Petitie - Speech - Den Bosch, zeg nee tegen genocidaal geweld en mensenrechtenschendingen in Gaza

SPEECHES DEN BOSCH FOR PALESTINE – PETITIE Ik ben Annemarie van Den Bosch For Palestine. Vandaag sta ik hier niet als activist, of als sociaal werker vandaag sta ik hier vooral als mens. Misschien heeft u het gezien — of was u er zelf bij: twee weken geleden kleurde Den Haag rood. Meer dan 100.000 mensen trokken een rode lijn. Vandaag trekken wij diezelfde lijn — hier, samen met u en uit naam van …. inwoners van onze gemeente. Wij overhandigen u straks een petitie, waarin wij verzoeken om:

•

Publiekelijk stelling te nemen tegen het genocidale geweld en de

• • •

mensenrechtenschendingen in Gaza door de Israëlische regering. Solidariteit te tonen en u uit te spreken vóór mensenrechten. De landelijke politiek aan te moedigen om hetzelfde te doen. En om te onderstrepen dat deze gemeente staat voor gelijkwaardigheid en veiligheid — voor iedereen.

Voordat we de petitie overhandigen wil ik u graag vertellen wie wij zijn, wat we doen, en vooral: waarom we dit doen. Wij zijn een lokale grassrootsbeweging. En er wordt vaak over ons gesproken als "gelijkgestemden", maar die term doet geen recht aan de diversiteit van onze beweging. Mensen van jong tot oud, met wortels hier én elders. Verschillende genders, Gelovigen, niet-gelovigen. En sommigen van ons dragen het persoonlijke leed van familie of voorouders mee. En ieder van ons draagt op eigen manier bij: - We delen verhalen en ervaringen - Gaan in gesprek - Organiseren documentaireavonden en benefietdiners, - Schrijven petities, - En organiseren sit ins en demonstraties We zetten ons in voor bewustwording over 77 jaar koloniale bezetting en mensenrechtenschendingen jegens de Palestijnse bevolking. Tegelijkertijd kijken we ook naar onze eigen rol. Naar onze eigen lokale betrokkenheid bij de door internationaal recht aannemelijk geachte genocide Want dit is geen ver van ons bed show.

Onze regering, universiteiten en bedrijven faciliteren dit geweld: • F-35 onderdelen gaan via de Rotterdamse haven, • Een Brabants familiebedrijf levert onderdelen voor Israëlische wapens, • Gevechtshonden worden slechts kilometers hiervandaan getraind, • In deze stad zit een vestiging van een bedrijf dat de D9 ontwierp, een gepantserde bulldozer, speciaal gebouwd voor het Israëlische bezettingsleger.

•

En mogelijk - de bussen van EBS, op onze Brabantse wegen — met een Israëlisch moederbedrijf dat op de zwarte lijst van de VN staat wegens betrokkenheid bij illegale nederzettingen.

En dit betekent dat dit onrecht óók hier gevolgen heeft. In ons beleid. In onze economie. In ons bewustzijn, in ons moraal in onze samenleving, Wat ons samenbrengt in deze beweging is onze roep naar rechtvaardigheid. Wij zeggen: geen enkele vorm van betrokkenheid bij genocide is acceptabel. Wat ons bindt in deze beweging is ons mens zijn. En deze verbondenheid geen grenzen kent. Geen stadsmuren, geen landsmuren. Er zijn in 600 dagen inmiddels meer dan 50.000 burgers gedood. Ter vergelijking: Dat is heel Den Bosch-West, de Maaspoort én Rosmalen. En wanneer overheden zwijgen — zoals ons kabinet nu doet — dan is het aan ons, burgers, om op te staan. Ook op lokaal niveau. Gemeenten hebben misschien geen directe invloed op buitenlands beleid, maar collectieve signalen van lokale overheden kunnen de landelijke politiek wel beïnvloeden. Ik geef graag het woord aan drie sprekers. Zij delen ieder een eigen verhaal. Eén voor één roepen ze ons op om niet langer weg te kijken.

