I&O 12 april - inspreektekst De Poort - Dhr. K. Venlet - Schriftelijke reactie i.p.v. inspreken

Inspraak Koos Venlet Informeren en ontmoeten 12 april 2020 Geachte Heer Kahya U laat mij op dit moment geen andere keus dan dat ik een hoofdstuk moet openen met alleen maar donkere bladzijdes, dit hoofdstuk was eigenlijk bedoeld om gesloten te laten en het diep in een kast te laten liggen omdat dit ons erg veel verdriet heeft aangedaan. Ik bedoel dan niet ons als gezin maar iedereen die bij ons dichtbij staat. In 2018 gaat het hier in het gezin niet meer goed tussen mijn zoon en mijzelf, het loopt al een langere tijd stroef tussen ons en in Maart van dat jaar is het eigenlijk helemaal berg afwaarts gegaan. Mijn zoon kon heel slecht tegen regeltjes die in ons huis van doen waren en zette zich daar tegen in het verzet, dit ging van kwaad tot erger. Het ging toen zo slecht dat hij regelmatig wegliep, niet naar school ging, dreigementen naar mij en zijn moeder( wij waren niet meer bij elkaar ) en eigenlijk alles ging doen wat niet mocht. Hierdoor ontstonden hele erge ruzies waarbij hij daarna wegliep en we niet wisten of hij nog terug zou komen. Het werd zelfs op een punt zo erg dat hij ook begon te dreigen om zichzelf iets aan te doen waar bij hij vaak refereerde dat hij naar opa ging. U moet begrijpen dat zijn opa niet meer leefde en dat hij op die manier aangaf dat hij een einde aan zijn leven wilde maken.

Dit zijn dingen die als ouder niet wil horen en ook niet goed weet hoe daar mee te moeten omgaan. Deze dreigementen werden steeds heftiger en we konden de woede in zijn ogen zien dat hij het misschien in die staat ook zichzelf van het leven zou kunnen beroven. Er ontstond ook regelmatig een worstelpartij aangezien hij anders niet in bedwang was te houden. En hebben we daar ook een paar keer de politie voor moeten bellen omdat het helemaal fout ging en dat hij weer met woede in zijn ogen had aangegeven dat hij zichzelf van het leven zou beroven en dat hij opgespoord moest worden om hem daarvan te behoeden. Dit heeft mij als ouder heel veel verdriet gedaan want je wil je kind op een juiste en correcte manier klaar maken voor de maatschappij en problemen kunnen gebeuren maar dit was grensoverschrijdend. Op dat moment waren we blij dat jeugdcentrum de Poort er voor mijn zoon was in die tijd! Ik kwam erachter dat hij als door die woede aanvallen weg was gelopen dat hij altijd als eerste naar de Poort ging. Daar had hij een vertrouwens persoon genaamd Bob, dit is een van de personen die heel veel voor ons betekend heeft. U moet begrijpen wat de Poort allemaal voor ons heeft betekend en wat de Poort niet alleen voor ons maar voor alle jeugd betekend. Dit was en veilige haven voor mijn zoon, hier kon hij praten met de begeleiding over het probleem wat hij ondervond.

Hier gingen ze er zo mee om dat hij hier ook zijn rust vond en dat hij op den duur weer kon relativeren wat er allemaal gebeurd was. Als het helemaal fout ging kon hij hier ook de nacht doorbrengen zodat hij even weg was uit in zijn ogen geen fijne situatie. Ook als ouder kon ik daarheen bellen om te vragen of hij daar was en hoe het met hem ging en kreeg dan altijd antwoord op die vragen en kon hun ook bellen voor eventuele houvast om hoe om te gaan met de situatie. Hier zijn we ook in contact gekomen met Suzanne van stichting Mee, dit was een begeleider waar mijn zoon ook veel mee sprak en die ook met mij het gesprek aan ging. Zij kwam bij ons thuis zodat we met z’n alle de problematiek konden aanpakken. U moet heel goed begrijpen dat als de Poort er niet was geweest ik niet zou weten wat er met ons als gezin gebeurt zou zijn. U moet bergrijpen dat als de Poort er niet was er een grote kans was dat ik mijn zoon niet meer zou zien aangezien hij of een zwervers bestaan zou hebben of dat hij het contact met mij helemaal verbroken zou hebben. U moet bergrijpen dat als de Poort er niet was dat hij misschien het criminele circuit in zou kunnen gaan. En wat U zeker goed moet begrijpen is

