Inspreekbijdrage mevr. M. Polstra inzake Vereenvoudiging Sociaal Domein

Inspreekbijdrage mevr. M. Polstra Bij de woorden 'goede zorg' wordt meestal gedacht aan zorg verleend door de huisarts, het ziekenhuis of een andere zorgprofessional. Maar goede zorg hoort ook geleverd te worden door de overheid en op kleinere schaal, door de gemeente. Zorg kost geld en geld kan maar één keer worden uitgegeven, dus het is belangrijk dat hier zorgvuldig mee wordt omgegaan. Tegelijkertijd is het van belang om uit te gaan van de goede, integere bedoelingen en ideeën van mensen in het algemeen en individuen in het bijzonder. Zorg nodig hebben, maakt kwetsbaar en als iemand kwetsbaar is, is het van groot belang hier op een integere manier mee om te gaan. Van zorgprofessionals wordt dit automatisch verwacht, maar van de gemeente zou dit eigenlijk ook vanzelfsprekend moeten zijn. Vereenvoudiging van het sociaal domein houdt in mijn optiek in dat het makkelijker, fijner, beter en veiliger wordt om als kwetsbare burger om hulp te vragen bij de gemeente en dat deze hulp dan ook op een goede manier gegeven wordt. Ik ben een inwoner van de gemeente Eindhoven, een alleenstaande moeder van drie kinderen, waarvan twee zogenoemde zorgintensieve kinderen, maar ik ben ook een vrouw met een hbo diploma die moeite heeft om alle ballen hoog te houden en te kunnen meedoen aan de ratrace die het leven heet.

Zonder de hulp van mijn ouders had ik hier niet gestaan, maar er is ook altijd meer hulp nodig geweest voor mijn dochter met Downsyndroom of mijn zoon met ass en add. En voor die hulp klop ik al jaren aan bij de gemeente, met wisselend succes tot gevolg. Want ondanks de hulp van Wij Eindhoven is er in het verleden bij het aanvragen ervan al meermaals is misgegaan. Sowieso was het al een kunst om een zorgplan te schrijven in geval van een pgb, maar ook bij zorg in natura ging het mis, waardoor hulp soms lang op zich heeft laten wachten of bij pgb dat de betalingen aan hulpverleners simpelweg niet gebeurden. De weg vinden in zorgland, op zoek naar het juiste zorgaanbod en datgene doen dat nodig is om iets aan te vragen vind ik al lastig, laat

staan iemand met minder kennis of ervaring. Iemand die de taal niet of niet afdoende machtig is. Iemand zonder supportsysteem of mensen om op terug te vallen. En daar zit hem nu net de kracht van een loket zoals Wij Eindhoven. Een aanspreekpunt, een contactpersoon, "een" dossier en in het verlengde ervan eigen regie met hulp van eerste, tweede of derdelijnszorg, net wat er in de betreffende situatie nodig is. Hulp vragen of hulp accepteren heeft namelijk alleen zin als dit gebeurt op basis van vertrouwen. Er is vertrouwen van de gemeente nodig dat inwoners niet zomaar iets gaan vragen, simpelweg omdat ze daar "zin in hebben". Dit geldt ook voor vertrouwen van de inwoner in de hulpverlener, vertrouwen in de aanvrager/vertrouwenspersoon. Maar ook vertrouwen in de gemeente, dat hulp niet zomaar ingetrokken wordt of dat spelregels voor de hulp tussentijds worden veranderd. En vertrouwen werkt het beste als je als hulpvrager de persoon (goed) kent die jouw dossier in handen heeft. Na gedegen onderzoek door onderzoeksbureau Radar zijn er drie verbeterscenario's op tafel gelegd. Om tot hun conclusie te komen, zijn meerdere inwoners betrokken geweest, er zijn ook meerdere instanties bevraagd. Er is veel tijd, geld en moeite besteed aan een onderzoek waarbij Radar zelf met een gedegen eindconclusie gekomen is voor het meest wenselijke scenario.

Dit scenario is nummer 3, het scenario waar ik op persoonlijke titel ook absoluut voorstander van ben. Dit terwijl ik begrepen heb dat binnen het college de voorkeur zou uitgaan naar scenario 1. Ik begrijp ergens wel waarom, want een van de redenen zal geld zijn, of het gebrek daaraan of de angst om daarover teveel de controle te verliezen en dat is niet fijn. Hierboven heb ik aangegeven dat vertrouwen altijd twee kanten op werkt, dus wat moeten we dan met de wetenschap dat de "inwoner" (voor zover die al bestaat) kiest voor scenario 3 en dat de gemeente dreigt te zeggen: "Nee hoor, wij kiezen voor een ander scenario." Dat zou toch een dikke vinger naar de inwoners betekenen, dat hun mening en hun wens voor een bepaalde manier van behandeld willen worden, werken en communiceren niet wordt gehonoreerd?