SPEECH FIDAA ALZANIN Today I’m here as the daughter of Gaza. I belong to Gaza, I carry it with me wherever I go—today more than ever. I belong to its sea and to the fishermen returning at dawn, to its narrow streets where families spend time drinking tea after sunset, to our mothers and grandmothers wearing their handmade Palestinian embroidery dresses. This is our Gaza—the Gaza being ethnically cleansed and erased today.

Those same streets where I learned to dream are now being turned to rubble. The children there no longer hear the sound of waves—they hear bombs.

I miss home, a home that no longer exists. I miss spending time after work on the rooftop under the grape tree, the wind blowing through my hair. I miss hearing our neighbors’ children playing hide and seek, their mothers calling them in for lunch. The children who will ever join kindergarten because their lives were cut short. I miss the walk to school, the vendor who sold things on the side of the road. My partner shows me the streets he grew up in, his school here in town, and I tell him I wanted to show you where I grew up too, my school, but all gone. I even miss the right to mourn our dead with dignity, a right that we are robbed of these days. I miss my home, my city—Beit Hanoun. A city that was turned by the Israeli army into a pile of rubble. What we are witnessing in Gaza is genocide, carried out with complete impunity. This impunity doesn’t exist in a vacuum—it exists because of the lack of real action, we don’t want empty statements and hollow condemnations. The Dutch state is not neutral about Gaza. Instead, the Netherlands is actively enabling and assisting this genocide. This is not just a moral failure—it’s a legal one. The genocide will stop, and justice will prevail one day. Those complicit will be held accountable, and we will never forgive nor forget. As decision makers, you cannot sit on the fence. You are either against genocide or you are not.

There are no grey zones here. There is no comfortable middle ground. The time for action is now. Not tomorrow, not next month—sanctions and arms embargo now. Whatever you decide today will save the people who will be murdered tomorrow.

SPEECH LOES JABER Ik sta hier vandaag als inwoner van Den Bosch, als Nederlander. Ik sta hier als Palestijn, als mens. Ik nodig u uit om juist vandaag, te midden van een politieke crisis, een stap terug te doen, om van een afstand te kijken naar wat er werkelijk aan de hand is. Er vindt een genocide plaats in Gaza. Het Palestijnse volk daar wordt uitgeroeid. Het is zichtbaar in elk beeld, elke getuigenis, elk rapport van mensenrechtenorganisaties en experts: dit is genocide. We hadden dit punt nooit mogen bereiken. De Palestijnen betalen al generaties lang de prijs voor het schuldgevoel van het Westen. En nu kijkt datzelfde Westen toe, terwijl Israël precies dat doet waarvan we gezworen hadden: "Nooit meer." Gaza wordt collectief gestraft. Geen water. Geen voedsel. Geen medische zorg. Geen plek meer veilig. Gaza is al lang een openluchtgevangenis, maar wordt nu een massagraf. Tegelijkertijd wordt de bezetting op de West Bank verder uitgebreid. Nieuwe nederzettingen worden gebouwd, Palestijns land wordt onteigend. Mensen worden dagelijks vernederd, gearresteerd, verdreven. Bijna 80 jaar lang hadden we de kans om dit te voorkomen. Maar ons land blijft leveren: onderdelen, politieke dekking en morele stilte. De Palestijnen zijn gereduceerd tot een abstract probleem, een nieuwsitem zonder gezicht, zonder dromen, zonder angsten. Zonder waarde.

