Gedicht - Massa en kracht

Massa en Kracht Monique Hendriks – Stadsdichter Eindhoven 2024-2026

Mijn dochtertje probeerde laatst de stoel op te tillen waar ze op zat Ze is pas twee dus zij begrijpt de wereld veel beter ze voelt zich nog niet beperkt door de wetten van de mechanica

Het was niet de eerste keer dat ze het tegendeel bewees wanneer ik beweer dat iets niet kan iets mompel over massa en kracht eigenlijk weet ik er het fijne niet eens van

Zij leert het functioneren van de werkelijkheid niet uit boeken of van Google ze probeert en kijkt hoe de wereld daarop reageert zo overstijgt ze zichzelf, terwijl ze haar vingers om het zitvlak klemt, kracht zet, zonder scepsis test waar de grens van de potentie ligt ze herinnert me aan de tijd dat ik in bomen klom om verder te kunnen kijken

Ik wist toen nog niet dat er een dorp voor nodig was om volwassen te worden maar ik bouwde het zonder er bij na te denken wie mee wilde spelen was welkom een ruzie werd nooit groter dan echt nodig was om een grens te trekken en alles was altijd tijdelijk, en verplaatsbaar zo werd het leven de moeite waard

Misschien was het makkelijker toen mijn veilige haven nog niet achter een rollator liep maar fier rechtop en strijdbaar op haar sokkel stond en hoe hoog ik ook de boom in klom zij stond altijd boven mij, haar vleugels gespreid om mij - en mijn dorp - te behoeden voor elke storm

Nu ben ik zelf zo'n veilige haven en ik besef hoe feilbaar dat ogenschijnlijk stormbestendige lichaam is

die geest die op alles een antwoord zou moeten weten: zoals hoe je de stoel optilt waar je op zit ik doe wat ik niet laten kan, ik vraag het aan ChatGPT. Het antwoordt: je hebt hulp nodig je moet een dorp bouwen met steunpilaren die vleugels van haar waren geen anatomische consequentie van het baren het zijn de relaties die als schragen hielpen haar altijd gespreide armen te dragen wanneer ze te zwaar werden

Stormbestendigheid vereist een zekere mate van permeabiliteit zoals het trekken van een grens altijd tijdelijk moet zijn en natuurwetten, wanneer je ze niet leert uit een boek of in een klaslokaal, heel simpel blijken

Dus ik stut mijn verendek door op de grond te gaan liggen zodat ik verder kan kijken, ze laat zich op mijn buik vallen en lacht in haar ogen zie ik het gemak waarmee ze me vertrouwt zoals ik mijn gespreide armen door de aarde gedragen voel en besef dat ik haar veilige haven slechts belichaam want alles is altijd tijdelijk en verplaatsbaar, zo wordt het leven de moeite waard

Ik ben niet meer dan een symbool, een testbed om in te ontdekken hoe de wereld werkt ik kan haar niets meer leren, zij legt zelf de fundering, zet er een stoel op en kijkt wie er mee wil dansen