RIS313170 Haagse jongen met beperking weer de dupe van gemeentelijk wanbeleid bijlage 1

Zwaar gehandicapte Muhammed (10) moet dagelijks twee hoog naar boven worden gesjouwd De 10-jarige zwaar gehandicapte Muhammed Ünal, die niet kan lopen, moet twee verdiepingen naar beneden en boven worden gesjouwd, omdat de portiekwoning geen lift heeft. Toch weigert de gemeente Den Haag het gezin een urgentieverklaring te geven voor een benedenwoning. Ook een invalidenparkeerplek voor de deur zit er niet in. ,,Mijn moeder kan het niet meer aan.’’ Ilah Rubio 11 sep. 2022 Laatste update: 12-09-22, 10:41 Muhammed, die geboren is met het syndroom van Down, kon tot zijn zesde maand veel doen wat andere kinderen op die leeftijd kunnen. Hij begon al te kruipen en kon zelfs leunend op de bank staan. Maar toen sloeg het noodlot toe. De Haagse jongen werd heel erg ziek, kreeg hoge koorts en een epileptische aanval. Hij werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis, maar werd nooit meer de oude. ,,Daarna kon hij niet meer zelfstandig zitten en kruipen.’’

Zes jaar geleden ging het weer mis, nadat hij volgens zijn ouders de verkeerde medicatie kreeg. ,,Hij was drie dagen helemaal weg, werd niet wakker’’, vertelt zijn zus Merve. Muhammed zit nu hele dagen thuis in een speciale stoel of ligt in zijn bed. Praten kan hij niet. Hij kan ook niks vasthouden. Het jongetje draait alleen zijn hoofd alle kanten op en slaakt zo nu en dan wat onverstaanbare kreten. ,,Hij is voor honderd procent afhankelijk van ons’’, zegt vader Seyfi, terwijl hij bedroefd naar zijn zoon kijkt. Als Muhammed naar het ziekenhuis, naar het revalidatiecentrum of even naar buiten moet om frisse lucht te halen, kan dat alleen met behulp van zijn zussen, vader of broers. Hij wordt dan opgetild en naar beneden gesjouwd, want de portiekwoning heeft geen lift. Maar dat sjouwen wordt steeds lastiger, vertellen de Hagenaars.

Vader Seyfi met zijn zoontje Muhammed. Het wordt steeds lastiger om met hem naar buiten te gaan. © Frank Jansen

,,Tot twee jaar terug ging het prima, maar op een gegeven moment werd hij zwaarder’’, legt zijn vader uit. Hij is nu al 35 kilo. Wat het nog moeilijker maakt, is dat Muhammed helemaal verstijft als hij wordt opgetild door zijn broers en zussen. ,,Hij is dan heel erg bang. Daarna wordt hij weer enthousiast en gaat hij weer heel wild bewegen. Mijn moeder droeg hem vroeger ook naar beneden, maar die kan dat niet meer aan’’, zegt Merve. Een traplift is in deze portiekwoning op de tweede verdieping niet haalbaar. Het gevolg is dat Mohamed steeds minder vaak naar buiten kan. ,,Laatst zat hij twee weken lang binnen.’’ Geen invalidenvergunning En is hij eenmaal buiten, dan doemt er weer een ander probleem op: hoe krijg je hem in de auto? Het appartement ligt namelijk in het drukke Transvaal, waar de parkeerplekken schaars zijn. Het gezin moet soms een paar straten sjouwen met Mohamed. Merve zet de auto soms wel voor de deur, maar dan ontstaat er al snel een verkeersopstopping in de drukke straat en beginnen mensen te schelden. De Hagenaars hebben in januari

bij de gemeente een aanvraag ingediend voor een invalidenparkeervergunning, maar daar hebben ze nooit meer een reactie op gehad. Seyfi: ,,Ik heb al meerdere keren gebeld, maar ze stuurden me telkens van het kastje naar de muur.’’ Na vragen van deze krant aan de gemeente hierover, belt een gemeenteambtenaar diezelfde dag het gezin op. De aanvraag van de familie blijkt op de een of andere manier te zijn ‘vergeten’. Merve krijgt te horen dat er nu alsnog snel naar een parkeerplek in de straat wordt gezocht, zodat ze niet meer met Muhammed over straat hoeven te sjouwen. Volgens een gemeentewoordvoerder is de aanvraag voor een gehandicaptenparkeerplaats om ‘nog onbekende redenen’ niet opgepakt. ,,Er is inmiddels contact met de familie Ünal en de gehandicaptenparkeerplaats wordt zo snel mogelijk aangelegd. De gemeente onderzoekt wat hier is misgegaan en betreurt deze gang van zaken’’, laat zij weten.