En dat maakt het makkelijker om weg te kijken. Als Palestijn kan ik u vertellen dat wij geen abstractie zijn. Wij zijn mensen zoals u, met dromen, angsten, en hoop. Mensen met gezinnen, kinderen, geliefden. Mensen met een rijke cultuur, eeuwenoude tradities en een diepe verbondenheid met ons land. Als inwoner van deze gemeente, roep ik u op: wees niet stil, kijk niet weg. Erken wat er gebeurt. Zet de politieke chaos en berekening even opzij. En kijk — menselijk, historisch, moreel — naar wat hier gebeurt. Want het kantelpunt ligt niet in een nieuw kabinet of verkiezingen. Het kantelpunt ligt in het het hier en nu, in het erkennen van wat er nu gebeurt. En laat ik helder zijn: Dit is geen ‘conflict’. Dit is geen ‘oorlog’. Dit is geen ‘zelfverdediging’. Dit is geen toevallige escalatie, dit is een systematisch

plan van etnische zuivering, landroof en kolonisatie. Een plan dat al decennia voortduurt, en nu in een berekende, allesvernietigende fase is beland. Er dreigt een volk te sterven. Door georganiseerde uithongering. Door bombardementen. En met hen sterft ook onze menselijkheid. Als de raad vandaag de genocide erkent, dan is dat niet alleen een signaal aan Den Haag. Maar ook aan de inwoners van uw gemeente, dat we mensenrechten serieus nemen – altijd, overal en voor iedereen. Het is de enige morele optie die rest. Erkennen is het begin van verzet. Zonder dat, zijn we niet slechts getuigen, maar medeplichtig aan de afgrond van een volk.

SPEECH THIJS VAN DE MEEBERG Mijn naam is Thijs van de Meeberg, woon ruim 12 jaar in Den Bosch waarvan de laatste zes jaar in Boschveld. Eerst wil ik even zeggen, al geruime tijd zijn we vanuit Den Bosch for Palestine bezig om een motie zoals die er nu ligt op de agenda te krijgen. En in dat hele proces voel ik me enorm gezien en gehoord door de griffier, de raadsondersteuning, bepaalde raadsleden en nu ook door u. Dus dat eerst: dank daarvoor. Ik kan me voorstellen dat hier mensen zijn die het niet passend vinden dat de gemeenteraad zich gaat uitspreken over een mondiale kwestie en de landelijke lijn. Maar wat als de effecten van die landelijke lijn – het negeren van genocidaal geweld - onze Bossche waarden onder druk zetten? Neutraliteit in conflict is altijd in het voordeel van de agressor. In mijn ogen creëert het kabinet met hun stilzwijgen en vage standpunten een samenleving waarin geweld slechts selectief veroordeeld wordt. Er ontstaat een samenleving waarin rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid optioneel lijken te zijn. En ja dan nog steeds kan je zeggen: ga naar Den haag. Maar we waren in Den Haag. Met 100000 mensen. Een reactie van het kabinet is er nooit

gekomen. Schaamteloos, maar vooral versterkt het mijn gevoel van selectieve verontwaardig en dat wakkert ongelijkwaardigheid en zelfs rechteloosheid aan. En daarom vraag ik u, als Bosschenaar - oké import Bosschenaar - geef ons inwoners, van Engelen tot Nuland en van Oud Empel tot de Korte Putstraat rugdekking als geweld niet meer wordt veroordeeld. Ik vraag de raadsleden om vandaag duidelijk de Bossche waarden te onderstrepen en te zeggen “wat er ook gebeurd wij staan voor rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid”. Dat is de stad waar ik me thuis voel, waar ik me als student enorm kon ontwikkelen en nu een volwassen leven aan het opbouwen ben. Dat is het ’s-Hertogenbosch zoals ik haar al 12 jaar ken en ervaar. En de Bossche waarden, ik heb ze vaak aangehaald, maar moet eerlijk zeggen... ik weet niet of ze bestaan. Ik ga er gemakshalve even vanuit dat er ooit een marketingteam ingehuurd is om ze formuleren. Maar voor mij persoonlijk zijn ze simpel en ze zijn ook letterlijk in beton gegoten. Als je vanuit het station naar onze mooie binnenstad loopt kom je een bankje tegen waar in mozaïek op staat “hier is plaats voor iedereen”. Voor mij zijn dat de Bossche waarden. Geborgenheid, rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid. Gevoelsmatig zijn ze er allang, we vragen u en de raadsleden om ze vandaag formeel te bevestigen en uitdragen.

Met het verzoek dat zo duidelijk te doen dat ze het tot in Den Haag kunnen horen.