Inspreekbijdrage mevr. Stallenberg inzake Vereenvoudiging Sociaal Domein

Ik heb gekozen om in te spreken tijdens deze avond, omdat dit thema mij persoonlijk raakt. Ik maak al ruim 20 jaar gebruik van het sociaal domein. Onder andere wmo mbt huishoudelijke hulp en begeleiding (de zogenaamde wmo 2009 en 2017), bijzondere bijstand en minimaregelingen. Door de combinatie van psychische en fysieke beperkingen, zoals angststoornis, complexe ptss, depressie, slijtage op verschillende plekken, weke delen reuma, zou ik in de genoemde scenario's onder het noemer complex zijn gevallen. Vanaf dat WijEindhoven is opgericht, ben ik cliënt bij hen. Mijn eerste generaliste is na anderhalf jaar elders gaan werken binnen WijEindhoven en later naar het servicebureau gegaan, Daarna kreeg ik de generaliste die ik nu nog steeds heb. Een generaliste die mij letterlijk en figuurlijk bij de hand heeft genomen en mij in het begin bij van alles heeft geholpen, bijvoorbeeld het op orde krijgen van mijn administratie en financiën, contact met thuiszorgorganisatie, het aanmoedigen om een pgb te nemen en mijn eigen regie daarin te nemen, tot het meegaan naar het ziekenhuis om mij weg te brengen voor een operatie, dit alles omdat ik er alleen voor stond en geen netwerk had. Dit deed ze totdat ik voldoende zelfvertrouwen had om de dingen zelfstandig te gaan doen of met begeleiding. Eigenlijk zoals in scenario 3 benoemd wordt.

De eerste jaren hadden we wekelijks contact en dat werd steeds meer afgebouwd, nu spreek ik haar ongeveer 2 keer per jaar om even bij te praten en/of er een nieuwe pgb of voorziening bij de wmo aangevraagd moet worden. Als ik met dit klachtenpakket in de toekomst voor de eerste keer hulp moet vragen, dan zou ik binnen meerdere ketens vallen en met meerdere mensen te maken krijgen. Dit is voor mij geen vereenvoudiging van het sociaal domein, voor mij maakt het dit complexer, veel complexer. Ik sta hier natuurlijk niet alleen in, veel Eindhovenaren hebben problemen op meerdere leefgebieden, waardoor ze binnen meerdere ketens zullen gaan vallen. Voor hen is het ook veel fijner als ze een vaste contactpersoon/begeleider gaan hebben, die (vooral als de inwoner zelf nog niet in staat is) contacten legt met organisaties en personen en dan de terugkoppeling naar de inwoner maakt. Is het steeds weer opnieuw hetzelfde verhaal aan meerdere mensen moeten vertellen in scenario 1 een vereenvoudiging? Nee, ik vind het zelfs extra belastend om meerdere mensen te moeten vertrouwen. Is het jaarlijks opnieuw de aanvraag moeten doen voor iets waar je al sinds vorige eeuw last van hebt, omdat jouw lichaam niet goed functioneert, een vereenvoudiging? Nee, niet bepaald.

Is het bevorderlijk voor mensen hun mentale gezondheid om ieder jaar weer bezig te moeten zijn of de gemeentelijke ambtenaar die moet beslissen of een aanvraag weer wel of niet gehonoreerd wordt en of ze met een holistische blik naar je kijken en niet alleen naar jouw lichamelijke klachten? Nee, absoluut niet, dat is een lijdensweg om het zacht uit te drukken. Ik kan een boek schrijven over wat er allemaal mis gaat bij het begrip en benadering bij mensen zoals mij. Ik kan boos zijn en alles maar

opgeven onder de noemer: het is niet eerlijk en life sucks etc. Ik heb genoeg ervaringen binnen het sociaal domein gehad in mijn leven, positieve maar helaas ook negatieve zonder mij als geheel persoon te zien. Dankzij de volhardendheid, begrip, empathie en mij zien wie en hoe ik werkelijk ben en mijn potentieel te zien, voorbij mijn masker en sterke verbale vaardigheden te kijken heeft mijn generalist mij in mijn kracht kunnen zetten. Ik heb de meeste baat bij scenario 3, het scenario dat nu al grotendeels bestaat en waar de gemeente in de afgelopen jaren veel heeft geïnvesteerd, bijvoorbeeld een pilot servicebureau in de wijk. Zou ik deze groei mee hebben gemaakt binnen scenario 1, nee niet echt. Ik zou de moed hebben opgegeven en nu niet zoveel participeren in de samenleving als nu. Is scenario 1 meer overzichtelijk voor de gemeente omdat duidelijker is waar het geld naartoe gaat? Waarschijnlijk wel. Maar niet de gemeente of geld staat centraal bij de vereenvoudiging, maar de inwoner. Toch? De vereenvoudiging van het sociaal heeft als opzet het makkelijker maken voor de inwoners, niet de gemeente. Kan het voor de gemeentelijke ambtenaren betekenen dat ze drempels over moeten door meer wijkgericht te gaan werken en denken, waarschijnlijk wel.

Aan de andere kant wordt ook voor de gemeente en de ergon de lijntjes korter als ze in de wijk gaan zitten en werken en kunnen ze meteen een terugkoppeling maken met de generalist omdat die natuurlijk breed uitvragen en meer van de achtergrond weten. Daarnaast denk ik dat de drempel voor de inwoners ook lager is als ze naar iets in de wijk kunnen gaan in plaats van naar het inwonersplein. Daarnaast moeten wij als inwoners regelmatig drempels over als we weer een vreemd iemand ons hele verhaal moeten vertellen. Zonder mijn vaste generaliste en haar oneindige volhardendheid en inzet en de zorg en begeleiding die ik nu heb via pgb zou ik nooit zo ver zijn gekomen als nu. Bij scenario 1 zou ik zijn uitgevallen. Als je mijn vergelijkt met 10 jaar geleden en nu dan ben ik nog steeds een angstig vogeltje, maar dan wel een angstig vogeltje die niet meer wegvlucht en die steeds meer voor zichzelf durft op te komen. Mijn negatieve ervaringen met de gemeente maken mijn angst voor de gemeente groot, maar ik ben op het punt dat ik die ervaringen wil gebruiken en ombuigen in iets positiefs en daarom spreek ik vandaag in, in de hoop dat ze begrijpen dat het belangrijk is dat hulp en begeleiding geboden gaat worden op 1 plek.

Dat inwoners aan het werk krijgen belangrijk is en ik het belang van de gemeente daarin snap, maar dat dit ook kan binnen scenario 3 en misschien zelfs beter als ook werk en inkomen in de wijk gaat werken, omdat ze de mensen dan beter leren kennen, de drempels lager zijn voor de inwoner. Dit kan natuurlijk ook met de ergon en pmArbeid, die dan ook in de wijken kunnen gaan werken. Mijns inziens heeft dit meer impact dan op verschillende plekken. Mijn vader die tot zijn overlijden voor de ergon heeft gewerkt zou dit meteen beamen