2c2. GL-PvdA Over en weer Kinderen als Tolk
Tekst van het document
Vragen over en weer kinderen als tolk Datum: 23 juni 2026 Dank aan het college voor de beantwoording van de schriftelijke vragen over de Inzet van kinderen als tolk bij contacten met de gemeente en gemeentelijke partners. Wij waarderen dat het college erkent dat kinderen niet als tolk horen te worden ingezet bij formele gesprekken en dat kinderen daarvoor zeker niet van school gehaald mogen worden. Toch missen wij in de beantwoording een aantal belangrijke punten. Het college spreekt over vijf bekende casussen bij Wmo, Inburgering en Jeugd. Uit het antwoord wordt echter niet duidelijk hoe breed de uitvraag is gedaan. Welke teams, uitvoeringsorganisaties, scholen en maatschappelijke partners zijn bevraagd? En zijn er ook inwoners en sleutelpersonen betrokken die dit in de praktijk meemaken? Vanuit mijn rol als raadslid én organisator van periodieke bijeenkomsten met inwoners met een taal- of ondersteuningsvraag, herken ik het beeld dat het slechts om vijf situaties zou gaan niet. Alleen vanuit deze bijeenkomsten kan ik al meerdere situaties noemen waarin kinderen voor hun ouders vertalen. Daarbij is het goed te vermelden dat bij een van deze bijeenkomsten een vertegenwoordiger van de Raad voor het Sociaal Domein aanwezig was. Daarom vinden wij het teleurstellend dat deze praktijkervaringen niet zichtbaar zijn meegewogen in de beantwoording.
De conclusie dat het slechts sporadisch voorkomt, vinden wij op basis van de verstrekte informatie onvoldoende onderbouwd. Daarnaast vinden wij het antwoord niet consequent. Het college zegt enerzijds dat kinderen niet als tolk horen te worden ingezet, maar laat anderzijds ruimte voor het vertalen door een kind bij korte informele contacten, bijvoorbeeld aan de balie. Voor ons is het uitgangspunt helder: een kind hoort kind te kunnen zijn. Een leerplichtig kind hoort op school te zitten en hoort niet verantwoordelijk te worden gemaakt voor de communicatie tussen zijn of haar ouders en de overheid. Ook een kort gesprek kan gaan over persoonlijke, financiële of gevoelige informatie. Bovendien kan een kind niet altijd beoordelen welke informatie precies moet worden vertaald. Daarom hebben wij de volgende vragen aan het college.
Deelt het college onze opvatting dat op basis van alleen vijf intern genoemde casussen niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat het probleem slechts sporadisch voorkomt? Is het college het met ons eens dat een minderjarig kind, en zeker een leerplichtig kind, niet verantwoordelijk hoort te zijn voor het vertalen tussen zijn ouders en de overheid, ongeacht of het gaat om een formeel gesprek of een kort contact aan de balie? Kan het college toezeggen om expliciet in de werkafspraken vast te leggen dat minderjarige kinderen nooit als tolk worden ingezet en dat medewerkers in zo’n situatie gebruikmaken van een vertaalapparaat, een professionele tolk, een meertalige bevoegde medewerker of zo nodig een nieuwe afspraak? Is het college bekend met de VNG-handleidingen en de landelijke richtlijn over taalbarrières in de zorg en het sociaal domein (bijvoorbeeld Pharos), en wil het college toetsen of de Duivense werkwijze hiermee overeenkomt? Kan het college de raad binnen drie maanden informeren over de aangepaste afspraken, de communicatie richting medewerkers en partners en de manier waarop signalen voortaan worden geregistreerd?