Spreektekst de heer Van den Bosch

Dankuwel voorzitter, Mijn naam is Stefan. En om te beginnen, sommige van jullie zullen zich wellicht afvragen waarom ik hier sta, want die bijdehante podcastmaker had het dorp toch eindelijk verlaten? Ja dat klopt, ik woon niet meer in Dongen, maar Dongen zit nog steeds nog steeds in mijn hart en dat zal het altijd blijven. En er zijn heel veel mensen die Dongen ook in hun hart hebben gesloten. Vandaag heb ik de weg naar de raadzaal toch weer gevonden, omdat ik graag iets met jullie willen delen. En jullie zijn het misschien niet van mij gewend, maar ik zal dat op een genuanceerde manier doen. Vorige week heeft u veel bijzondere verhalen gehoord, helaas was dat voor u niet voldoende aanleiding om voor een verlenging van de noodopvang te stemmen. Hopelijk zijn de wederom vele insprekers van vanavond dat wel. Ik ben in Dongen opgegroeid en een heel groot deel van mijn sociaal leven heb ik te danken aan de Dongense Jeugdraad, de organisatie achter de Sinterklaas-intocht, de Winterspelen en natuurlijk de Zomerspelen. Die Zomerspelen spelen waar Dongen zo trots op is, onderdeel van het Dongens DNA. En terwijl Sinterklaas aan wal komt en we feest vieren, staat een groot gedeelte van de wereld in k. Mensen vluchten voor oorlogen en andere gevaren. Een aantal van die mensen zijn in Dongen komen wonen, voor zover je leven in een tent wonen kan noemen natuurlijk.

Het is eerder overleven. Die mensen nemen deel aan onze maatschappij, ze gaan naar school, ze werken, ze maken vrienden, jullie kennen de voorbeelden. Ze bouwen, net als ik hier heb kunnen doen, een sociaal leven op. Nadat ik meer dan 10 jaar vrijwilliger ben geweest bij de Dongens Jeugdraad, groep 1-2 Noorderpoort, en eigenlijk was gestopt, kreeg ik een belletje, met de vraag of ik tijdens de Zomerspelen een groepje wilde begeleiden. En dus was ik weer een week leiding van een groepje, groepje 14. En voordat zo’n week van start gaat bespreek je altijd de bijzonderheden in jouw groepje, de zogenoemde sterretjes. Denk aan kinderen met een allergie of kinderen in een rolstoel. In ons groepje zaten drie sterretjes. Bisan, Gabriella en Hamza. Drie kinderen die leven in de noodopvang.

fi

Zouden ze niet te veel schrikken van de traditionele ontvoering met rook en hard geluid, begrijpen ze het toneel wel, hebben ze wel zin in al die spelletjes?

Soms waren we de leiding met de kleuters op onze schoot, en soms waren we even tolk. Ze hebben een fantastische week beleefd. Ze hebben genoten van de gigantische hoeveelheid luchtkussens, gele ranja, vrienden gemaakt, lol gemaakt, op de foto geweest met de toneelspelers. En aan het einde van de week een prachtige medaille opgespeld gekregen en de afsluiting gevierd met een kampvuur in De Bergen. 18 kinderen deden afgelopen zomer mee aan de Zomerspelen. En 13 kinderen staan ook al te trappelen om deze kerstvakantie mee te doen aan de Winterspelen. De vraag is, gaan we ze ook echt weer zien op die springkussens, of zijn ze te druk met het inpakken van hun ko ers omdat ze over een paar weken hun opvangplek moeten verlaten? U heeft een unieke kans. U kunt al deze gezinnen een toekomst bieden. Aan de burgemeester, gemeenteraad, en college vraag ik: geef uw medemens hoop, een toekomst. Geef deze gezinnen een kans en laat ze in Dongen wonen en leven. Gun ze een jne kerst, in het bijzijn van vrienden en klasgenootjes. En gun Bisan, Gabriella, Hamza en vele anderen kinderen nog een tweede Zomerspelen. Dankuwel.

ff

fi

— Stefan van den Bosch