Algemene beschouwingen fractie Pastoor.pdf

Twee weken terug was ik op visite bij iemand en ik ben daar vreselijk geschrokken. Ik ken degene als een grote, sterke vent, maar nu zat hij met een kleedje op de bank. Heel knullig en het kleedje was eigenlijk te klein. Dus de eerste vraag die ik stelde was, waarom? Hij en zijn vrouw spraken af de kachel voorlopig niet aan te doen, want bang dat ze het niet konden betalen, maar dat laatste, vertelde hij niet. Het is angst. Elke dag is het te zien in een praatprogramma of in de krant, dus dan maar een roze kleedje... Al gauw ging het over boodschappen, u snapt wel waarom juist ik, daarover met hem praatte maar ook over politiek hebben we gesproken. Over uitspraken dat er snel meer woningen komen. Speeches dat iedereen mee kan doen. Hartenkreten dat mensen minder armoede voelen. En toespraken dat we het samen doen. Door Fractie Pastoor is aangezegd aan u: wij denken graag constructief mee, we willen samenwerken! Voorwaarde; luister ook naar ons! En soms ja, kan een kritische noot verwacht worden. Wij geven wel het vertrouwen, dus verwachten het vertrouwen terug. Nu zijn er 8 maanden voorbij voorzitter. Is het beloofde huis al gepland? Er zijn bedrijven die in 8 maanden huizen bouwen, zoals straks in de IJsselmeerstraat! De Woningstichting komt ook met mooie plannen. Maar ons idee over Flexwoningen, zouden op meer plekken in DH kunnen komen.

Zet nu eens beschikbare gronden in de spotlight en maak uitspraken waar. We hebben het nog nooit gedaan, dus wij denken dat het kan. Maar 2030 duurt te lang. Op de terugweg naar huis dacht ik weer aan die grote vent onder dit roze kleedje. Twee maanden voor die rot oorlog in commissie warmtevisie al voorgezegd, gasprijzen worden verdubbeld en pas op voor energiearmoede. Over de verwachte inflatie toen al onze zorgen. Geen gesprek met FP, niet geluisterd. Het is nu helaas nog erger voor mensen geworden. Wij balen hiervan, is het hart wederom dicht, terwijl Fractie Pastoor die juist afgelopen maanden probeerde te openen? Wat wilt het college precies voorzitter, totdat ze ons vertrouwen. We snappen dat het lastig is, maar onze fractie knokt daar dus wel voor. Wij zijn er niet op uit om bij de knieën af te zagen, wij zijn er niet op uit om met de credits te pronken, wij zijn serieus bezig voor de stad. Dat kan alleen als het college ons ook serieus neemt. Zij hebben hierin de voortrekkersrol. Weet dat: als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Hou dus eens op met hoe het was en beslis, vanaf nu is het anders.. Wat Fractie Pastoor diep raakt; dat het de mensen treft die je bijna nooit hoort. Ze klagen niet, maar pakken dus een kleed. Ze fikken geen hooibalen af, branden geen vlaggen op het Julianaplein. Maar ze denken wel, ‘ik ben het zat’.

Ze kopen geen ham meer voor op brood, maar pindakaas, of doen geen geraspte kaas meer over de macaroni. Tot dat… Het enige geluksmomentje wat zij straks nog hebben voorzitter, is als er een meevallertje komt. Een nieuw gezinnetje, met kleine kindjes of een ouderen-echtpaar met een hondje, kan het voor hen, of blijft het bij speeches en toespraken? En kunnen burgemeester en wethouders nou niet 1x per maand de straat op en wij bedoelen niet om lintjes te knippen. Lees de brieven of e-mails en ga eens langs bij de mensen, geef aandacht, welke random vraag het ook is, laat mensen zich gehoord voelen, in plaats van die beleidsambtenaar of brief te sturen. 1x per maand aandacht, wat zou er dan met beleving en beeldvorming gebeuren denkt u?

Fractie Pastoor’s vurige wens dit jaar is, zoals het coronafonds, dat er een soortgelijk fonds komt voor alle crisissen, reserveer of begroot dit. Ondanks het goede coalitieprogramma gaan vele miljoenen, waaruit nu toch de afgelopen twee weken blijkt, dat zelfs het college serieus niet eens weet, of dit volledig of teveel is, naar de verkeerde prioritering, maar staat dit fonds er dus helaas niet in. Dit doen we, want we moeten toch iets begroten, lijkt wat ons betreft veel te veel op; we horen de klok luiden maar weten niet waar de klepel hangt. 17% inflatie nu voorzitter! Het zal rond de 10/13% uitkomen. Dat betekent domweg: meer betalen. Dus met 1500 euro vaste lasten, kan ruim 150 euro meer worden. Normale boodschappen kosten geen 500 euro, maar 550. Inwoners voelen het nu al. Winkeliers en ondernemers voelen het nu nog meer. Maar nogmaals, je hoort ze niet, want de meerderheid klaagt niet. WIJ moeten de kleedjes en signalen zien, dat is luisteren. Dus hierbij de zoektocht naar samenwerking, in vertrouwen, aan vertrouwen. Want voorzitter, weet u straks de consequenties? Juist bij die NEE, is een goede meid (of beleid in dit geval) op de toekomst voorbereid.

Onze capaciteitsvraagsaanpassing, een paar capaciteitsvragen gebruiken in zorgcowboys of contractbeheersing, handhaving hierop of regio-inkoop maar wel stadsspecifiek, dat levert zelfs geld en verbetering voor inwoners op, begin daar eerst mee, maarja wij gaan niet over uitvoering. Hierbij 1 ding van het hart. Voorzitter, 31 fijne collega’s waarbij is uitgesproken, vanaf nu gaat het anders? Wie gaat ons voortaan helpen aan informatie? Van het college krijgen wij nog steeds die legpuzzel, zelf in elkaar zetten. Wij staan erop, dat de volgende boodschap heel duidelijk doorklinkt. Wij, de raad, controleert de info en beslist over de centjes. Het college is verantwoordelijk voor de uitvoering van beleid, de ambtenaren doen hun werk. Vragen worden vanaf nu op tijd beantwoord, Informatie geven we niet meer zonder achtergrond, de tijd van puzzelen is voorbij. Vanaf dag 1 serieus nemen en niet op de stapel en later bedenken, o ja. Hoe moeten wij anders onze taak doen? Klaar mee en concreet: Wie neemt hier nu eens de leiding? Een gewaardeerde collega riep vaker, we hebben uitzicht op een bos, stop met het staren naar de bomen. Wij weten op dit moment niet eens waar het bos is, wij zien alleen een muur. Wie, voorzitter, breekt als eerst deze muur af. We hebben aangegeven dat dierenwelzijn en natuur ontbreekt in het coalitieprogramma.

Wij dienen onze allereerste moties ooit als FP, graag daarvoor in. Want voorzitter, Voor mensen is het is nooit te laat. Daadkracht is een keuze. Vertrouwen is een keuze. Beleid is een keuze. Leiderschap is een keuze. Maar vooral, Luister vanaf nu goed, naar wat je ziet. Maak van 2 november geen nationale kleedjes dag.