dat als de Poort er niet was dat er een reële tot grote kans was dat mijn zoon zich van het leven zou beroven. Dit zijn dingen die bij een ouder helemaal niet door het hoofd zou mogen gaan. Ik schrijf dit als een ouder wat we hebben te danken aan de Poort aangezien ZIJ ons hebben geholpen het juiste pad te kiezen omdat niemand anders voor ons klaar stond want we kregen alleen maar te horen dat er op dat moment niemand tijd voor ons had bij de instellingen aangezien er geen plek voor hem was. U wilt niet weten hoe groot mij dank was naar deze mensen van de Poort, aangezien zij degene zijn die mijn zoon door de juiste deur hebben geloodst om te zijn waar hij op dit moment staat. Geachte Heer Kahya U zou de Poort is moeten zien als een eerste hulppost in het ziekenhuis!! Als u uw enkel verzwikt dan gaat u eerst naar de eerste hulp omdat u een Trauma heeft waaraan u geholpen wil worden, en als u dan door die eerste medewerken van die eerste hulppost bent nagekeken dat gaat u naar de vervolg stap. Dat kan zijn een foto maken of u word gelijk verbonden en mag naar huis toe. Nu word er een foto gemaakt en het blijkt gebroken, dan gaat u naar het volgende kamertje en zo verder tot dat u de juiste hulp heeft gekregen die u nodig heeft zodat u weer snel kan revalideren om dat zonder krukken en gips door het leven kan gaan.

Lijkt mij een logische volgorde die bewandeld moet worden! Bij de jeugd gaat het al een tijdje niet goed en is er veel problematiek, er zijn hele langen wachtrijen en hulp is er niet gelijk. En de hulp die toe gewezen krijg is niet altijd toereikend. Hoe fijn is het voor een kind en ook voor een ouder dat er een Jeugdcentrum is als de Poort. Zoals ik al aangaf zie het als een eerste hulppost, deze mensen daar hebben de deur voor ieder kind open staan om hun op te vangen, deze mensen doen dit met hun hele ziel en zaligheid. De mensen kijken niet naar een klok om te zijn of hun werkdag erop zit! Deze mensen leven mee met het kind die een probleem heeft, let wel ook een klein probleem is iets waar een kind mee zit en mee geholpen wil worden. Deze mensen kijken eerst wat et probleem is en gaan het gesprek aan met het kind. Deze mensen bieden een veilige haven waar het kind niet weg hoeft te lopen van het probleem maar er gewoon over kan praten zonder zich daarvoor te hoeven te schamen. Deze mensen geven het kind weer vertrouwen zodat als er professionele hulp moet komen en er is een lange wachtlijst dat het niet verder escaleert dan op dat moment.

Wat als deze mensen er niet meer zijn door u voorgenomen besluit om er eigenlijk een evenementen complex van te maken!! De Jeugd kan dan nergens meer heen met het waar ze mee zitten, de Jeugd zal zich niet meer gehoord voelen, de Jeugd gaat zwerven op straat en zal in uw ogen voor overlast gaan zorgen. Wat denkt u van de ouders!! Die moeten vechten om asjeblieft geholpen te worden om te zorgen dat het goed komt met het kind. De ouders zijn radeloos als het kind weer eens weggelopen is en zij niet weten waar ze zijn aangezien een wethouder is die hier niets om geeft. Volgens mij leven we nu in een pandemie, hebben we te maken met een avondklok, we hebben te maken dat tieners niet naar school kunnen, we hebben te maken met huislijk geweld en we hebben te maken met een samenleving die de regels zo zat zijn dat iedereen op scherp staat dat zodra er maar iets gebeurd de bom los barst. De deuren van deze tieners gaat binnenkort open als de maatregelen losgelaten worden. Dan denk ik dat u schrikt van het huislijk geweld en of de eindeloze ruzies waar de tieners mee te maken hebben gehad.

Deze tieners hebben eerste hulp nodig en moeten gehoord worden! En dat kan NIET als u de plannen doorzet om jeugdcentrum te veranderen! Wees een wethouder die zorgt voor de ZORG van de jeugd ( dit is volgens mij wat ik elke keer terug hoor en lees bij de verkiezingscampagne van Groen links en waar de Heer Klaver voor staat, of heeft u uw eigen beleid en trekt u zich niets aan van uw lijsttrekker??) Deze jeugd is onze toekomst en ga daar zuinig mee om!!Ik wil u bij deze bedanken voor het lezen van mijn verhaal en betoog. Koos Venlet