De gemeente onderzoekt wat hier is misgegaan en betreurt deze gang van zaken ambtenaar, gemeente Den Haag

De familie Ünal is ook al jaren op zoek naar een benedenwoning, maar dat is nog steeds niet gelukt. In 2018 vroeg de vader urgentie aan bij de gemeente, vanwege de situatie van Muhammed. Toen hij zijn huidige appartement met twee slaapkamers kocht in 2000 was zijn zoon nog niet geboren. Het gezin woonde er toen nog maar met vier kinderen. Inmiddels zijn het er zes. En omdat de oudste, volwassen kinderen nog steeds thuis wonen - ze kunnen nergens een betaalbare woning vinden - is het huis erg krap. Seyfi heeft al gekeken naar een grotere benedenwoning, maar die zijn tegenwoordig niet te vinden voor het bedrag dat hij voor zijn appartementje krijgt. ,,Deze woning is nu zo’n 220.000 euro waard. Ik heb voor een ton overwaarde, maar ik krijg met mijn salaris maar een hypotheek van 120.000 euro. Voor 220.000 euro kan je in Den Haag niks vinden.’’ De familie heeft ook gezocht in de randgemeenten. Merve: ,,We hebben op meerdere

plekken gekeken, bijvoorbeeld in het Westland, maar ook daar vind je voor dit soort bedragen niks meer. Er zijn wel huizen die voor 350.000 euro worden aangeboden, maar dan moet je ook nog overbieden.’’ Een huurwoning in de vrije sector is te duur voor het gezin. ,,Ik verdien 1900 euro per maand. Voor een huurwoning betaal je al snel 1200 tot 1500 euro. ,,Ik ben bijna 50. Hoe kan ik dat, vooral als mijn kinderen dadelijk het huis uit zijn, betalen? Dan kom ik sowieso niet rond.’’

Muhammed kan vrijwel niks zelf. Omdat het steeds moeilijker wordt om hem naar beneden en boven te sjouwen, komt hij steeds minder vaak buiten. © Frank Jansen

Een sociale huurwoning lijkt de enige oplossing. In 2018 vroeg Seyfi daarom urgentie aan bij de gemeente. Die kreeg hij ook voor een periode van twee maanden. De Hagenaar kreeg een woning aangeboden op de tweede verdieping zonder lift. ,,Maar dan hadden we hetzelfde probleem, dus daar heb ik niet op gereageerd.’’ Daarna kreeg hij een woning aangeboden met vier kamers. ,,Op zich had dit huis genoeg ruimte, maar de indeling leek net een gevangenis’’, vertelt de vader. Alle kamers en badkamer kwamen uit op een binnenplaats, de woonkamer. Er was geen enkele privacy.’’

Nadat de urgentie verliep, vroeg hij een verlenging aan. Maar van de gemeente hoorde hij toen dat die niet werd toegekend, omdat de vader niet had gereageerd op de aangeboden woningen. ,,Ik heb toen twee jaar gewacht om een nieuwe aanvraag in te dienen. Maar ook die is afgewezen. Wéér kreeg ik te horen dat ik destijds twee huizen had afgewezen. Ik kan nu geen kant meer op, terwijl de situatie steeds erger wordt.”

Ik kan nu geen kant meer op, terwijl de situatie steeds erger wordt Seyfi, vader

Uit een brief van de gemeente Den Haag aan Ünal blijkt dat hij destijds onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat het voor hem niet mogelijk is om een betaalbare woning te huren of kopen vanuit de opbrengsten van de verkoop van zijn huidige woning. Den Haag denkt dat het wel degelijk mogelijk is om met het bedrag aan overwaarde een passende woning te bemachtigen. Datzelfde geldt voor het vinden van een huurwoning op de particuliere woningmarkt. Het gezin wordt geadviseerd om alle passende woningen in de hele regio in overweging te nemen, inclusief krimpgebieden waar de druk op de woningmarkt minder hoog is. Probleem ,,De urgentieverlenging van de familie is geweigerd omdat die een passende vijf kamer benedenwoning heeft geweigerd‘’, laat een gemeentewoordvoerder weten. Het gezin reageert bij Woonnet ook alleen op eengezinswoningen, met binnentrappen, weet zij. ,,Dat lost het probleem niet op.’’ Het gezin staat bovendien met zes personen ingeschreven en niet met acht. Dat heeft gevolgen voor het soort woonruimte waarvoor ze in aanmerking komen. ,,Daarnaast staan verschillende gezinsleden ook nog apart ingeschreven op Woonnet, maar wel vanaf hun huidige adres.’’ Toch is de gemeente volgens haar ‘altijd bereid om mee te denken wat er, binnen de kaders die voor iedereen gelden, mogelijk is’.

De familie Ünal met vader Seyfi, zus Merve, Muhammed en broer. © Frank Jansen

De zaak van Muhammed lijkt heel erg op die van de Haagse Sabri en Abdullah. Sabri, die geen benen en één arm heeft, woonde op vier hoog in een portiekwoning in Den Haag. Hij moest zich jarenlang aan een arm naar boven trekken omdat hij ‘geen recht op urgentie’ had. Het artikel over Sabri leidde tot landelijke ophef en zelfs Kamervragen. De zwaar gehandicapte Abdullah woont met zijn ouders wél op een benedenwoning, maar kreeg geen invalidenparkeerplek voor de deur. Zijn ouders moesten hem vaak over meerdere straten sjouwen naar hun auto omdat er voor de deur nooit plek was. In beide gevallen sprak iedereen er schande van dat deze mensen niet werden geholpen door de gemeente. Het gemeentebestuur erkende dat er dingen mis waren gegaan en beloofde beterschap. Er werd een soort crisisteam in het leven geroepen, dat schrijnende gevallen zoals deze moet voorkomen.