cd4224b1-0f8a-4714-9174-6844cdd73d04.pdf

Wat ‘doet’ een toekomstvisie? De toekomst is onzeker. Dat is altijd zo geweest, maar in dit tijdperk misschien wel meer dan ooit. Toekomstdenken doe je dus niet vanuit de illusie dat je de toekomst goed kunt voorspellen, laat staan dat je die kunt controleren. Wat toekomstdenken wel kan brengen, is een beeld waarnaartoe je samen op weg wilt en kunt gaan en dat helpt op koers te blijven. De Dronter principes zijn ontwikkeld als een kompas voor ons handelen. Ze verwoorden hoe we ons willen gedragen, vanuit wie we willen zijn. Een toekomstvisie die wordt gebaseerd op de Dronter principes kan werken als een kompas voor de ontwikkeling van onze samenleving en onze leefomgeving. Zo kan de toekomstvisie helpen om de samenleving op koers te houden. Een toekomstvisie bouwt voort op wie we zijn (onze identiteit) en willen zijn (de Dronter principes), verwoordt waar we voor staan (onze waarden en onze kracht) en verbeeldt waar we heen willen (onze bestemming). Zo’n toekomstvisie helpt ons – met alle lange termijn opgaven van dit moment – te laveren tussen onverwachte ontwikkelingen en verstorende gebeurtenissen die zeker op ons pad zullen komen.

Waarom 2050? Als je je realiseert hoe snel ontwikkelingen zich voltrekken, hoe groot en verstorend de invloed kan zijn van onvoorziene gebeurtenissen, dan lijkt het nutteloos om 25 jaar vooruit te denken. Toch kiest de gemeente ervoor om 2050 als horizon te nemen. Daar zijn verschillende redenen voor. 1. Voor de inrichting van de leefomgeving of het teweeg brengen van sociale veranderingen is 25 jaar niet lang. Of het nu gaat om het herinrichten van ons landschap, het herstel van biodiversiteit, de woningbouwopgave, het aanpassen van het wegennetwerk, het zorgen voor bestaanszekerheid of toekomstgerichte sociale voorzieningen – het zijn alle ontwikkelingen van lange adem. Voor dit type ontwikkelingen is 25 jaar eerder kort dan lang. 2. Nadenken over 2050 gaat zeker geen goede toekomstvoorspellingen opleveren. En dat hoeft ook niet. In zekere zin is 2050 een symbolische horizon. Het is het ‘Later als ik groot ben’ voor de samenleving van nu. Het is een jaartal dat ver genoeg vooruit is, om je enigszins vrij te voelen in het denken erover, maar niet zo ver vooruit dat je je helemaal geen voorstelling kunt maken van hoe het zal zijn. Daardoor levert 2050 ruimte op in het denken.

Hoe een toekomstvisie voor Dronten eruit zou kunnen zien… De toekomstvisie bouwt natuurlijk voort op wat de afgelopen tijd al is ontwikkeld in verschillende participatietrajecten. De raad kan bij de start bepalen wat als basis wordt meegegeven. Omdat de raad ook een mandaat geeft voor de ruimte die de participanten mogen invullen, is het per definitie onzeker wat er precies uit gaat komen. In coproductie staat de uitkomst niet vast. Hieronder worden elementen geschetst die deel zouden kunnen gaan uitmaken van de toekomstvisie, maar het is niet zeker dat dat gebeurt. De participanten krijgen de ruimte om zelf hun eigen proces te bepalen binnen de kaders die de raad meegeeft. De onderwerpen die hieronder worden genoemd, zijn slechts als voorbeeld. Zeker bij ‘wie willen we zijn en in welke omgeving willen we leven?’ en ‘hoe gaan we om met veranderingen die we tegenkomen?’ is het slechts een schets van het soort uitkomsten dat denkbaar is.

Wie zijn we als Drontense samenleving? (DNA/identiteit) DNA: rust, groen, ruimte, ondernemen, landschap, pionieren, reuring. Identiteit: Gelijk en verschillend. Saamhorig en gastvrij. Vindingrijk en verantwoordelijk. Open en geborgen. Dorps met stedelijke faciliteiten. (Bron: Identiteitsplaat)

Wat vinden we belangrijk? (Waarden) Dronten geeft je de ruimte. Mensen maken de samenleving. We tonen lef. Onze basis is groen. We koesteren het dorpse karakter. (Bron: De 5 Drontense Principes)

Wat is goed en sterk in Dronten? (Krachten/wat we willen behouden) Denk aan teksten als: Dronten heeft een sterk verenigingsleven. Er is een goede infrastructuur voor sport en bewegen. We zijn goed in het faciliteren van grote, aansprekende, duurzame evenementen met internationale allure. We zorgen ervoor dat rust en reuring beide kunnen bestaan en met elkaar in evenwicht zijn.

Wie willen we zijn in 2050 en in welke omgeving willen we dan leven? Denk bijvoorbeeld aan: • De uitdaging waarmee de jeugdzorg in 2023 geconfronteerd werd, hebben we bij de bron aangepakt en we hebben gezorgd voor een samenleving en een leefomgeving die kinderen en jongeren en hun ouders ondersteunt in het gezond, geborgen en veilig opgroeien en opbloeien, waardoor er veel minder druk op de jeugdzorg is. • De omslag in de energievoorziening van fossiel naar groene elektriciteit hebben we zo vormgegeven dat we minder afhankelijk zijn van het elektriciteitsnet en minstens 80% van onze energie lokaal wordt geproduceerd en opgeslagen. • De landbouw van 2050 voedt de bodem, dankzij de inzet van innovatieve technologie en circulaire principes, geeft ruimte aan water, is natuurinclusief, levert boeren een goed inkomen en produceert voldoende en gezond voedsel en hernieuwbare bouwmaterialen en grondstoffen voor de circulaire economie.

Hoe willen we omgaan met veranderingen die zich aandienen? Mogelijk kunnen in de participatie ook ‘stel dat’-verkenningen een plek krijgen. Het gaat dan om toekomstige ontwikkelingen die nog onzeker zijn in aard, omvang en effect, maar waar je wel voor kunt bedenken hoe je ermee om zou willen gaan. Of deze een onderdeel worden van (delen van) de toekomstvisie is afhankelijk van de keuzes die de participanten samen maken. • Stel dat de landbouw in Dronten zich zo ontwikkelt, dat bodem en water sturend zijn en natuurwaarden worden behouden, wat betekent dat dan voor het ruimtebeslag, het meervoudig ruimtegebruik en de gezondheid van boeren en andere inwoners? • Stel dat we het Dronten van 2050 zo hebben ontwikkeld, dat we kunnen meebewegen met de gevolgen van de klimaatverandering, welke ontwerpprincipes moeten we dan toepassen voor de leefomgeving? • Stel dat kunstmatige intelligentie en digitalisering een nog grotere rol gaan spelen in de samenleving, dan nu al wordt voorzien, hoe zorgen we er dan voor dat die ontwikkelingen bijdragen aan wat we willen bereiken?