En wat moeten we daarnaast ook met de wetenschap dat er wel vertrouwen door de gemeente wordt gevraagd, maar niet gegeven? De gemeente zit er voor en door inwoners, maar met scenario 1 is daarvan echt niets te merken." j de woorden 'goede zorg' wordt meestal gedacht aan zorg verleend door de huisarts, het ziekenhuis of een andere zorgprofessional. Maar goede zorg hoort ook geleverd te worden door de overheid en op kleinere schaal, door de gemeente. Zorg kost geld en geld kan maar één keer worden uitgegeven, dus het is belangrijk dat hier zorgvuldig mee wordt omgegaan. Tegelijkertijd is het belangrijk om uit te gaan van de goede, integere bedoelingen en ideeën van mensen in het algemeen en individuen in het bijzonder. Zorg nodig hebben, maakt kwetsbaar en als iemand kwetsbaar is, is het van groot belang hier op een integere manier mee om te gaan. Van zorgprofessionals wordt dit automatisch verwacht, maar van de gemeente zou dit eigenlijk ook vanzelfsprekend moeten zijn. Vereenvoudiging van het sociaal domein houdt in mijn optiek in dat het makkelijker, fijner, beter en veiliger wordt om als kwetsbare burger om hulp te vragen bij de gemeente en dat deze hulp dan ook op een goede manier gegeven wordt.

Ik ben een inwoner van de gemeente Eindhoven, een alleenstaande moeder van drie kinderen, waarvan twee zogenoemde zorgintensieve kinderen, maar ik ben ook een vrouw met een hbo diploma die moeite heeft om alle ballen hoog te houden en te kunnen meedoen aan de ratrace die het leven heet. Zonder de hulp van mijn ouders had ik hier niet gestaan, maar er is ook altijd meer hulp nodig geweest voor mijn dochter met Downsyndroom of mijn zoon met ass en add. En voor die hulp klop ik al jaren aan bij de gemeente, met wisselend succes tot gevolg. Want ondanks de hulp van Wij Eindhoven is er in het verleden bij het aanvragen ervan al meermaals is misgegaan. Sowieso was het al een kunst om een zorgplan te schrijven in geval van een pgb, maar ook bij zorg in natura ging het mis, waardoor hulp soms lang op zich heeft laten wachten of bij pgb dat de betalingen aan hulpverleners simpelweg niet gebeurden. De weg vinden in zorgland, op zoek naar het juiste zorgaanbod en datgene doen dat nodig is om iets aan te vragen vind ik al lastig, laat

staan iemand met minder kennis of ervaring. Iemand die de taal niet of niet afdoende machtig is. Iemand zonder supportsysteem of mensen om op terug te vallen. En daar zit hem nu net de kracht van een loket zoals Wij Eindhoven. Een aanspreekpunt, een contactpersoon, "een" dossier en in het verlengde ervan eigen regie met hulp van eerste, tweede of derdelijnszorg, net wat er in de betreffende situatie nodig is. Hulp vragen of hulp accepteren heeft namelijk alleen zin als dit gebeurt op basis van vertrouwen. Er is vertrouwen van de gemeente nodig dat inwoners niet zomaar iets gaan vragen, simpelweg omdat ze daar "zin in hebben". Dit geldt ook voor vertrouwen van de inwoner in de hulpverlener, vertrouwen in de aanvrager/vertrouwenspersoon. Maar ook vertrouwen in de gemeente, dat hulp niet zomaar ingetrokken wordt of dat spelregels voor de hulp tussentijds worden veranderd. En vertrouwen werkt het beste als je als hulpvrager de persoon (goed) kent die jouw dossier in handen heeft. Na gedegen onderzoek door onderzoeksbureau Radar zijn er drie verbeterscenario's op tafel gelegd. Om tot hun conclusie te komen, zijn meerdere inwoners betrokken geweest, er zijn ook meerdere instanties bevraagd. Er is veel tijd, geld en moeite besteed aan een onderzoek waarbij Radar zelf met een gedegen eindconclusie gekomen is voor het meest wenselijke scenario.

Dit scenario is nummer 3, het scenario waar ik op persoonlijke titel ook absoluut voorstander van ben. Dit terwijl ik begrepen heb dat binnen de coalitie de voorkeur zou uitgaan naar scenario 1. Ik begrijp ergens wel waarom, want een van de redenen zal geld zijn, of het gebrek daaraan of de angst om daarover teveel de controle te verliezen en dat is niet fijn. Maar hierboven heb ik aangegeven dat vertrouwen altijd twee kanten op werkt. Want moeten we dan met de wetenschap dat de "inwoner" (voor zover die al bestaat) kiest voor scenario 3 en dat de gemeente dreigt te zeggen: "Nee hoor, wij kiezen voor een ander scenario." Dat zou toch een dikke vinger naar de inwoners betekenen, dat hun mening en hun wens voor een bepaalde manier van behandeld worden, werken en communiceren niet wordt gehonoreerd?

En wat moeten we dan met de wetenschap dat er wel vertrouwen door de gemeente wordt gevraagd, maar niet gegeven? De gemeente zit er voor en door inwoners maar met scenario 1 is daarvan echt niets te merken.