Bijdrage Dordts Patriciershuis - Tekst inspreken 2024.pdf

Ruim 25 jaar heb ik in het historische havengebied gewoond. Het laatste huis waarin wij woonden is gelegen aan de Wolwevershaven. Bij mooi weer zaten wij op een bankje voor het huis en steeds vaker werden wij benaderd door langslopende toeristen met de vraag of zij even binnen mochten kijken om de unieke ronde Maaskamer te bekijken. De eerste keren hadden wij daar niet zoveel trek in maar in een later stadium stemden wij toch steeds vaker toe. In de loop der jaren hebben we het huis zoveel mogelijk ingericht met meubels en schilderijen die passen bij het huis. Na een jaar of tien vele toeristen in ons huis te hebben ontvangen besloten we te gaan verhuizen naar een andere woning, de collectie te schenken aan een stichting en het pand open te stellen. Familie, vrienden en buren dachten dat we stapelgek waren geworden maar met veel hulp van de stichtingsbestuursleden en een flink aantal vrijwilligers kwam de loop er meteen aardig in. Al na drie jaar konden we, na een zwaar “toelatingsexamen” lid worden van de museumvereniging en mochten we de museumkaart accepteren. Dit leidde tot een forse groei van het aantal bezoekers. Het nadeel is echter dat de vergoeding van de museumvereniging slechts een fractie bedraagt van de toegangsprijs. Op dit moment bedraagt deze vergoeding circa € 6,50 terwijl de bezoeker circa 2 uur “onder de pannen” is als men alles zou willen bekijken.

In onze laatste bestuursvergadering hebben wij besproken of wij de tarieven zouden moeten verhogen maar vier van de vijf leden waren hierop tegen omdat we anders duurder zouden worden dan Huis van Gijn…Ziehier de vicieuze cirkel waarin wij ons bevinden! Om hopelijk toch tot een kostendekkende exploitatie te komen stelden wij het pand al snel buiten openingstijden van het museum beschikbaar voor fotoshoots, vergaderingen e.d. Het Onderwijsmuseum zal ongetwijfeld kunnen beamen dat het keihard werken is om hier iets aan over te houden. Als we dit met betaalde krachten zouden moeten doen zou er van de hiermee gerealiseerde omzet weinig tot niets overblijven. Daarnaast ontvangt de stichting al jaren substantiële bedragen aan donaties van zowel particulieren als bedrijven. Ook zijn er vanaf de start tientallen eenmalige projectsubsidies ontvangen van vele cultuurfondsen en ook een aantal keren van de gemeente. Met deze bijdragen hebben wij het Patriciërshuis landelijk op de kaart kunnen zetten maar helaas zijn de inkomsten nog steeds niet voldoende om de kosten te dekken. Daarom hebben wij op 14 maart vorig jaar de noodklok geluid bij wethouder van der Linden en mevr. Van Walderveen.

Toen wij een aanvraag voor een structurele subsidie op basis van de regeling “culturele voorzieningen” wilden starten bleek dat deze alleen was opengesteld voor een aantal met name genoemde instellingen. In een gesprek dat ik in mei samen met onze voorzitter met mevr. Van Walderveen heb gevoerd deelde zij ons mede dat er nog niet was nagedacht over een eventuele aanpassing van dit systeem….. Nadat wij in november maar eens aan de bel trokken hebben wij in een gesprek met haar en de wethouder wederom aangegeven dat de situatie nu wel erg nijpend begon te worden en dat wij op dit moment niet meer programmeren voor 2025. Ons werd toen gevraagd om onze argumenten nog eens op papier te zetten. In een notitie van 22 december 2023 hebben wij naar onze mening “alles uit de kast” gehaald om te onderbouwen waarom ons museum thuishoort in de basisinfrastructuur (in welke stad vind je immers op loopafstand twee huismusea die elkaar prima aanvullen). Uit deze notitie blijkt dat ons museum voldoet aan vele politieke beleidsuitgangspunten. Gedwongen door het huidige systeem van subsidieverstrekking hebben wij onszelf vergeleken met diverse andere musea in de stad waaruit blijkt dat wij op het gebied

van de kwaliteit van onze website, klantwaardering e.d. zeker niet voor hen onderdoen en soms zelfs een betere waardering hebben (google reviews, Tripadvisor etc). Helaas hebben wij in de cultuurnota moeten lezen dat het college zonder enige argumentatie heeft besloten dat de basisinfrastructuur ongewijzigd blijft. Circa een week later hebben wij een brief van de wethouder ontvangen die ons op zijn zachtst gezegd niet verder helpt en waarin geen oog is voor de “sense of urgency” waarin ons museum zich al ruim een jaar bevindt. Daarom heeft onze voorzitter in een mail die ook tot de stukken behoort gepleit voor een alternatief systeem voor het verstrekken van structurele subsidie. Hopelijk vinden deze argumenten weerklank want ik ben dit museum begonnen met het doel dit voor de komende eeuwen in stand te kunnen houden en niet om dit na 15 jaar keihard “bu elen” weer te moeten sluiten.