Inspreekbijdrage dhr. Weijs namens Steunpunt materiele hulpvragen inzake Vereenvoudiging Sociaal Domein

Geachte voorzitter, leden van de raad en van de commissie, ik spreek hier in namens het steunpunt materiele hulpvragen, maar ik had dit ook als secretaris van de Leergeld Eindhoven kunnen doen. Bij beide organisaties ontmoeten we mensen met een financiele hulpvraag, maar daar blijkt in het gesprek vaak ook meer aan de hand te zijn: dakloosheid, een kind met problemen, grote schulden, een vechtscheiding…. Vanuit deze verhalen van de inwoners zien we het enorme belang van integraal werken en dus van de sociale 7, die wat ons betreft dat integrale werken sterk onderstrepen. Daarom willen we u vragen nog eens goed na te denken over de keuze voor scenario 1, waarin een keuze lijkt te worden gemaakt op basis van de verschillende wetten met daarbij horende loketten. Terwijl de transitie van 2015 toch juist bedoeld was om de gemeenten integraal verantwoordelijk te maken en zo een eind te maken aan het verkokerde werken dat tot dan toe gebruikelijk was, met soms meer dan 10 hulpverleners in 1 gezin die niet eens van elkaar wisten wat ze deden. Bij de keuze van scenario 1 voorzien we dat een inwoner op minimumniveau met meerdere problemen zoals o.a.

gezinsproblematiek (zoals heel vaak het geval is immers als er sprake is van ernstige armoede) te maken krijgt met én een ambtenaar uit de keten “Werk en Inkomen” én iemand uit de keten “Opvoeden en opgroeien” én eentje uit de keten “Zelfstandig leven en wonen” Die alle drie heel ijverig zijn en welwillend maar veel te druk om te weten en erachter te komen wat de collega’s uit de andere ketens aan het doen zijn. Dat is onze grootste zorg. Die zorg wordt versterkt door punt 2.2. Daarin staat: “Wanneer een inwoner geen inkomen heeft, is dit vaak een urgente ondersteuningsvraag. Een inwoner kan zich bij dit scenario in de toekomst rechtsreeks melden bij een medewerker van team Werk en Geld. De medewerker kan direct ondersteuning bieden en direct aanvullende ondersteuning inzetten op het gebied van Werk en Geld. Inwoners kunnen daarnaast terecht bij wijkteams. In het rapport staan wijkteams voor ‘Opvoeden en opgroeien’ en ‘Zelfstandig leven en wonen’. Dat kan één wijkbureau zijn, maar dan nog. Dit lijkt toch in te houden dat inwoners in nood minimaal naar 2 verschillende adressen moeten voor een meervoudige nood: én naar het bureau ‘Werk & Inkomen’ én naar een wijkbureau voor de ándere hulpvragen. Een ander punt van zorg betreft de aanname van de digitale vaardigheden.

Ook dat blijkt in de praktijd van het steunpunt en leergeld lang niet altijd zo aanwezig als dit voorliggende stuk aanneemt. Daarom willen we u vragen of het nu echt nodig is een scenario keuze te maken? De 8 verbeterpunten zijn naar ons indruk waardevolle stappen op weg naar vereenvoudiging. Waarom niet de resultaten hiervan afwachten en pas over 1,5 of 2 jaar de vervolgstap naar een scenario te maken? Of u zou een tussenstap kunnen overwegen om de uitwerking van alle 3 de scenario’s op de sociale 7 in beeld te krijgen. Aan de hand van 3 of 4 complexere gezinssituaties kan dan zichtbaar worden wat elk scenario concreet betekent voor deze 7 punten, of het werkelijk zo uitpakt als u gedacht had toen u deze 7 vaststelde als het richting gevende kader. Daarom valt het ons ook op dat de sociale 7 als 1 van de 8 punten wordt genoemd- zou niet de hele vereenvoudiging tot doel moeten hebben dat de sociale 7 in de uitvoering werkelijkheid wordt?

Tenslotte wil ik als oud-raadslid een compliment geven voor de vorm van dit voorstel: het geeft een goed inzicht in de keuze mogelijkheden en helpt daarom om een onderbouwde keuze te maken. Ik zou als ik u was in de toekomst niet met minder genoegen nemen..!