ACTUELE VRAGEN OVER ACUTE ZORG WMO.pdf

ACTUELE VRAGEN OVER ACUTE ZORG WMO; ELKE DAG IS ER ÉÉN TE VEEL! Geachte voorzitter, collega's en college, In de landelijke afgelopen regeerperiodes is er besloten om bejaarden/verzorgingstehuizen te sluiten. Want we moesten zoveel mogelijk ouderen zelfstandig thuislaten wonen. Daarmee verloren wij de persoonlijke zorg maar ook de sociale controle van de inwoners en de verplegende zorg. Een oplossing was in ogen van de politiek de WMO. Daar konden de ouderen zorgvragen als het niet meer ging bijvoorbeeld in vorm van huishoudelijke hulp of in taxibonnen. Acute hulp was ook mogelijk, bijvoorbeeld als iemand een ongeluk had gehad of gevallen was. Deze acute hulp is door het college van Den Helder 2 periodes geleden eraf gehaald want niemand maakte er gebruik volgens de portefeuillehouder destijds. Wij hebben landelijk maar ook in onze gemeente vergrijzing en als u nu kijkt hoeveel oudere mensen er vallen in huis en buitenshuis is dat schrikbarend. Als voorbeeld neem ik de 89-jarige Rietje uit Den Helder (naam is verzonnen). Super zelfstandig, woont alleen en fietste tot half november nog zelfstandig en had zelfs een tuintje, waar ze in overleg met haar enige zoon mee is gestopt in verband met fysieke beperkingen. In eind november komt Rietje te vallen van haar fiets en naast helemaal blauw en kapotte benen staat haar hand overdwars.

In het ziekenhuis legt de arts uit dat ze waarschijnlijk haar hand niet goed meer kan gebruiken i.v.m. beschadiging van de zenuwen. Thuis helpt haar 84-jarige buurvrouw waar ze kan maar al snel wordt duidelijk dit is een onmogelijke taak is. Rietje belt met de WMO-zorg; ze legt de situatie uit aan de consulente en zij krijgt te horen dat ze zorg in haar omgeving moet zien te krijgen. Ook de vraag hoe ze aan boodschappen moet komen wordt beantwoord; rollator kopen want dat is handig daar kunnen de boodschappen in. Rietje legt uit dat zij niet met haar arm en hand die gebroken en beschadigd is een rollator kan duwen. Op taxibonnen heeft ze ook geen recht; ze moest in haar netwerk maar vragen om haar naar ziekenhuis, winkel of sociale bezoeken te brengen. Ook werd het openbaar geopperd maar dat is geen optie want die bushalte die bij haar huis was is nu ook weg. Mevrouw vond dit geen goed gesprek en voelde zich hierbij niet gehoord. Rietje heeft met behulp van een lid van de vakbond op 4 december een brief naar de klachtencommissie gestuurd maar tot op heden niks gehoord. Morgen (28 januari 2025) krijgt zij eindelijk thuisbezoek vanuit de WMO en dan is het hopen dat het in een korte tijd geholpen is de hulp.

We zijn dan minimaal twee maanden verder met het geven van hulp! Wij moeten ons dit aantrekken als raadsleden en commissieleden want wij zijn verantwoordelijk voor het controleren van ons college. U snapt dat als je 89 jaar bent en bijna zelf niets kunt doen dat twee maanden te lang is. Rietje is niet de enige; laten we dit zo spoedig mogelijk in orde maken; elke dag dat er iemand geen acute zorg krijgt is er één te veel!!! Vragen aan het college:

1. Bent u van mening, na het lezen van deze casus, dat acute zorg weer onderdeel moet worden in de WMO? 2. Is het college van mening dat 6 tot 10 weken een wachttijd is die in dergelijk gevallen veel te lang is? 3. Is het college van mening dat wij ons meer moeten conformeren aan uitspraken van specialisten/zorgprofessionals als die door/aangeven dat er hulp nodig is? 4. Is het college van mening dat bij een telefonische weigering van een zorgaanvraag ook een schriftelijke bevestiging hiervan naar de aanvrager moet komen zodat er ook beroep en bezwaar kan worden ingediend. 5. Is het college bereid om bij toekomstige WMO-enquêtes ook inwoners te betrekken die wel een aanvraag WMO hebben gedaan maar geen WMO zorg hebben gekregen.

Raadslid Mirjam Elisabeth Dijk