien als een uitnodiging tot reflectie, en tot verbetering – voor mij “niet” alleen, maar ook die voor anderen, -- voor het herstel in vertrouwen van Burgers, in Overheids-instanties. “Ik vraag u vandaag niet om gelijk, maar om actie; Zorg dat dit wordt opgepakt, zodat andere burgers en Emmenaren, dit niet zal overkomen.

Dank u wel, voor uw aandacht.